Bei

En de zomervakantie is begonnen!

 
De laatste schooldag hebben wij achter de rug! En onze Beibei viel dan ook pardoes in slaap na school...Maar na een power-nap van een uurtje waren de batterijen weer opgeladen! En van nekpijn was geen sprake. Chinese soepelheid zullen we het maar noemen.

Het zal raar zijn, een hele zomervakantie thuis met mijn 2 chineesjes.Raar maar natuurlijk wel ontzettend leuk! En dan besef ik plots dat ik exact drie jaar geleden al een drietal weekjes het werk had hervat na de thuiskomst van Bei in maart 2007...Wat vliegt de tijd! Drie jaar later gezegend met 2 prachtige kinderen! Wat wil een mens nog meer?

Ondertussen zijn we al enkele dagen dokter-consultvrij! Yuxi bleek dus wel een aantal niet-gewilde parasieten Giardia Lambia ( ofzoiets ) te hebben meegebracht. Ik noem het gewoon de Lambada-parasiet. Niets ernstigs en een courant parasietje in crèches en dus ook weeshuizen. Na , en ik citeer Gillis, ' medicatie die niet vies is maar verschrikkelijk vies' zijn we dus hopelijk met zijn allen van onze medereizigers verlost.

Yuxi en Bei zijn ondertussen 2 handen op één buik! Het is zo mooi om te zien hoe de brusjesliefde elke dag groter en groter wordt! Ze kunnen elkaar in ieder geval niet meer missen! Ik heb een paar mooie foto's naar het weeshuis gemaild zodat de nannies en de nainai's kunnen zien dat hun Xixi zich erg goed genesteld heeft in zijn nieuwe familie!

En om vandaag vooral onze chineesjes content te stellen had mama paëlla gemaakt ( lees : opgewarmd). Geen succes...Rijst is even taboe blijkbaar.Maar mama en papa hebben het zich toch laten smaken :-).

En zodra onze zoon buiten is, is het schommeltijd! Hoe hoger ,hoe beter!

Stappen dat wilt hij ook de hele dag...aan de voetzetting moet wel nog wat gewerkt worden.

Vandaag ben ik ook begonnen aan mijn adoptieboek. Een heerlijk boek hoewel je hier en daar toch wat aanpassingen moet doorvoeren. Het is -natuurlijk- een nederlands boek en dus ook vanuit dat standpunt geschreven. Veel is reeds voorgedrukt dus ' Schiphol' , ' de procedure van screening ed' is niet idem dito met de onze. Dus wat plak- en knipwerk ( waar ik zo een hekel aan heb). En de tip is om hier zo snel mogelijk aan te beginnen want anders ben je toch wel heel wat details verloren...Of een dagboekje bijhouden in China zelf. Dat heb ik deze reis ook gedaan.

Vanaf volgende week worden hier weer massa's zakdoeken gewassen. Mario & Cindy vertrekken immers naar China om hun zoon Longdan te gaan omarmen! Heerlijk!!!

 

Eén weekje thuis!

Nou we kunnen zeggen dat de familie Wauters haar best heeft gedaan! Wel 4 doktersvisites op één week tijd! Mama en papa kampen met een maagontsteking maar om volledig uit te sluiten dat er geen heimlijke passagiers aan boord zijn geslopen mn parasietjes, hebben wij toch maar wat menselijke secreties binnengebracht bij de dokter :-). Misschien hadden wij toch beter een portieke eiwitten in de vorm van schorpioen kunnen eten om de weerstand te versterken...

Yuxi heeft zijn noodzakelijke consult bij expert Gillis achter de rug. Bloedafname ...neen dat is nu niet Yuxi zijn favoriete bezigheid. Ditmaal geen obligatoire hechtingspreek ( waar ik me trouwens wél volledig in kan vinden) want tja, wij zijn anciens op dat vlak. Onze zoon is 73.5 cm groot en weegt 7.50 kilo. Volgens de aziatische groeicurve een kleintje maar ik kan - als geen ander - vertellen dat dat de beste zijn! Morgen de uitslagen van alle andere testen en dan hebben wij weer iets af te vinken op de to do -lijst bij thuiskomst. Er valt immers best wat te regelen en ondertussen is Yuxi een officiële inwoner van Opglabbeek, is de definitieve erkenning een feit en morgen zal ook de mutualiteit Yuxi Wauters in de bestandjes mogen invullen.

