9-7-09

Het hemd en de rok

De Vlaamse regeringsonderhandelaars van CD&V, sp.a en N-VA kwamen gisterenavond in principe een laatste keer bijeen voor de afronding van hun Vlaams regeerakkoord. Op de agenda stonden het vastleggen van het aantal ministers, de verdeling van de bevoegdheden en de verdeling van de toekomstige beleidsruimte. De drie punten vormen één geheel.

Dat kan vreemd klinken, maar is het niet. De Vlaamse regering wil tegen 2011 de begroting weer in evenwicht hebben. Daarvoor gaat ze in 2010 alvast 1,8 miljard euro besparen via afschaffing van de jobkorting (600 miljoen euro), structurele besparingen (600 miljoen euro) en eenmalige maatregelen (400 miljoen euro). In 2011 wordt de rest gedaan. Worden de maatregelen aangehouden, dan ontstaan er vanaf 2012 opnieuw overschotten die tegen 2014 al oplopen tot 1,4 miljard euro op jaarbasis.

De vorige Vlaamse regering gebruikte haar overschotten om de Vlaamse schuld af te bouwen en reserves aan te leggen. De nieuwe Vlaamse regering is dat niet van plan, gaat die overschotten zelf meteen opmaken aan nieuw beleid. En dan is het de vraag: wie mag dat geld opmaken? Het mag duidelijk zijn dat alle partijen dat willen doen. De politieke verdeelsleutel is belangrijker dan een verdeling op basis van noden. Daarom dat de verdeling van de portefeuilles, van de bevoegdheden en van de toekomstige beleidsruimte één pakket vormen.

De vergadering van gisterenavond was voor 18 uur aangekondigd, werd alsmaar uitgesteld. Omdat Kris Peeters en de drie partijvoorzitters van de nieuwe Vlaamse meerderheid, die de vergadering voorbereidden, het moeilijk eens raakten. De regeringsonderhandelingen heetten constructief te zijn. Maar wanneer het over postjes gaat, is het hemd nader dan de rok.

Personeelsproblemen, het is van alle tijden, het is van alle partijen. Veelal zijn er meer kandidaten dan postjes. Ook bij Open Vld kunnen ze ervan meespreken. Zij het dat ze daar blijkbaar niet te veel, maar te weinig valabele kandidaten hebben om Karel De Gucht na diens vertrek naar de Europese Commissie op te volgen als federaal vicepremier. De drie overblijvende ministers zouden niet voldoen.

Dat heeft de partij wel aan zichzelf te danken. De generatie Verhofstadt was zo dominant, dat de generatie erna weinig kansen kreeg om zich te bewijzen. Uitgezonderd Bart Somers en Vincent Van Quickenborne. Maar de eerste schoot zich in eigen voet met de affaire Vijnck en de tweede kon zich niet doorzetten.

7-7-09

Het licht gaat uit

Eerste minister Herman Van Rompuy speelt met de idee om het dossier van de kernenergie te koppelen aan de opmaak van de meerjarenbegroting. Die begroting van alle overheden samen schrijft in het rood. Dat zal zo blijven tot 2015. Dan zou er opnieuw een evenwicht moeten zijn.

Om het tekort weg te werken, zijn maatregelen nodig. Zo zou het langer openhouden van de kerncentrales jaarlijks minstens een half miljard euro voor de begroting kunnen opleveren. Het is namelijk zo dat de meeste Belgische kerncentrales zo goed als afgeschreven zijn. Dat maakt ze zeer winstgevend. De regering wil die winst afromen.

Met zijn koppelingsideetje neemt Herman Van Rompuy een voorschot op de principiële politieke beslissing om de kerncentrales langer open te houden. Het was de regering-Verhofstadt die in 2003 besliste om de kerncentrales te sluiten. De centrales Tihange 1 en Doel 1 en 2 moeten tegen 2015 dicht. De vier andere tegen 2025. Al werd er toen wel bij gezegd dat dit slechts kon indien er ondertussen voldoende alternatieven zijn.

