|
|
NIEUWERKERKEN - Een nieuw openbaar gebouw wordt opgeleverd, de ruwbouw is klaar, de chape is droog, de ramen en deuren zijn gestoken. En de buurt en het toekomstig personeel van het nieuwe gebouw wordt rondgeleid. Zelf ook al meegemaakt. Altijd leuk. Vooral omdat er nagenoeg niks te zien valt en we toch hoogst geïnteresseerd moeten lijken.
MOL - Zullen we hem hebben; de zelfgenoegzame zelfstandige die glundert bij zoveel zelfbedachte stoutmoedigheid. De horeca-uitbater met personeelsproblemen die het recht dan maar in eigen handen neemt. Vandaar zijn desperate advertentie voor nieuwe medewerkers in een lokaal medium. ‘Lompe oenen, beroepsdoppers en ongeïnteresseerde individuen gelieve thuis te blijven’. Enfin, een neringdoender met ambities, eentje voor wie iedereen met minder dadendrang al snel tot de categorie van de lompe oenen gaat behoren.
GENK - Kijken naar mensen die naar kunst kijken kan erg leerzaam zijn. In een museum is dat vaak minstens zo interessant dan de getoonde kunst an sich - zeker als het Japanse bezoekers betreft. Niemand kan namelijk zo naar moderne kunst kijken dan Japanse bezoekers, die zoals u weet altijd met velen tegelijk zijn. Ik heb nog niet zo lang geleden een groep Japanners diep voorovergebogen en vol bewondering een hele poos naar een halfgevulde emmer plus dweil zien kijken. Net zo lang tot de lunchpauze van de schoonmaakster weer voorbij was. In openlucht gezamenlijk naar kunst kijken is zo mogelijk nog interessanter. De in Genk getoonde kunst had dan ook heel wat bekijks.
PEKING - Prinses Mathilde schupt zich een eindweegs in China. Ze plantte er een boompje voor de goeie zaak, in dit geval de AIDS-bestrijding. Prima. Al heb ik het ondertussen wel gehad met schuppende, metselende, krans neerleggende en linten doorknippende royalties. D’r hangt vaak, zo niet altijd, een licht hautain toontje in die handeling, namelijk. U dacht toch niet werkelijk dat de prinses een boom geplant heeft in China. Stel je voor. Nee, dat doen anderen. Diep buigende omstaanders in een vreemd ritueel.
VELM - De edele kunst van de fotografie kent enkele technische wetten die ook in het digitale tijdvak nog steeds van toepassing zijn. De belangrijkste wet luidt: er is licht nodig om te fotograferen. Niet een klein beetje licht, maar liefst massa’s licht. Bij voorkeur geleverd door de zon, en als het niet anders kan door de flitsinstallatie. De zon, het weze duidelijk, was niet bepaald aanwezig toen deze foto genomen werd. Hondenweer meneer, en dan ook nog ‘s avonds laat. Heelder wijken stroomden onder, en zelfs de spoorverbinding tussen Landen en Brussel raakte verstoord ter hoogte van Velm. De zuidelijke helft van de provincie dreigde even los te weken van de rest van het hinterland. De duistere middeleeuwen waren plots weer terug. Begin er maar eens aan, als fotograaf. Een mens is dan blij dat er in de verte iets staat te fluorisceren. Een veiligheidsvestje, een gevarendriehoek, een slagboom, eender wat.
ALKEN - De Vlaming, ge kunt daar niet aan uit. Is tegen de massale inplanting van flitspalen, tenzij in eigen straat. Wat dus eigenlijk het omgekeerde is van het hier al vaker beschreven NIMBY-fenomeen. Not In My BackYard (denk aan gsm-masten, landingsbanen en opvangtehuizen) wordt dan IMFYP: In My FrontYard, Please! Vooral als het over verkeersdrempels, rotondes en dus ook flitspalen gaat. Die zijn er dan plots te weinig. Dus vanachter mag er niks, terwijl er langs voor vanalles moet. Zo ook in Alken, waar de bocht van de Lindestraat duidelijk problematisch is.
NEERPELT - In mijn hoofd bevindt zich al jaren een klankenbos, en dat weerklinkt overigens steeds luider. Ik zal het ooit uitbrengen op dubbel- cd. Maar in Neerpelt hèbben ze een klankenbos. Dat ligt achter het terrein van het Dommelhof en bestaat uit acht, hoe zal ik het zeggen, instrumenten die op volstrekt natuurlijke wijze muziek voortbrengen. Stelt u zich daar vooral geen hoogstaande composities bij voor, maar de gemiddelde Oost-Europese inzending voor het Eurovisie Songfestival kan er wel nog een puntje aan zuigen. De Belgische trouwens ook.
DIEST - Nee, het was een niet al te beste week voor de genaamde K-Styles. De Brabantse soft-rapper werd eerst veroordeeld tot een maand effectieve gevangenisstraf. Een akkefietje rond foute vrienden en een gestolen gsm en het niet komen opdagen op het proces daaromtrent. En alsof dat nog niet genoeg was, moest hij ten gevolge daarvan ook nog eens vernemen dat zijn geplande optreden op het genaamde Pennenzakrock niet langer opportuun werd geacht. Nu is niet helemaal duidelijk welk van de twee gebeurtenissen het meest schadelijk is in de carrière van een doorgewinterd rapper, maar ik gok op dat laatste. Niet dat ie d’r niet langer mocht concerteren, maar precies dàt ie d’r oorspronkelijk wel zou concerteren. Een beetje rapper met allure zegt z’n concerten zélf af, en laat dat niet door de organisatie doen. En al zeker niet door de inrichters van een kinderpopfestival. Ingewikkeld hoor, streetcredibility.
|
|