En Yuxi zelf is een superkerel! Hij geniet van alles! Als Bei van school komt stralen zijn oogjes. Hij houdt van schommelen, kan best een tijdje alleen spelen met allerlei dingen, zegt ' mama' en 'papa' ( smelt), selecteert zijn eten net zoals zus ( de ajuinen in de wortelen spuwen we gewoon uit) en in bad gaan is de max! En slapen, tja dat doet hij als de beste! Vreemde mensen vindt hij niet altijd leuk en soms zet hij het gewoon keihard op brullen! Haha, dat helpt want dan moet je als ouder niet naar de hechtingsregels verwijzen :-)!

The first encounter met Nonke Gert ( én ook zijn peter) was een succes! Het grote kado...ja daar moest zus wel mee helpen! Maar kadootjes uitpakken is voor Bei nu éénmaal geen enkel probleem...

Ik lach niet de hele tijd zenne. Serieus kijken kan ik ook!

 Plezant!!!

Home sweet home!

Gisteren thuisgekomen na een erg vermoeiende terugreis.Het onweer in Beijing had blijkbaar het luchtverkeer wat in de war gebracht en zodoende had onze thuisvlucht vertraging...Daar zit je dan, midden in de nacht in de luchthaven te wachten en te wachten, te geeuwen en te geeuwen. Dik 2 uur vertraging gehad en blij toen wij uiteindelijk ons vliegmachine in konden :-). Net zoals vorige keer hadden een aantal zakenmannen de plaatsjes voor de babybedjes ingepalmd ( want daar heb je ook veel beenruimte). GRRRRR. Maar gelukkig was het vliegtuig niet vol en kregen wij 4 stoelen op rij. Yuxi deed ne dikke doodoo, mama zat/hing in een erg ongemakkelijke houding om te voorkomen dat onze woel-woel-zoon niet van de stoel zou glijden...Bei zat te ronken in haar stoel en het verwonderd me dat ze er geen nekpijn heeft aan overgehouden. Een vlucht van bijna 11 uur en ik was o zo blij toen wij eindelijk 'wiel' aan land zetten. Hartelijk welkom geheten zowel op de luchthaven ( xiexie nainai en opa, xiexie Mieke) als thuis ( xiexie Kiki en nainaimi). Hoe ik de donderdag ben doorgekomen, geen idee. Een nachtje 'slaap' overslaan en dan nog in een andere 'tijdszone' thuiskomen...het hakt er wil in. Maar na een nachtje goed slapen, gaat het vandaag al weer heel wat beter!

Onze Yuxi heeft zijn 'thuis' al goed geïnspecteerd en heeft vooral zijn bedje goed bevonden. Slapen dat die doet! Sinds 31 mei al elke nacht aan één stuk door! Hij heeft ondertussen sandwichen met Nuttela leren eten en vindt dat erg lekker.Zo vader zo zoon dus! Bei wou vanmorgen perse naar school, onze brusjes waren om 7 u wakker, en haar eerste vraag was ' mam, is het een schooldag?'. Dus hupsake, Bei naar school waar ze door een bende enthousiaste klasgenootjes werd ontvangen!  Toen ik haar 's avonds van 't school ging halen met Yuxi was Bei zo ontzettend fier dat ze haar broer aan iedereen kon laten zien! En hele horde 'fans' rond Yuxi en Bei :-).Een klasgenootje van Bei vroeg aan haar mama ' mama is het broertje van Bei een jongen of een meisje?'. Bei haar dikke vriend Bart ( waar ze mee wil trouwen) verkondigde al dat hij ook de muur wou gaan beklimmen voor een medaille te krijgen! Bei heeft dus heel wat verteld over haar China-reis. In de auto gekomen zei ze erg lief ' mam, ik heb jou en Yuxi gemist vandaag'...

En Yuxi was ook erg blij zijn grote zus te zien. De hele dag ( of althans wanneer hij wakker was) zei hij ' Bei,Bei...'. Tja, het eerste woordje is dus niet mama of papa...Hij doet het in elk geval goed. Hij moet aërosollen en doet dit erg flink. Hij moet wel steeds mama kunnen ' zien' en zet het op een brullen als je even ' uit beeld' bent. Maar dit was ook zo met Bei en door duidelijk te verwoorden wat je doet en dat je terugkomen zal, is dit na een tijdje ook verdwenen. We volgen nu dus gewoon dezelfde tactiek! Maandag naar dokter Gillis, een expert inzake adoptiekindjes. Hopelijk valt het voor Yuxi mee want voor Bei was het een ramp om bloed te laten trekken...( maar daar zaten haar resem infuusjes in China ook wel voor iets tussen).

