De Kern

Dure opvang uitstellen

Over de meest dringende schreeuw om hulp van een gehandicapte, hoeft minister Vandeurzen zelf geen beslissing te nemen. Dat doet een prioriteitencommissie in zijn plaats. In die commissie zitten zowel de instellingen, de verwijzers als de gebruikers. Goed geregeld, onafhankelijk van politiek en eerlijk, zou je denken. Alleen heeft die commissie een afschuwelijke taak.

Ze moet belissen wie wel hulp krijgt en wie niet. En ze moet vooral ‘nee’ zeggen, nauwelijks ‘ja’. In Limburg kunnen ze dit jaar amper 26 procent een plaats geven in een instelling en niet meer dan 14 procent een eigen budget waarmee ze hun zorg kunnen regelen. Dat is geen 26 of 14 procent van iedereen die op een lijst staat, maar alleen van de schrijnendste der schrijnendste gevallen. Want alleen die komen voor deze commissie van ‘noodgevallen’. Volgens Marc Van Gestel die het opvangtekort al jarenlang aanklaagt, krijg je - zolang je ouders leven - zelfs nooit het label ‘dringend’.

Dan hebben we het niet eens over de ‘gewone’ gevallen. Zoals een moeder die niet weet hoe ze haar dochter met het syndroom van Down binnenkort thuis moet opvangen. De Vlaamse overheid trekt anders wel elk jaar meer geld uit om de wachtlijsten weg te werken en tegelijkertijd worden die alsmaar langer. Vreemd genoeg zeggen de gebruikers zelf dat ze ook niet begrijpen waar al dat extra geld naar toe is. “Als ze efficiënter zouden werken, zouden ze veel meer kunnen doen”, zegt Marcel Luys van de federatie die de families en de gebruikers vertegenwoordigt. “Ze werken altijd in fragmentjes, nooit globaal.”

Hij mist het management waarmee je een bedrijf runt en hij durft ook zelf een paar pijnpunten aansnijden waar de sector liever over zwijgt. Sommige persoonlijke assistentiebudgetten worden namelijk voor heel wat anders gebruikt dan waar ze voor dienen en sommige gehandicapten maken winst als ze niet elke dag naar een instelling gaan. En dan is er nog het verschil in uitkeringen tussen de ene en de andere gehandicapte, terwijl de voorzieningen toch voor iedereen dezelfde dagtarieven aanrekenen. Luys weet hoe het moet. We kunnen zelfs in Limburg beginnen. We hebben hier alles: de kennis van de instellingen en een goed uitgebouwd netwerk van familiehulp. Alleen moet iedereen samenwerken. De instellingen zouden de mensen van de thuiszorg kunnen opleiden bijvoorbeeld. “Want ouders willen hun kinderen wel zo lang mogelijk thuis houden, maar dan moeten ze daar steun voor krijgen”, denkt Leys. Zo kunnen we de dure opvang reserveren voor de dringende gevallen die nu met een ‘nee’ naar huis moeten.

Liliana Casagrande

Verkapte hold-up

Volgend jaar viert de Limburgse Investeringsmaatschappij LRM haar 20-jarig bestaan. Hoewel de weg niet altijd over rozen liep, wijst niets erop dat we een viering in mineur krijgen. Daarvoor heeft de nazaat van de mijnsluitingen te veel ondernemers in Limburg helpen starten, groeien of overleven.

Vooral de laatste vijf jaar is uitmuntend werk geleverd. De jaarcijfers bewijzen dat. De Limburgse ondernemers zeggen dat. Arthur D. Little, het onafhankelijke bureau dat de LRM op vraag van de Vlaamse regering doorlichtte, zegt dat. En ook Vlaams minister-president Kris Peeters heeft dat al openlijk bevestigd.

Dat is de verdienste van voorzitter Hugo Leroi en zijn raad van bestuur, van directeur Stijn Bijnens en zijn ploeg experten, en van de Vlaamse regering die LRM altijd de nodige bewegingsruimte heeft gelaten om het DNA van economisch Limburg te transformeren.