Hernieuwbare (groene) energie kan onmogelijk de 54,4 procent elektriciteit opvangen die nu nog wordt opgewekt door kerncentrales. Steenkool en aardgas kunnen dat in principe wel. Maar dat verhoogt de CO2-uitstoot en dan kunnen we de Kyoto-doelstellingen om de verdere opwarming van de aarde te voorkomen, niet halen. Het derde alternatief is invoer van elektriciteit. Dat komt evenwel neer op struisvogelpolitiek. Invoer van elektriciteit betekent immers invoer van kernenergie.

Het probleem is dat de beslissing om de kerncentrales te sluiten een politieke beslissing was, genomen onder druk van Groen! gesteund door sp.a. Die beslissing was op zich eerbaar. Het kernafval is een groot probleem. Die beslissing hield wel in dat men meteen werk zou maken van een meerjarenplan plus de nodige investeringen om te voorzien in voldoende alternatieve vormen van energie. Helaas, zoals dat veelal gaat in België, er was géén opvolging. Met als gevolg dat we nu met de rug tegen de muur staan en er niets anders overblijft dan de kerncentrales langer open te houden.

Dit is slechts een oplossing op korte en middellange termijn. Het is de hoogste tijd dat de verschillende regeringen samen plannen maken over hoe het verder moet op lange termijn en die plannen vervolgens consequent uitvoeren zonder dat ze veranderen bij elke nieuwe politieke samenstelling van de volgende regeringen. Slagen ze daar niet in, dan zal het licht op een gegeven moment gewoon uitgaan.

4-7-09

Wachtlijsten

Formateur Kris Peeters maakt dit weekend de balans op van zijn formatiegesprekken. Maandag begint hij aan zijn langgerekte sprint richting nieuwe Vlaamse regering. Die zou er best tegen 14 juli zijn. De dag erna komt immers Magna langs. Dan zullen we in principe weten wat hun plannen zijn voor Opel Antwerpen. Een volwaardige regering kan gemakkelijker onderhandelen dan een uittredende regering.

Een nieuwe regering impliceert een nieuw regeerakkoord. Daarbij is het ook uitkijken naar hoeveel financiële middelen de nieuwe Vlaamse regering Peeters wil en kan uittrekken om de wachtlijsten in de zorg aan te pakken. Vijf jaar geleden trok de CD&V naar de Vlaamse kiezer met de belofte om de wachtlijsten weg te werken. Daar is niets van in huis gekomen. Integendeel, de wachtlijsten zijn enkel maar langer geworden.

Daar is een dubbele verklaring voor. De eerste is dat het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap begon met de centrale registratie van alle zorgvragen. Dat had een aanzuigeffect. Op de lijst staan ook gehandicapten die ooit zorg nodig zullen hebben, maar daarom nog niet onmiddellijk willen ingaan op een zorgaanbod.

De tweede verklaring is dat de uittredende regering Leterme/Peeters onvoldoende geld uittrok om de wachtlijsten te kunnen wegwerken. Zo is er in de begroting voor dit jaar niet één euro extra uitgetrokken. Er kwam ook niets in huis van het door Steven Vanackere tegen het einde van de legislatuur beloofde meerjarenplan voor deze nieuwe legislatuur. Men zou kunnen spreken van een gebroken belofte.

De tijden zijn veranderd. De financiële crisis ontaardde in een economische crisis. De vorige Vlaamse regering had veel geld, de nieuwe zal het met minder moeten doen en fundamentele keuzes moeten maken. Dat geldt ook voor de zorg. De wachtlijsten zullen ook door de nieuwe regering Peeters niet helemaal weggewerkt worden. Ook hier moet men kiezen, ook hier zijn er prioriteiten.

Het voorstel van Gui Abrahams, de uittredende voorzitter van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, lijkt ons zinvol. Hij stelt in een interview voor dat de nieuwe regering in 2010 circa 45 miljoen euro extra uittrekt om de meest dringende dossiers aan te pakken. Dat zijn er zo’n duizend. Uiteraard gaat het ook hier om veel geld. Het gaat wel om allemaal schrijnende gevallen die onmenselijke inspanningen vragen van de gehandicapten hun ouders of kinderen en die daar vaak zelf aan ten onder gaan. Dit mogen we niet toestaan.