En voor wie het nog niet wist : brusjesliefde = samen een lekstok eten ( zo een kers )

En, euh, mama houdt Yuxi omhoog, niet Bei.

 

 

De koffers staan klaar!

Bei hangt aan het 'tante-Ellen-Teeveeke', Yuxi doet een nappeke, Jos rommelt wat in het rond en ik heb de koffers zo goed als mogelijk gemaakt. Ik zucht wel al bij de gedachte dat die dingen leeg gemaakt moet worden thuis en alles gewassen en gestreken...back to reality :-).

Hier heeft al 3 avonden op rij een serieus onweer over Beijing gehangen. Hopelijk is dit vannacht niet het geval want het lijkt me beangstigend om op te stijgen bij zo een weer! En hopelijk doen Yuxi en Bei ne dikke doodoo gedurende de hele vlucht! ( en zo dus ook de mater en pater familias)

De eerste week thuis zal nog een weekje van allerlei adoptie-aangelegenheden worden: naar het FCA gaan voor de definitieve erkenning, inschrijven bevolkingsregister, ziekenkas in orde maken, bezoekje aan dr.Gillis ...En hopelijk kunnen wij daarna genieten van een heerlijke ( niet té ) warme zomer!

Bedankt voor alle leuke reacties op onze blog! Ik kreeg er regelmatig 'vreugdetraantjes' van.

Maryse,Jos,Bei & Yuxi

Afscheid met gemengde gevoelens...

Onze laatste volledige dag besloten wij toch maar te starten met een ziekenhuisbezoek. Onze Yuxi maakt welliswaar geen koorts meer maar 'reutelde' als de oude, spugende mannetjes hier op straat. We waren toch wel wat ongerust dat hij een longontsteking zou hebben want het leek verdacht op de beginnende longontsteking van Bei deze winter.

Dus mama zou met Wanyu naar het ziekenhuis gaan en papa zwemmen met Bei.Klein detail, het was hier ( weeral) erg warm en Wanyu besloot te voet naar het ziekenhuis te gaan ( één taxi wou zo kort niet rijden en de andere wist de weg niet). Het was inderdaad kortbij maar met een 8.5 kilo wegende Yuxi in een draagzak in deze hitte...aan het tempo van Wanyu...Het zweet droop van mij af! Gelukkig nam Wanyu wat binnenwegen ( het had niet veel gescheeld of we waren ook nog door woonkamers gepasseerd, wat wij gezien hebben... Rosse achterbuurten dus) en droeg ze de luiertas.

Aangekomen aan het ziekenhuis kreeg ik een déja vu...Hier waren we 3 jaar geleden met Bei ook geweest én met Jos die destijds een serieuze bronchitis had ( en daarvoor een super chinees wondermiddel kreeg wat o zo vies was maar o zo doeltreffend ). Tuurlijk was het drakenbootfestival en 'lage' bezetting maar gelukkig was er een super lieve vrouwlijke pediater van dienst die ons in het engels geholpen heeft (nvdr  we waren wel in het ziekenhuis voor vreemdelingen want een gewoon ziekenhuis...daar praat niemand engels). Yuxi zijn antibiotica slaat goed aan alleen kan hij zijn fluimpjes niet ophoesten. Dus wat medicatie voor de fluimpjes en voor de hoest en alles komt in orde!

Namiddag hebben wij ons met zijn allen zitten ergeren en op elkaar lippen zitten trappen... Het wordt dringend tijd om naar huis te keren! Om 17 u kregen wij van Wanyu dan ook hét paspoort met visum en aktes! Ze was TERECHT fier dat alles in de sjakosch is gekomen! Onze dank gaat evenzeer naar Fien van ROH die van op afstand alles in goede banen heeft geleid! En op zich was het ( achteraf ) gezien erg leuk een eerste proefdossiertje te zijn want hoewel Wanyu en ik soms echt stressie hebben gedaan, is het een supervrouw! We zullen haar zeker missen! Ze is een op en top chinese dame met het hart op de juiste plaats.Ze begrijpt soms niet alles en dan is het gissen of ze het echt niet begrijpt of het hier gaat over een 'pose' om niet in haar kaarten te laten kijken. Maar maakt dat uit?

