Bei

Travel approval is binnen!

Yep, ook deze stap kan weer afgevinkt worden! De TA is binnen! Adoptiedementie slaat ook weer in alle hevigheid toe want ik kan me absoluut niet herinneren dat wij dit document bij Bei ook hadden...het is nochthans een schoon documentje!

Vanavond slaan we de kalender om op de maand mei en zien wij eindelijk onze vertrekdatum staan!

Als het kriebelt...vlieg je in de chocolade!

Vandaag hebben wij onze reisvoorbereiding gehad! Fien en Linda, toffe dames, hebben tot in de puntjes uitgelegd hoe de hele procedure gaat verlopen. Anciens die wij zijn...haha, het leek weer allemaal nieuw en alsof we het nog nooit hebben moeten doen. Bij onze reis naar Bei hadden wij natuurlijk 3 andere koppels en altijd was er wel iemand die wist wat er moest gebeuren...Nu zijn wij dus op ons uppie aangewezen. Maar dat zal zeker ook wel lukken maar geeft mij toch de nodige stresskriebels die alleen te temmen zijn met chocolade! Wij hebben nog even geprobeerd Fien en Linda te overhalen met ons mee te reizen...maar natuurlijk moeten die in Lokeren blijven want er moet nog gematcht worden ;-)!

Dus onze laatste weekjes met ons 3tjes ( of 4 als wij onze Siamees Cheops meetellen ) zijn ingezet. Wat zal ik blij zijn als ik zaterdag de kalender op de maand mei mag hangen!

En als ik iets geleerd of ervaren heb tijdens onze twee adopties dan is het wel de volgende wijsheid. Het geeft zoveel steun om contact te hebben ( op welke manier dan ook ) met andere wachtende adoptie-ouders. Ook bij onze adoptie met Bei, wat een mooie vriendschappen hebben wij eraan overgehouden! Je begrijpt elkaar perfect, de frustraties van de wachttijd, de onzekerheid, vragen die je hebt...Voor ( laten we ze gemakkelijkheidshalve ) ' gewone' mensen noemen is adoptie vaag en ze begrijpen vaak niet wat het met je doet...Zwanger-zijn is nu éénmaal zichtbaar, adoptiezwanger zijn...niet.Dus graag een groot DANK U aan mijn vriendinnen Irma, Mieke, Tamara en Greet! Thanx!!!

Toeval bestaat niet!

Wat zag ik vandaag? Yuxi zijn pakje is gisteren 14 april om 9.00 u afgeleverd aan het weeshuis! Leve de post! En het mooie hiervan is dat onze Bei gisteren jarig was! Toeval? Neen dat bestaat niet!

Ondertussen zijn al weer heel wat stapjes gezet in onze to do lijstjes en alweer heel wat dagen afgevinkt op de kalender! Over een dikke 6 weken zijn we bij onze zoon en kleine broer!

Bei leeft er helemaal naartoe. Ze stelt heel veel vragen over de reis en over China zelf. Vanavond vroeg ze ' mama is er tandpasta in China ?' ( hopende dat dat NIET het geval zou zijn). Eergisteren werd ze wakker rond 22 u en riep ' MAAAAAAAAAAAMAAAAAAAAAAAAAAAAAA'. Mama natuurlijk snel gaan kijken. Bei had een belangrijke vraag : ' mama zijn er hunnen in China ?'. Met de beste wil van de wereld begreep ik niet wat ze maar wou zeggen...Hunnen ? Hennen ? Ik vroeg ' wat zijn hunnen Bei ?'. Ze bekeek me bloedserieus  met een blik van ' o wat ben je dom' en zei ' Gevaarlijke soldaten mama!'. 

PAKJE ONDERWEG!

In mijn stressie-toestanden ben ik het allerbelangrijkste nog vergeten! We hebben een pakje verstuurd naar het weeshuis van Yuxi tav directie, caretaker en Yuxi!

Ditmaal NIET met UPS want dat liep helemaal mis bij onze adoptie van Bei. Het pakje was destijds meer dan één maand onderweg : zat vast op de douane, daarna was het adres onleesbaar.... Toen wij in de auto zaten richting Zaventem kregen wij bericht dat ons pakje was afgeleverd. Bei haar pleegouders hebben toen wel op dat éne laatste weekend nog heel veel foto's van onze Bei getrokken! Eind goed, al goed.

Deze keer echter kozen wij voor DE POST.Het vervelende hieraan is dat éénmaal je pakje België verlaten heeft, je het niet meer volgen kan...Dus we zullen er maar vertrouwen in hebben dat dit pakje aankomt! 

We tellen af!

De aftelkalender hangt op! Op 29 mei vertrekken wij naar onze Yuxi! Bei trekt elke avond een streepje en telt uit hoe vaak we nog moeten slapen eer wij kunnen vertrekken! Ze heeft wel twee eisen: er MOET een zwembad in het hotel zijn én ze staat erop dat ze in China alleen jurkjes mag dragen zonder kousen ;-) ( hoewel ze zegt met zonder kousen).

Ikzelf heb al heel wat stressaanvallen gehad. Langzaam maar zeker geraakt het to do lijstje ook afgevinkt. De slaapkamer van Yuxi is klaar en Bei haar kamer heeft een roze-update gekregen ( tja, de roze fase zullen we het maar noemen zekers ?). De kleerkast van Yuxi begint ook aardig vol te geraken (oef ), afspraak gemaakt bij de kinderarts onmiddellijk na thuiskomst, aangemeld voor een onthaalmoeder ( hoewel het nog niet duidelijk is of er ééntje vrij gaat zijn,grrrrrr), welkomstkaartje is bijna af, borrel gepland...Dat zijn de leuke voorbereidingen! Het minder aangename is informeren naar adoptieverlof, inschrijving in bevolkingsregister...Maar dankzij de inspanningen van lieve dames bij de CM ( mag ik reclame maken op een blog ?), lieve dames bij ROH en lieve dames bij de gemeente komt ook dit alles in orde!

Het gekke is dat ik al die stressie-toestanden van voor het vertrek naar onze Bei me helemaal niet meer kan herinneren! Tuurlijk zijn die er ook geweest maar die vergeet je gewoon!

We tellen dus af maar ondertussen blijf ik duimen voor die koppels die wij ondertussen kennen ( leve internet ) en ook hopen op een snelle SN-toewijzing! En natuurlijk duimen wij ook voor de NSN!