Maar de successen van de LRM zijn altijd een doorn in het oog geweest van niet-Limburgse politici. In het Vlaams Parlement werd meer dan eens geopperd om de Limburgse parel te laten opgaan in haar grote broer PMV (Participatiemaatschappij Vlaanderen) of in de GIMV (Gewestelijke Investeringsmaatschappij Vlaanderen).

Vlaams minister-president Kris Peeters deed dat eind 2007 zelfs openlijk in deze krant. Tevergeefs, omdat Limburg de rangen sloot. Vandaag doet Kris Peeters een tweede poging, via de 100 miljoen euro die de Vlaamse regering in de LRM wil pompen. Peeters wil die kapitaalsverhoging niet via de Vlaamse overheid (de hoofdaandeelhouder van LRM) doen, maar via de Vlaamse investeringsmaatschappijen PMV of VPM.

Dat betekent dat die vehikels één tot drie bestuursmandaten in de LRM krijgen, waardoor de Vlaamse overheid de bovenhand krijgt in de LRM-bestuursraad. Gevolg daarvan is dat Limburgse investeringsdossiers op een ‘njet’ van Brussel kunnen stoten en de dynamiek van de LRM wordt gefnuikt.

De zaken zijn duidelijk: met zijn plan pleegt Kris Peeters, met de steun van zijn vice-minister-president Geert Bourgeois (N-VA) een verkapte hold-up op Limburg en de LRM. En dat op het ogenblik dat deze provincie met de sluiting van Ford Genk voor de moeilijkste uitdaging in zijn geschiedenis staat.

We rekenen er dan ook ten stelligste op dat de CD&V- zwaargewichten Jo Vandeurzen en Wouter Beke hun minister- president tot de orde roepen zodat de investeringsmaatschappij met het hoogste rendement in Vlaanderen zijn werk kan blijven doen. Wat goed is voor Limburg, is ook goed voor Vlaanderen. De LRM is dat overduidelijk.

Yves Lambrix

Tienerseks

“Het Nieuw Industrieel Beleid (NIB) kan en moet snel in Limburg ontwikkeld worden.” Dat zei Vlaams minister-president Kris Peeters op 24 oktober vorig jaar, de dag dat Limburg ontwaakte met de immense kater die ‘de sluiting van Ford Genk’ heette. Vandaag blijkt dat de Vlaamse regeringsleider woord houdt. De Vlaamse regering trekt 1,3 miljoen euro uit voor drie grote innovatieve projecten in deze provincie. Twee daarvan zijn volledig Limburgs, een derde bevat enkele Limburgse partners.

Om een en ander goed te begrijpen moeten we even terug in de tijd, naar 27 mei 2011. Die dag keurde de Vlaamse regering het witboek ‘Nieuw Industrieel Beleid’ goed. Met dat NIB wil ze onze industrie transformeren naar een moderne industrie die groener, socialer, creatiever en innovatiever is. Vlaanderen moet omschakelen naar ‘Fabrieken van de Toekomst’ die flexibel en duurzaam zijn, die een hoge toegevoegde waarde genereren. Dat is nodig. Immers, de industrie staat hier voor 40 procent van de toegevoegde waarde. Ze vertegenwoordigt 85 procent van onze Vlaamse export, en bijna vier op de tien Vlamingen (750.000) verdienen er hun boterham.

Limburg is tevreden dat het een belangrijke rol kan opnemen in dat NIB. De drie geselecteerde projecten zijn dan ook meer dan welkom. Toch zal er veel meer nodig zijn opdat Limburg opnieuw een normale, welvarende Vlaamse provincie wordt. Door de sluiting van Ford Genk gaan hier 8.000 jobs verloren. Onze productiviteit slinkt met 2 procent per jaar. Onze welvaart (bbp per inwoner) en ons opleidingsniveau stijgen minder snel dan elders in Vlaanderen. Onze bedrijven vragen minder patenten aan en exporteren minder. We hebben veel te weinig starters, en zo kunnen we nog even doorgaan.