1-7-09

Stof voor discussie

Honderdtweeëntwintig mannen en vrouwen hebben gisteren de eed afgelegd als Vlaams Parlementslid. Over twee weken moeten ook Yves Leterme en Brigitte Grouwels dat doen. Plus een tiental plaatsvervangers van de nieuwe Vlaamse ministers.

Het Vlaams Parlement geeft het vertrouwen aan de regering, controleert die, stemt over de begroting, bespreekt en stemt decreten. In principe is het Vlaams Parlement het belangrijkste politieke orgaan in Vlaanderen. Dat is de theorie. In de feiten is de Vlaamse regering de beslissende politieke factor. De meeste decreten gaan uit van de Vlaamse regering. Die zijn veelal te nemen of te laten, net zoals de begroting. Het Vlaams Parlement ligt zelden - om niet te zeggen nooit - dwars.

Net zoals de Kamer is dus ook het Vlaams Parlement in hoofdzaak een stemmachine. Het heeft zich daar zelf toe gedegradeerd en heeft dat gisteren nog eens overgedaan door de verkiezing van een nieuwe voorzitter uit te stellen tot na de regeringsvorming. Het voorzitterschap maakt immers deel uit van de te verdelen portefeuilles tussen de meerderheidspartijen. Aan kandidaat-voorzitters ontbreekt het nochtans niet.

Overigens, Johan Sauwens zat gisteren als parlementslid met de meeste dienstjaren de vergadering voor. Hij deed het met stijl. Hij zou een goede voorzitter zijn. Mocht hij het worden, dan heeft dat wel tot gevolg dat hij over twee jaar maar moeilijk de Limburgse CD&V-lijst voor de Kamer kan trekken. Misschien komt dat CD&V Limburg wel goed uit. Dan kan de partij een nieuwe sterke man uitspelen.

Raf Terwingen om eens iemand te noemen. Van het Vlaams Parlement wordt gezegd dat het een saai parlement is. Dat is voor een stuk ook zo, want géén communautaire spanningen en in de voorbije jaren geld te veel waardoor regering en parlement nooit keuzes moesten maken. Dat kan veranderen. Met de N-VA in de regering zal de Vlaamse regering zwaarder willen wegen op het communautaire dossier. Dat is een federaal dossier, maar het kan ook in Vlaamse regering en parlement voor spanning zorgen.

Voorts is er als gevolg van de crisis beduidend minder geld. Daar komt bij dat de federale regering de hulp van de regionale regeringen heeft ingeroepen om de staatsfinanciën weer op orde te krijgen. De Brusselse en Waalse regering hebben al laten weten dat ze wel willen, maar geen geld hebben. Betekent dit dat enkel de Vlaamse regering moet opdraaien? Kan de N-VA daar wel mee akkoord gaan? En wat als Vlaanderen niet helpt? Ook dit is stof voor veel discussie.

30-6-09

Kop in het zand

Een ‘joint hit team’, of internationaal politieteam van Nederland en België in de strijd tegen de drugshandel in de Limburgse grensstreek, met dertig Nederlanders en één Belg. Het is maar een voorbeeld van de ‘samenwerking’ in de strijd tegen de drugsoverlast in de Euregio, uit het rapport daarover van de professoren Brice De Ruyver (België) en Cyrille Fijnaut (Nederland).

Dit rapport, dat gisteren werd voorgesteld aan het Benelux-parlement in Brussel, is niet nieuw. Het dateert al van november vorig jaar. De professoren pleitten toen al dringend voor versterking van de politie, en voor een aantal bestuurlijke maatregelen om de strijd tegen drugsoverlast beter te kunnen aanpakken.

Maar blijkbaar ligt het rapport bij Binnenlandse Zaken nog altijd ergens onderaan in het bakje inkomende post. De vorige minister Patrick Dewael had voor 2008 en 2009 telkens dertig agenten extra beloofd, maar daar is er nog niet één van aan het werk. Zijn opvolger Guido De Padt wil nu eerst een studie laten maken van de behoeften in heel België, en schuift met andere woorden de zaak op de lange baan.