De avond - traditiegetrouw- afgesloten in ons favo-resto. Dit keer met Pekingeend. HEERLIJK!!!! En zo een laatste avond op een terrasje is best wel emotioneel. We willen erg graag naar huis maar anderzijds laat je ook een stukje van je kinderen achter. Bei wilt de ene keer in China blijven wonen ( en mama en papa moeten hier ook komen wonen ) , de andere keer wilt ze graag naar huis. Vanavond heeft ze 4 kushandjes naar de sterren geblazen: voor de buikmama en -papa en voor de pleegouders....Papa, die anders niet zo erg emo is, gaf het mooi voor haar weer ' wij zijn nu dichtbij je buikmama en -papa , je kusjes komen zeker aan en we weten zeker dat ze aan je denken. Konden ze maar zien hoe een flinke dochter ze hebben!'. En voor onze Bei was dit ok. Waarschijnlijk komt ze er morgen of overmorgen ( of volgende maand) nog eens op terug maar dat mag ze! China heeft voor altijd dat éne speciale plaatsje in ons hart! En één ding weten we zeker : ooit komen we terug!!!!

De bijna laatste kiekjes uit Beijing

Smelt...dit vind ik nu een prachtige foto!

Dé trots van de Chinezen. Maar ik moet toegeven, in actie zijn ze erg leuk om te zien!

Mieke & Tamara : stond deze er drie jaar geleden ook ?

Moeder en zoon!

Broer en zus!

's Middags ( weeral ) eens gaan eten in ons favo-resto. Omdat het veel te warm was op het terras zijn we in zo een hokje gaan zitten. Erg leuk!

Nigella/Maryse : zie hier de foto van het BBQ-receptje gisteren vermeld.

We mogen naar huis!

Het FCA heeft onze aktes 'welbevonden en goedgekeurd' dus dwz dat we naar huis mogen! Wanyu was vandaag al naar de ambassade geweest om te kijken of Yuxi zijn visum al klaar was maar die wachten natuurlijk op het ' JA' van het FCA. Dat hebben ze dus vanmiddag gehad en vermoedelijk zal dus morgen Yuxi zijn visum klaar zijn! Zoniet, kan iemand me dan wat valium per express-post bezorgen?

Vandaag stond ' une promenade' op de Wanfujing op het programma. Nu ja, daar hebben wij onze Wanyu niet echt voor nodig dus hebben wij haar overtuigd ( niet dat dat moeilijk was ) om naar de Beijing Zoo te gaan. Omdat Wanyu elke dag met het openbaar vervoer naar ons hotel komt en vandaag ons busje niet gereserveerd was ( omdat wij gingen wandelen...) hebben wij een taxi genomen. Na 5 sec. waren we al 2 liter zweet kwijt...Het was vandaag een ontzettend warme dag ( om 19.30 u was het buiten nog 29 ° ) en de airco in de auto stond niet op. Puf puf en langs mij ne chinees die om de 5 seconde zei ' mama ik zweet'...

De Beijing Zoo hebben wij 3 jaar geleden ook bezocht en ik herinner me nog de slapende panda's. Ondertussen is de zoo 'vernieuwd' en het was massaal druk omdat de chinezen 3 dagen' feestdag' hebben ( drakenbootfestival). We hebben erg hard gelachen met Wanyu. Ze heeft een abo om overal binnen te mogen. Nu in de zoo betaal je extra inkom om de panda's te bezichtigen. Jos met buggy, zweetBei en ik waren al binnen. Plots komt Wanyu ons achterna dat ze niet binnen mocht...Haar pasje gold niet voor  de panda's. Ne hele uitleg dat ze op ons zou wachten totdat ze door had dat ze al 10 minuten binnen stond en men haar al lang vergeten was owv de 1000 den chinezen die achter haar binnenkwamen. Giechelend besloot ze dan 'onbetaald binnen' te blijven maar alsnog NA ons Pandabezoek te gaan betalen. Ik heb haar dan maar oovertuigd dat ze voor één keertje de wet mocht overtreden :-).

In ieder geval, ondanks de hitte, was het een fijn bezoek aan de Zoo. De panda's waren deze keer wakker, de tijger was in zijn element, de olifanten waren aktief, de apen waren erg grappig. En Jos heeft ons budget aardig gekelderd omdat hij naar eigen zeggen ' veel ijs moet eten omdat het veel te warm is'. Wanyu repliceerde zachtjes tegen mij dat ik 3 kinderen heb ipv 2. En het zou erg onbeleefd zijn om een Chinese dame tegen te spreken.

