De trip naar China begon zaterdagochtend om 9 u met de auto richting Zaventem. ' Zijn we er al mama ? ( klaverblad Lummen,ahum). Om 13.50 u stipt met Hainan Airlines naar Beijing, een vlucht van 9 uur. Luxueuze zetels, ieder een eigen tv'ke ( Bei al tevreden voor 100 %), veel plaats...alles om de vlucht zo aangenaam mogelijk te maken. Zo zin in een 'napppeke' maar alleen zat er langs mij een tetterende kleuter van 4 jaar. Bei is er ( alweer ) in geslaagd de HELE vlucht naar Beijing wakker te blijven (ze heeft ongeveer 345 X gevraagd of we er al waren) maar 10 minuten voor de landing besloot ze alsnog te nappen...GRRRRRRR. Resultaat : geen buggy bij, slepen met 3 koffers, een Bei die je moet dragen én handbagage en laptop én prinssestrolley ( die Bei eigenlijk zelf ging dragen). Gu Wanyu stond ons op te wachten en bracht ons naar een caffeetje waar we van 6 u 's morgens tot 11.30 u gevochten hebben tegen de slaap. Ttz Jos en ik want Bei lag languit riant te knorren op een bankje. Om 12.40 u onze vlucht naar Hunan en uiteindelijk waren we rond 16 u in ons hotel! En inderdaad ( speciaal voor Jan & Terry en Henri & Tamara ) het is de moeite!
Moet ik nog wat meer details over het hotel vertellen? Of zullen we maar direct naar het moment van het jaar gaan?
Onze gids (wiens naam te moeilijk is om me direct te herinneren), een jonge vlotte en totaal ZEN - Chinees kwam ons vanmorgen om 10.00 u ophalen.Eerst naar de bank ( maar die lag vlak langs het CCAA-kantoor) en dan naar het derde verdiep. Onze gids had ons al verteld dat het een rustige dag was, vanmorgen een 4tal kindjes en namiddag 5 kindjes. We namen plaats in de 'overdrachtszaal' en Jos ging met de gids de donatie in orde brengen. Daar zaten wij dan, Bei en ik,wachtend op een bankje. Ik moet zeggen dat ik totaal niet zenuwachtig was, ik vermoed dat onze ZEN-gids me wat be-ZENd had. Er zaten nog 3 andere koppels te wachten en plots hoorden we 'ping' ( = geluid van de lift ) en wandelt er een chinees jongentje binnen met begeleider! Hij was zo schuw en verlegen maar o zo schattig! Het bleek het zoontje te zijn van het koppel wat langs Bei en mij zat. OOOOOOOOOOO toen verdween ZEN plots voor EMO'S!!! De tranen rolden over mijn wangen terwijl ik daar als observant naar een overdracht zat te kijken. Totdat plots ' PING' opnieuw de lift open gaat en een dame met een slapend jongentje op haar arm binnenkomt en net achter haar loopt Jos. Ik doe teken' YUXI!!!!'. Inderdaad, in een geel pyjama-achtig ( en veel te warm ) outfitje lag hij zalig te slapen op de arm van zijn begeleidster.
Bei, zeer curieus naar haar broertje, ging al eens piepen ' ja mama Yuxi slaapt'. De begeleidster gaf Yuxi over aan mij en hij werd stilletjes wakker. Hij liet het zich allemaal welgevallen en nu 3 minuten had Bei al een glimlach op zijn gezichtje ( hij heeft kuiltjes in zijn wangen! ) getoverd! Hij was er rustig, goedgezind en begon onmiddellijk met Bei te spelen. Hij kan brabbelen en kreten laten ( net zoals Bei deed) en geniet precies van alle nieuwe dingen om hem heen. Nog even wat papieren in orde gemaakt in het CCAA-lokaal ( waar de airco stuk was en je jezelf dus echt voelt smelten) en dan SHOPPEN! Een buggy, schoentjes, pampers, melk...en alles wat mama niet had meegenomen maar wat je in China ook kan kopen ( dit speciaal voor andere KA die niet geloven in het marktaanbod van China wb babybenodigdheden).
In het hotel hebben broer en zus op bed zitten spelen en Yuxi kan speelgoed weggooien als de beste! Hij heeft werkelijk zitten schaterlachen met Bei. Bei geniet met volle teugen van haar 'grote' zusterschap! Hij kan ranzendsnel kruipen, rechtstaan en wilt niet dat je hem helpt met drinken geven. Zijn blik geeft duidelijk weer ' IK KAN DAT ZELF!'. Zijn eerst kaka-pamper hebben wij ook al gehad en eten loopt ook vlotjes. Zijn begeleidster zei trouwens dat Yuxi graag at ' appel, koekjes en snoep!'. Onze gids gaf ons toch de raad dat laatste niet te vaak te geven, haha.
Yuxi en Bei zijn ook al samen in bad geweest en dat was een heus spetterfestijn! Nu ligt onze Wauters Junior te knorren in zijn bedje, zo schattig! En onze Bei heeft eindelijk ook de slaap gevonden!
Kortom, gotchaday 31/05/2010 was een mooie overdracht, bij de eerste blik op dat heerlijke snoetje waren Jos,Bei en deze trotse mama helemaal verloren! En ook nu zegt ons gevoel weer dat dit gewoon voorbestemd is! En het klinkt misschien erg raar maar na een halve dag lijkt het nu alsof hij altijd al bij ons is geweest!
Tot morgen, fiere papa Jos zat dadelijk nog wat foto's erbij!