Mijnheer de minister-president, u kent deze pijnpunten. Omdat ze op magistrale wijze zijn opgelijst in het Strategisch Actieplan Limburg in het Kwadraat. Dat SALK stelt dat Limburg vandaag, net zoals na de mijnsluitingen, een unieke kans heeft om zijn economische weefsel versneld te vernieuwen. Innovatie (en de daaruit voortvloeiende export) zijn dé stok om deze provincie uit het moeras te trekken.

Mijnheer de minister-president, wij rekenen er op dat u woord blijft houden. Limburg noch Vlaanderen zijn gediend met politici die innovatie prediken omdat dat een modewoord is. Of zoals de ‘groene Nobelprijswinnaar’ Ignace Schops het dinsdagavond in een debat op de UHasselt perfect verwoordde: “Innovatie is als tienerseks: velen praten erover, weinigen doen het, en zij die het doen hebben nog veel te leren”.

Yves Lambrix

Afbraak

De populariteit van de Europese Unie en de steun voor verdere economische integratie zijn het afgelopen jaar fors afgenomen, zo blijkt uit onderzoek van het gerespecteerde Amerikaanse Pew Research Center. Nog maar 45 procent van de bevolking in acht landen van de Unie - waaronder de grote lidstaten - zegt nog voorstander van het Europese project te zijn.

Het zijn ontnuchterende bevindingen maar geen verrassende. Vorige maand toonden cijfers van Eurobarometer al aan dat het vertrouwen in de Europese instellingen in de zes grootste lidstaten van de Unie naar een historisch dieptepunt was gezakt. Vooral in het door de crisis zwaar getroffen Spanje was de val spectaculair. Maar een goede 20 procent van de ooit zo pro-Europese Spanjaarden neigt nog naar vertrouwen in de Europese samenwerking.

Europa’s leiders zijn niet blind voor deze ontwikkelingen. In toespraak na toespraak waarschuwen ze voor de verleidingen van anti-Europees populisme en nationalisme. Geconfronteerd met de erosie van steun voor het Europese project en met de opkomst van fenomenen als Beppe Grillo’s Vijfsterrenbeweging of het Britse Ukip, lijken diezelfde leiders echter de draad kwijt. Al enige tijd is dat gebrek aan leiderschap pijnlijk zichtbaar in het Verenigd Koninkrijk, vanouds een land waar het wantrouwen tegenover Europa een goede voedingsbodem vindt. Premier Cameron danst van de ene voet op de andere over de hete kolen van de euroscepsis in zijn Conservatieve partij. Vooral het verkiezingssucces van het anti- Europese Ukip heeft die strekking aangewakkerd. Cameron probeerde de voorbije dagen de eurosceptics in zijn achterban vergeefs tegemoet te komen. Intussen zijn er al Conservatieve kabinetsleden die hun voorkeur voor een Britse exit publiek uiten.

Het is niet langer onvoorstelbaar dat dit afbraakproces straks uitdraait op de eerste uittreding van een lidstaat uit de Europese Unie. Dat dit een rampzalige ontwikkeling zou zijn, zowel voor de Britten als voor de overige Europeanen - nauwelijks een Europese regeringsleider die dat nog met passie durft te verkondigen. Het krachtigste pleidooi voor het Britse EU-lidmaatschap kwam recent dan ook niet uit de Europese hoofdsteden maar uit Washington - vanwege de Amerikaanse president Obama.

Dit is een beslissend moment voor Europa. De decennia van de opbouw kunnen wel eens plaatsmaken voor een tijd van sloop, verdeeldheid en politieke verbrokkeling. Dat zou de gevaarlijkste consequentie van de eurocrisis kunnen worden, erger dan haar sociale en economische gevolgen.

Marc Van de Weyer

Maakbare toekomst

Eerst het goede nieuws. De provincie Limburg investeert samen met Infrax en Dubolimburg 20 miljoen euro om meer dan 100 Limburgse overheidsgebouwen energiebesparend te maken. De actie, die op de eerste plaats een voorbeeldfunctie heeft, kadert in het Limburgse Klimaatplan dat mikt op een forse besparing op het broeikasgas CO2, de hoofdverantwoordelijke voor de gevreesde opwarming van de aarde.