Yuxi heeft ook genoten van het dierentuinbezoek. De antibiotica slaat aan en de koorts is ook er geminderd.Hij geniet met volle teugen van alles wat er rond hem gebeurt en het kattekwaad van grote zus Bei neemt hij rustig over... Hij kan erg goed duidelijk maken wat hij wilt ( en natuurlijk ook wat hij niet wilt). Hij kan van een rietje drinken ( en dat is misschien niet raar maar Bei kon dat pas toen ze 2 jaar was ofzo). Ondertussen neemt hij ook zonder gevecht zijn lepel antibiotica en laat hij zijn neus met Pfysiomer zuiver maken. Ik moet wel toegeven dat het chipsje wat we klaar houden er voor iets tussen zit.

De familienap in de namiddag is ook al een traditie geworden. Zelfs Bei ( die nooit moe is) slaapt tegenwoordig. Het nadeel is wel dat ze dan om 22.00 u nog erg actief is...Op dit moment ( 22.30 u ) zitten Bei en Yuxi elk vanuit hun eigen bed naar elkaar te roepen...Bei heeft het excuus dat ze dorst heeft en Yuxi staat recht in bed en schenkt zijn liefste kuiltjes-glimlach...

Vanavond nog effe met Bei de BBQ-straat gedaan. Yes, weer een nieuw gerechtje voor een geslaagde BBQ-zomeravond. Het is erg gemakkelijk : neem ne vogel, pluk zijn puimen, spies hem en leg hem op de BBQ. Laat zeker de kop eraan zodat je gasten zeker zijn dat het een vogel is. Neem bij voorkeur een 'kleinere' vogelsoort zodat je er toch 2 tot 3 op een satestok kan prikken. Smakelijk! ( foto's volgen morgen).

Nog 2 dagen en dan naar huis! Tijd voor mijn preek dus!

Hechting! Deze keer is het niet anders natuurlijk dan bij Bei. Om onze Yuxi alle kansen te kunnen geven om zich veilig te kunnen hechten en het vertrouwen te kunnen ontwikkelen dat wij VOOR ALTIJD voor hem zullen zorgen, vragen wij om hem de komende weken ( zolang als nodig blijkt te zijn ) te negeren. En negeren betekent simpel gezegd : doen alsof hij er niet is! Misschien probeert hij wel aandacht te trekken maar het is belangrijk om hier niet op in te gaan! Enkel op die manier ' leert en ervaart' Yuxi dat wij zijn papa en mama en grote zus zijn en anders zijn dan al de andere mensen in zijn omgeving. Xiexie!

 

 

Zondag...

Vader en dochter kuierend door de Hutong.

Een beetje geschiedenis :

Links en rechts van de deur een tamboerijn. Dit verwijst naar het feit dat er militairen in het huis wonen. Het aantal ' houten blokken' boven de deur verwijst naar de rang. 4 blokken = vrij hoge rang. Hoe dieper de deur, hoe voornamer/hoger de rang. Wanneer je door de deur zou kunnen piepen kijk je op een muur. Dit om geen inkijk te hebben op de privacy van de bewoners en om de slechte geesten te verdrijven.

En hier dus de gemoderniseerde versie die nu mits betaling te bezichtigen is.

En van alles wat er in de Hutong te zien is, kiest onze dochter het meest karakteristiek,chinese  beeld uit voor ne foto...

En zelfs op zondag zijn ze hier druk in de weer om allerlei dingen af te breken om zo snel mogelijk nieuwe buildings te bouwen. Dit gebouw staat ( weldra stond) iets verder dan ons hotel.

China in de ban van het WK ( klopt dat? Want vrouw-zijnde weet ik nada van voetbal af). We vonden dat wij speciaal voor Nonke Gert deze foto moesten trekken! Op de Wanfujing Street staan reusachtige goals en grote voetballen. Normaal is onze Yuxi gek van ballen maar vermoedelijk was deze iets te groot...

Deze nacht hebben wij nog een koortspiek gehad en je voelt je zo machteloos omdat je nog niet weet hoe Yuxi reageert als hij ziek is...Maakt hij snel koorts? Krijg je de koorts gemakkelijk omlaag? We hebben dan besloten met de antibiotica te beginnen en dankzij onze 3 de hulplijn ( onze huisarts) is bevestigd dat dit de beste optie was. En nu verlangen wij natuurlijk nog meer om naar huis te komen...Nog 3 nachtjes slapen...

 

Hutongs, koorts en hulplijnen op afstand!