Nochtans waren de professoren gisteren heel duidelijk bij de voorstelling van hun rapport: “In Limburg is er nood aan actie, niet aan een nieuwe studie.” Dat zegt ook Frans Weekers, de Nederlands-Limburgse voorzitter van de commissie Justitie van het Benelux-parlement. Hij verwijt de Belgische politieke wereld de kop in het zand te steken.

Jarenlang hadden we het in België gemakkelijk. Alle drugsoverlast bij ons was immers de schuld van de Nederlanders en hun domme gedoogbeleid. Nu de Nederlanders, te beginnen met burgemeester Gerd Leers van Maastricht, beginnen terug te komen van dat gedoogbeleid en de hand uitsteken om de drugsoverlast gezamenlijk aan te pakken, wordt steeds pijnlijker duidelijk dat er bij ons ook het een en ander mank loopt.

De Nederlanders beginnen zich bovendien steeds meer te ergeren aan de eeuwige commentaren uit België op alles wat ze doen. Burgemeester Leers werd verketterd toen hij de drugsoverlast in zijn eigen stad probeerde aan te pakken. Het spreidingsplan voor de coffeeshops deugde niet, de wietpasjes deugden niet. Niks is goed in de ogen van de Belgen, die ondertussen zelf ook niks doen.

Misschien moet minister van Binnenlandse Zaken Guido De Padt eens aantonen dat de Nederlanders ongelijk hebben, en niet meer wachten op nog een nieuwe studie. En zo bewijzen dat hij zijn kop niet in het zand steekt.

29-6-09

Een beloftevol plan

Zal het over pakweg vijf jaar opnieuw mogelijk zijn om van het noorden van deze provincie snel en comfortabel met de trein te reizen naar Hasselt, Brussel, Antwerpen, Eindhoven en zelfs Amsterdam? Afwachten. Feit is dat de NMBS plannen in die zin heeft. De details leest u hiernaast.

Dat de spoorwegen op een gegeven ogenblik lijnen afbouwden, hebben we aan onszelf te danken. De auto heette goedkoper en comfortabeler te zijn. Nooit overstappen, van deur tot deur, géén uurregelingen, altijd ter beschikking, ook ‘s nachts. Ondertussen zijn de tijden weer veranderd. De auto is de fiscale melkkoe van de overheid en derhalve duur. Straks komt daar rekeningrijden bovenop. En onze wegen zitten propvol. Om goed te doen zouden er nieuwe wegen moeten komen. Maar daar is geen plaats voor omdat iedereen is gaan wonen waar hij dat wenste. Plannen voor nieuwe wegen sneuvelen steevast op het verzet van actiecomités.

We mogen hopen dat de plannen voor de ontsluiting van Noord-Limburg en de Antwerpse Kempen gerealiseerd worden. We willen niet provincialistisch doen. Het is niet zo dat de overheidsmiddelen over de verschillende provincies moeten verdeeld worden op basis van hun inwonersaantal. We zijn er ons van bewust dat de vervoersproblemen in en rond de grote steden gigantisch zijn en om snelle GEN-oplossingen vragen. Maar zoals de situatie nu is, kan men stellen dat de inwoners van Noord-Limburg gediscrimineerd worden. Veelal zijn ze verplicht om zich voor hun werk te verplaatsen naar Brussel of Antwerpen omdat bedrijven én de overheid hun tewerkstelling nu eenmaal concentreren in en rond de grote agglomeraties.

Er zijn ook voldoende objectieve redenen om Noord- Limburg en de Antwerpse Kempen opnieuw bereikbaar te maken met de trein. Er wonen om en rond de 700.000 mensen. De lijn Neerpelt-Antwerpen is ondanks het feit dat ze volledig achterhaald is - veelal op slechts één spoor en voor een goed stuk niet geelektrificeerd - toch de snelst groeiende lijn. Het kan ook helpen om het opnieuw in gebruik nemen van de IJzeren Rijn te versnellen. De Nederlanders hebben daar nogal wat problemen omdat ze er zelf weinig voordeel aan hebben. Maar ze zijn wel geïnteresseerd in het personenvervoer op diezelfde lijn.