Het plan ‘ESCOLIMBURG’ speelt in op alle functies die nodig zijn in overheidsgebouwen: verwarming, verlichting, ventilatie... Het plan moet niet wegen op de nu al geplaagde gemeentebegrotingen. Het energiebedrijf Infrax zorgt voor prefinanciering waarbij de gemeentebesturen de terugbetaling door de besparingen op de energiefactuur kunnen verzekeren.

De provincie geeft hiermee het juiste signaal, namelijk dat de opwarming van de aarde geen hersenspinsel is van wereldvreemde wetenschappers en geitenwollensokkendragers. Integendeel, de klimaatverandering is een regelrechte uitdaging die ons voor de keuze stelt om werk te maken van een duurzame economie die nog een toekomst biedt voor onze kinderen en kleinkinderen.

Enkele weken heeft de Amerikaanse milieueconoom Jeremy Rifkin in Limburg deze maakbare toekomst uit de doeken gedaan. Het slechte nieuws is dat eind vorige week het CO2-gehalte op wereldniveau de symbolisch belangrijke drempel van 400 deeltjes per miljoen heeft bereikt.

Deze meting is verricht in een meetstation op Hawaï, ver weg van de industriële centra die CO2 blijven uitbraken dat het een lieve lust is. De laatste keer dat op deze planeet een dergelijk hoog gehalte aan CO2 werd gemeten, is 3 miljoen jaar geleden, toen er in de poolgebieden kamelen en paarden rondliepen. De gemiddelde temperatuur op aarde lag toen 3,5 tot 4 vier gra den hoger dan vandaag.

Ernstige wetenschappers gaan ervan uit dat het leven zoals we dit nu kennen, dan helemaal onmogelijk is. Nu is het in bepaalde kringen ‘bon ton’ om luchthartig te doen over de opwarming van de aarde. Wat maken die enkele graadjes uit? Dan kunnen we zelfs in de winter én zonder verwarming van een koffie op het terras genieten.

Van dat soort cafépraat en erger. Maar wie wil nu tekenen voor meer extreme weersomstandigheden, voor meer woestijnvorming, voor langere en koudere winters in Europa of verwoestende stormen in de Verenigde Staten? Wat dat staat ons mogelijk te wachten als zelfs maar de gemiddelde klimaatverwachtingen waarheid worden.

Als het roer niet snel omgaat, dreigt zelfs het overleven van de menselijke soort in het gedrang te komen.

Roger Huisman

Tussen de oren

Minister van Financiën Koen Geens heeft het afgelopen weekend voor opschudding gezorgd door de afschaffing van het fiscaal voordeel van het spaarboekje ten berde te brengen.

Volgens de minister moeten er wegen gevonden worden om de enorme berg aan spaargeld in ons land de weg te doen vinden naar de economie. Hij citeerde daarbij de Nationale Bank, die in een tussentijds rapport van bijna een jaar geleden onder meer suggereert om het fiscaal voordeel voor het spaarboekje (vrijstelling van belasting tot 1.880 euro aan rente) te verminderen of zelfs af te schaffen. Spaarders zouden daardoor eerder geneigd zijn om te investeren in de economie.

Zoals kon worden verwacht, werd het ballonnetje meteen langs alle kanten afgeschoten. Open Vld sp.a en N-VA lieten hun snipers aanrukken om het ding vakkundig neer te halen. “Handen af van het spaargeld!”

Minister Geens pruttelde gisteren nog tegen door te zeggen dat het niet zijn idee was, dat hij er geen positie over ingenomen had, en de hele federale regering trouwens ook niet. Of het nu wel of niet een idee was van de minister zelf, doet eigenlijk niet terzake. Bij deze is het voorstel dus dood en begraven.