Vanmorgen om 9 u paraat voor een uitstapje naar ' de oude stad' of een hutong ( de meeste hutongs zijn platgegooid voor hotels, winkelcentra of wat dan ook op te zetten). Yuxi was niet in optima forma. 's Nachts nog wat koorts gemaakt, 's morgens wou hij wel wat eten maar een ' stopje' was echt wel nodig. We waren er echter wel van overtuigd dat Yuxi beter ne doodoo in zijn buggy kon doen dan in de airco-kamer. Onze ZEN-Jacky had ons in Changsa al gewaarschuwd de airco NOOIT onder de 25-26 ° te zetten omdat de kindjes dit niet gewend zijn en gemakkelijk ziek worden ( twee koppels die er de week voor ons waren hadden dat wel gedaan met erg zieke kids tot gevolg). We zetten onze airco dus nooit hoog ( of moet ik nu zeggen laag ? ) op. Puffen doen we dus goed :-).

Enfin, sjaffel sjaffel door de Hutong waar ik me best nog veel van kon herinneren. Vorige keer op een riksja ( geen idee of dit de juiste schrijfwijze is ) met Mieke,Gerry & Nina. Dit keer te voet onder de leidende hand van Wanyu. Bei die om de 5 meter haar klassieker naar boven haalde ' ik riek hier iets vies'. In ieder geval, tenzij er echt iets met mijn geheugen is, ik vond dat er ( in vergelijking met 3 jaar geleden ) al enorm veel gemoderniseerd was. Je kon enkel een erg gemoderniseerde ' woning' in de hutong bezoeken en dit tegen betaling...Drie jaar geleden hebben wij zo een echt armzalig 'huisje' bezocht maar volgens Wanyu was dit nu niet meer mogelijk. Tja en zo een Hutong is van alles voorzien. Bloedserieus zei Wanyu op een bepaald moment ' et voila, ici les maisons des dammes de plaisir'. Verder enorm veel restaurantjes, bars, een tattoo-bar ( ???), Karaoke-bar...Ofwel lag het aan tour die we gemaakt hebben maar 3 jaar geleden maakte het geheel veel meer indruk op mij. Eerlijkheidshalve hebben wij de tour wel gehalveerd omdat Yuxi zijn temperatuur weer de hoogte in ging ( en ook omdat wij wilden voorkomen dat Wanyu hem helemaal ging induffelen = wat de chinezen bij koorts doen...).

Een wisselbadje op de kamer en het ging alweer wat beter. Toch even onze hulplijnen ingeschakeld ( wat niet altijd evident is op ne zaterdag, Yuxi is dus op dat vlak solidair met Bei nl ziek worden IN een weekend ). bedankt aan mijn lieve sissie Anouk  en de lieve apothekeres An voor hun snelle en duidelijke uitleg !

Na een namiddagje nappen van de heren Wauters en een zwempartij van de dames Wauters, ging het Yuxi toch al wat beter. Om hem zeker voldoende water te laten drinken heeft hij samen met Bei zout chips gegeten ;-). Ik heb geen idee of het medisch noch pedagogisch verantwoord is maar het hielp. Yuxi zijn waterpeil is weer op opgekrikt! En verder hebben wij voor de X ste keer een chinese maaltijd achter de kiezen. Het was zeker erg lekker maar wat snakken wij nu toch eens naar iets anders! Yuxi  slaapt nu en hopelijk is morgen de koorts helemaal verdwenen.

En misschien nog een 'item' voor reislijstjes van de komende nieuwe mama's en papa's. Een potje Nutella in je koffer steken! Jos steekt dat normaal altijd stiekem in onze bagage ( wat hij dit keer dus niet heeft gedaan ) en o wee wat heb ik nu eens zin in een doodgewoon booke met chocopasta!

 

Zijdemarkt deel 2

 
Mama doet een sanitaire stop ( in het huisje achter ), Yuxi op de arm bij Wanyu. Het is me trouwens al elke keer gebeurd dat ik naar de wc ga, een deur opendoe en een chinese dame met blote bips boven het gat in de grond hangt. Ik heb uiteindelijk vandaag eens aan Wanyu gevraagd waarom die chinezen in hemelsnaam de wc niet op slot doen! Het antwoord was enkel een mysterieuze glimlach dus ik veronderstel dat dit weer een not-done vraag was. Miljaar, ik had het beter aan Jacky gevraagd!

Er is trouwens iets met onze camera; Op alle foto's lijk ik precies wat dikker dan in werkelijkheid. Dus vanaf nu enkel nog foto's van mij in de verte.

 
Bei in een soort waterbootjes.