Het woord is nu aan de NMBS en nog meer aan onze - Limburgse - politici. Het zijn zij die over de begroting beslissen. Nu ze in Luik en Antwerpen klaar zijn, mogen we hopen dat er nog iets overblijft voor Noord-Limburg. Hopelijk hebben we hier niet te doen met de trein der traagheid.

25-6-09

Het is maar een vraag

Een paar berichten van de laatste dagen en weken. U kon ze in deze krant lezen, u kon ze horen op de radio, u kon ze zien op tv.

* De exploitant van de grootste cannabisplantage ooit in België wordt vrijgelaten omdat er géén verantwoording was voor het huiszoekingsbevel dat tot zijn aanhouding leidde. Dat huiszoekingsbevel zat ook niet in het strafdossier toen hij een eerste keer moest verschijnen.
* De gevangenen van Hasselt spannen een kort geding aan tegen Justitie wegens een dramatisch tekort aan propere onderbroeken.
* De minderjarige leider van een jeugdbende in Meulenberg-Houthalen wordt eindelijk opgepakt. Maar een paar uren later wordt hij alweer vrijgelaten wegens geen plaats in de jeugdinstelling van Mol.
* Idem dito in Ninove. Daar slaan drie jongeren een oudere vrouw neer, ze worden opgepakt, kort daarna zijn ze weer vrij wegens géén plaats in géén enkele jeugdinstelling.
* Een rechter uit Antwerpen weigert een recidiverende dief, die nog een gevangenisstraf moet uitzitten, te veroordelen omdat er toch geen plaats is in de gevangenissen.
* Een jonge man, lid van de Afrikaanse stadsbende New Jacs, schiet op klaarlichte dag vijf man neer. Omdat het gerecht allerlei fouten maakt, duurt het uiteindelijk zeven jaar voor hij veroordeeld wordt. Daardoor ontsnapt hij aan zeven jaar gevangenisstraf. In de plaats daarvan kreeg hij 300 uur werkstraf. De man is ondertussen opnieuw spoorloos.
* Drie Franse carjackers worden door het gerecht van Gent vrijgelaten na procedurefouten.
* De twee Oekraïnse broers die twee jaar geleden Simon Wijffels in Gent neerstaken, krijgen van de rechter slechts een berisping. En ook die berisping zullen ze zich niet aantrekken, want in afwachting van hun proces konden ze zonder problemen emigreren naar Israël.
* Momenteel zijn er afgerond 10.500 gevangenen voor 8.500 plaatsen. Dat belooft veel spanningen als de zomer lang en heet wordt. Daarom speelt het kabinet van Justitie met de idee om gevangenen vervroegd vrij te laten. Overigens is het niet zo dat alle gevangenissen eivol zitten, in Wallonië staan er cellen leeg.

Tot daar de feiten van de laatste dagen en weken. Met de opmerkelijke vaststelling dat ze zich allemaal in Vlaanderen afspelen. Al die feiten leiden ons tot maar één vraag: zou het kunnen dat er iets misloopt bij Justitie? Aan u om te oordelen.

24-6-09

Een groot man

Karel Van Miert is maandagavond op 67-jarige leeftijd overleden. Hij viel van een ladder na een hartstilstand. Een pijnlijk einde voor een groot man. Over de doden niets dan goed. Uiteraard. Maar het respect voor Karel Van Miert is niet vrijblijvend. Als oudste van negen uit een landbouwersgezin timmerde hij helemaal alleen aan zijn lange weg naar de top. Hij sloot zijn carrière af als de machtigste man van Europa. Karel Van Miert was altijd een man van principes.