Is het een dom idee? Ook dat niet. Maar ik twijfel of het enig succes zou hebben. De mensen leggen momenteel een spaarvoorraad aan omdat ze simpelweg onzeker zijn. Dat kan je ze niet kwalijk nemen. In tijden dat het plots mogelijk blijkt dat niet enkel banken - die een paar jaar geleden nog als een toonbeeld van stabiliteit golden - maar zelfs ganse landen kunnen bankroet gaan, zou je voor minder je vertrouwen verliezen. Dus worden aankopen uitgesteld en wordt geld aan de kant gezet. “Want God weet wat er nog allemaal kan gebeuren.”

Bovendien, het spaarboekje brengt nu al zo goed als niks op. Als je van die magere rente dan een stukje zou moeten afstaan, dat neem je er dan wel bij. Daar doen de spaarders het al lang niet meer voor. De crisis zit momenteel voor een groot deel tussen de oren van de mensen. Om dat vertrouwen te herstellen, moeten spijkers met koppen worden geslagen. Die spijkers moeten de toekomst van ons land (en de rest van Europa en de wereld) betonneren.

Als er grondige en werkbare maatregelen volgen om de vergrijzing aan te pakken, de daarbij horende pensioen- en zorgproblematiek te tackelen, het energie- en milieuvraagstuk te beantwoorden en de technologische ontwikkelingen in de juiste richting te leiden, dan zal het vertrouwen vanzelf herstellen en zal het spaargeld snel rollen.

PS: de Facebookpagina ‘De crisis is voorbij’ telt al 346 ‘likes’. Het kan een begin zijn.

Dominiek Claes

Klein beginnen aan Noord-Zuid

Willy Miermans, verkeersdeskundige van de Universiteit Hasselt, heeft het begin van een oplossing voor de Noord-Zuidverbinding. U weet wel, die oude A24, dat stukje weg door of rond Houthalen-Helchteren waar nu al 40 jaar splijtende ruzie over is en dat bij elk plan megalomaner wordt.

Stevaert en Dewael stelden in 2001 voor om een paar tunneltjes onder twee kruispunten te leggen en even later zijn er plannen van tunnels die bijna niet moeten onderdoen voor die van de Gotthard. Minister Crevits kiest voor een omleidingsweg. Veel makkelijker scenario, zou je denken. Tot blijkt dat die voorzien is van een afrittencomplex bijna zo groot als dat in Lummen.

Bovendien moet er een hele kmo-zone, inclusief autoreclyclage, verhuizen om er een natuurgebied van te maken. Intussen zijn in dit plan trouwens ook tunnels binnengeslopen. Die ter hoogte van de wijk De Standaard is al toegezegd. Het gemeentebestuur wil er nu ook nog een onder Lillo.

Als we nu eens klein beginnen, redeneert Miermans. “De Grote Baan moet toch in elk geval worden aangepakt. Laten we daar eens de flessenhals wegwerken”, zei hij terwijl hij aan tafel zat met zowel voor- als tegenstanders van de omleidingsweg.

Beide partijen bleven kalm en dat betekent veel. Want Miermans zei eigenlijk wat iedereen al jaren denkt, maar wat niemand hardop durft te zeggen. Want als we straks van Hasselt tot Eindhoven over vier rijstoken kunnen rijden, dan stroomt het verkeer toch min of meer door en kunnen we vanuit Limburg niet meer veel gaan eisen in Brussel.

Wie zegt dat er straks dan nog een ander uitgewerkt verkeersplan komt om Noord- en Zuid-Limburg aan elkaar te koppelen? Maar plots kreeg Miermans bijval van gouverneur Herman Reynders. Opmerkelijk, want even daarvoor had Reynders nog duidelijk gemaakt dat hij aan die omleidingsweg vasthoudt.

Vorige keer was er al vanuit Limburg politieke druk geweest om het tracé te veranderen, zo zei de gouverneur openlijk. “Als we opnieuw iets anders gaan vragen, maken we ons belachelijk in Brussel”, vindt de gouverneur.

Maar dat belet niet om intussen te starten waar ieder mens met gezond verstand een eerste schop in de grond zou steken: aan de versmalling tussen Helchteren en Hechtel. En nee, de milieujongens gaan daar echt niet tegen procederen want ze vragen zelf al jaren naar die verbreding.