Zijn verdiensten voor de sp.a zijn niet te minimaliseren. Na het Egmont-debacle werden hij en de Vlaamse socialisten met hun klikken en klakken buiten gesmeten uit de Keizerslaan omdat hij niet langer wilde dansen naar de Franstalige pijpen van André Cools. Wat moest er van de Vlaamse Socialisten geworden zonder de steun van grote broer PS? Karel Van Miert ging niet in een hoekje zitten, gooide daarentegen ramen en deuren open voor alle progressieve krachten zonder dat die daarom ook lid moesten worden van de SP. Het leverde hem en zijn partij grote successen op. Bij de sp.a dromen ze vandaag nog altijd van een grote progressieve beweging.

Maar het komt er niet meer uit. Misschien wel omdat ze een figuur zoals Karel Van Miert missen, een man met de kracht van zijn overtuiging. Karel Van Miert heeft altijd een juist gevoel gehad voor wat leeft bij de publieke opinie.

Zijn strijd tegen de kruisraketten staat symbool. Waarom kruisraketten wanneer men al voldoende kernwapens heeft om de wereld honderd keer om zeep te helpen? De kruisraketten kwamen er niet. Zijn verzet, dat kaderde in een Europees verzet, luidde een ommekeer in. De grote mogendheden bouwen hun atoomkracht geleidelijk af. Enkel de schurkenstaten hebben hier geen boodschap aan.

Dat blijft een bedreiging. Karel Van Miert eindigde zijn carrière als Europees commissaris voor het mededingingsbeleid. Hij aarzelde niet om grote multinationals voor de rechter te dagen wanneer die de belangen van de consument met de voeten traden. Bij de socialisten fronsten ze de wenkbrauwen, was Karel Van Miert een liberaal geworden? Een domme vraag. Consumenten - óok de kleine man - zijn altijd het best af met bedrijven die concurreren. Dat drukt de prijs.

Karel Van Miert werd gisteren alom geprezen. Misschien kunnen onze politici hem ook eer betuigen door werk te maken van zijn laatste wens: een grondige staatshervorming om dit land een nieuwe toekomst te geven en van Vlaanderen een topregio te maken die openstaat voor de wereld.

23-6-09

De uitleg is (niet) alles

Formateur Kris Peeters en delegaties van CD&V, sp.a en N-VA kwamen gisterenavond bijeen om werkafspraken te maken. De echte onderhandelingen over de vorming van een nieuwe Vlaamse regering beginnen vandaag. Omdat de nieuwe Vlaamse regering bijna 7 miljard euro moet besparen, zullen de onderhandelingen deze keer moeilijker zijn. Het is dan ook niet zeker of we tegen 11 juli, feest van de Vlaamse gemeenschap, al een nieuwe regering zullen hebben.

Open Vld zit niet mee rond de tafel want vorige vrijdag door Kris Peeters bedankt voor bewezen diensten. Veel uitleg gaf hij daar niet bij. Die kon men gisteren, zij het op een informele manier, wel krijgen bij CD&V, Zo had men het daar over het pestgedrag van Open Vld tijdens de laatste fase van de vorige legislatuur. Voorts wordt er verwezen naar het feit dat Open Vld de grote verliezer is van deze verkiezingen en naar het gegeven dat Open Vld onstabiel zou zijn omdat de partij dit najaar een nieuwe voorzitter moet kiezen.

Dat is natuurlijk allemaal waar. Maar CD&V had nog andere, onuitgesproken redenen om de liberalen te dumpen.

Een. Het ACW wilde niet weten van een rechtse regering met N-VA én Open Vld maar zonder sp.a. ACW heeft veel te zeggen binnen CD&V. Dus moesten of N-VA dan wel Open Vld afvallen. CD&V koos voor N-VA. Dat brengt ons meteen bij de tweede verklaring.

Twee. CD&V en N-VA hebben electoraal veel aan elkaar te danken. Dat was al zo in 2004 en 2007, dat was opnieuw het geval bij deze verkiezingen. CD&V won door niets te beloven, zich te gedragen als staatspartij en incasseerde de kanselierbonus. N-VA won de verkiezingen door hard te slaan op de nagel van de Vlaamse eisen en incasseerde de oppositiebonus. Open Vld en sp.a kwamen tussen de Vlaamse hamer van N-VA en het Belgisch aambeeld van CD&V terecht en werden verpletterd. CD&V en N-VA hopen dit in 2011 bij de verkiezingen voor Kamer en Senaat over te doen. Dat is belangrijk in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. En dat brengt ons tot de derde reden.

Drie. Na het uiteenvallen van het kartel CD&V/ N-VA op nationaal vlak, hielden de lokale kartels allemaal stand. De twee partijen zitten samen in de meeste coalities. De sterkte van CD&V op Vlaams en federaal vlak is gebouwd op haar lokale sterkte. Bij CD&V hoopt men uiteraard dat zo te houden. Daar is de N-VA voor nodig en ook daarom de keuze voor N-VA ten nadele van Open Vld.

8-6-09

Vlaanderen wil kartel terug

Grote winst voor CD&V en N-VA, fors verlies voor sp.a en vooral Open Vld. Voorts is er winst voor LDD ten koste van Vlaams Belang terwijl Groen! onder de verwachtingen blijft. Dat is in een notendop het verkiezingsresultaat. De enige mogelijke conclusie hierbij is dat Vlaanderen het kartel terug wil.

Men kan zeggen dat de opiniepeilers deze keer juist zaten, althans met hun tendensen. Maar de cijfers zijn meer uitgesproken. Dat is met name het geval voor CD&V en N-VA. De Vlaamse regering onder leiding van Yves Leterme en daarna Kris Peeters deed het goed. Maar de federale regering onder leiding van dezelfde Yves Leterme en daarna Herman Van Rompuy faalde. Dat was met name het geval op het vlak van de staatshervorming, nochtans hét thema waarmee CD&V zowel bij de regionale verkiezingen van 2004 als de federale verkiezingen van 2007 naar de kiezer trok.

De partij van Marianne Thyssen wordt daar dus niet voor terecht gewezen en dat is enigszins verrassend omdat staatshervorming de Vlaamse kiezer nauw aan het hart blijft liggen. Telt men de stemmen van Vlaams Belang en LDD bij die van CD&V en N-VA, dan is er in Vlaanderen een heel grote meerderheid voor een nieuwe staatshervorming.

Dat is een job voor federaal premier Herman Van Rompuy. Hij gaat het niet onder de markt hebben. PS en MR willen niet samen in de Waalse noch de Brusselse regering. Gezien het feit dat de PS weliswaar fors verliest maar in Wallonië veruit de grootste partij blijft, mag men aannemen dat de MR daar in de oppositie blijft. In dat geval moet men vrezen dat de MR ook op federaal niveau oppositie zal voeren in het vooruitzicht van de komende federale verkiezingen van 2011. De uithaal van Didier Reynders vorige week naar de Vlamingen voorspelt weinig goeds. De federale regering gaat onzekere tijden tegemoet. Tenzij Ecolo de plaats van MR inneemt in de federale regering. Dat kan de rust herstellen, maar ook dan blijft de nodige tweederde meerderheid voor een staatshervorming heel ver weg.

Dé verrassing van deze verkiezingen is de grootte van de nederlaag van Open Vld. Hier zijn meerdere verklaringen voor. De voornaamste is de flater van Bart Somers. Na de mislukte transfer van Dirk Vijnck van LDD naar Open Vld en terug moest de partij van strategie veranderen en een niet voorbereide Dirk Van Mechelen uitspelen als uitdager van Kris Peeters. Dat sloeg niet aan. Andere verklaringen zijn dat Open Vld met de jobkorting het verkeerd thema aansneed omdat de mensen weten dat er veel geld nodig is om jobs te redden en te creëren, het feit dat men uitgekeken is op de generatie Verhofstadt wegens al lang aan de macht, en tot slot het gegeven dat Guy Verhofstadt met zijn imago van Parijse intellectueel haaks ging staan op de doorsnee liberale kiezer die het meer moet hebben van cijfers dan van letters.

Eric Donckier

Andere opinies

  • Mediargus
    De kijk van de andere redacties op de actualiteit
  • Op de radio
    Radio 1 werpt elke morgen een blik op de opiniepagina's
  • Krantenkoppen.be
    Alle titels van de Vlaamse kranten en websites

Alle HBvL blogs