Miermans had nog een paar goede argumenten waar iedereen eens over moet nadenken. Gaan ze ons in Brussel drie keer geld geven: én voor een omleidingsweg, én voor een sneltram én voor de herinrichting van de Grote Baan?

Liliana Casagrande

Giframp

Over het treinongeval in Wetteren is het laatste woord nog niet gezegd. Niet zozeer omwille van het aantal slachtoffers,maar wel over de onprofessionele wijze waarop het incident werd aangepakt. Wat begon als een spectaculair treinongeval mondde de voorbije dagen uit in een regelrechte giframp die pijnlijk duidelijk maakt dat er in ons land 26 jaar na de ramp met de Herald of Free Enterprise nog altijd geen sprake is van een professioneel en goed gestructureerd rampenmanagement.

Rampenmanagement komt in ons land kort gezegd hier op neer: de eerste dag bergen we de slachtoffers, de tweede dag ruimen we de rommel op, de derde dag gaan we op zoek naar een zondebok en de vierde dag keren we terug naar de orde van de dag. Dat was het geval na de ramp met de Herald of Free Enterprise, idem na de ontploffing in Ghislenghien, hetzelfde na de brand in het Switel en na het treinongeval in Buizingen. Ongevallen die bij de verantwoordelijken een belletje hadden moeten doen rinkelen maar dat om de een of andere reden niet deden.

Het ongeval in Wetteren vertoont opvallende gelijkenissen met een ongeval met een vrachtwagen met broom in 2004 in Antwerpen. Ook daar leek alles onder controle, toen er plots giftige dampen uit de riolering kwamen. Er zijn blijkbaar geen lessen uit getrokken.

In België is er geen sprake van een gedegen technische analyse van de hulpverlening, die zou kunnen leiden naar een betrouwbaar draaiboek bij mogelijke toekomstige rampen. In Nederland en Duitsland, maar eigenlijk in heel Europa, is dat wel het geval. Anders dan in onze buurlanden beschikt België niet over een doorgedreven vorming in rampenmanagement, zijn er geen oefenprogramma’s en geen kwaliteitsnormen voor noodplannen. In plaats van lessen te trekken uit wat er in Wetteren gebeurt, deden de politici waar ze goed in zijn: politieke spelletjes. In de kamercommissie cirkelden ze rond gouverneur Jan Briers, die ook maar kan roeien met de riemen die hij heeft en begrijpelijkerwijze in Wetteren was gebleven, als gieren rond een kadaver. Na zijn omstreden benoeming waren er nog een paar rekeningen te vereffenen.

Toch is een festivalorganisator niet noodzakelijk een goed organisator van hulpverlening. In heel wat landen krijgen burgemeesters en gouverneurs een doorgedreven opleiding. In Nederland krijgen burgemeesters zelfs een cursus basischemie. En dus moeten we ons de vraag durven stellen of een aantal aspecten van de hulpverlening in de toekomst niet beter aan specialisten wordt overgelaten. Ongevallen zullen blijven gebeuren, maar we kunnen wel de gevolgen beperken.

Guido Cloostermans

Citroen

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling in Europa heeft gisteren het mobiliteitsbeleid van ons land op de korrel genomen. De organisatie vindt dat het woon-werkverkeer in ons land te zwaar wordt gesubsidieerd.

De OESO bedoelt onder meer de ‘verbazingwekkend’ lage belasting op bedrijfswagens. De organisatie pleit voor rekeningrijden en voor variabele prijzen voor het openbaar vervoer om de capaciteit beter te benutten.

Dat er in België zoveel bedrijfswagens zijn, heeft te maken met de hoge loonkosten. De OESO hamert daar ook op. We kunnen het met de filosofie van het rekeningrijden alleen maar eens zijn. Niet het bezit van een auto belasten, maar het gebruik ervan.

Met andere woorden, iemand die veel met de auto rijdt, betaalt ook meer, onder meer voor het gebruik van de infrastructuur, en voor de vervuiling die hij veroorzaakt. Het pleidooi voor rekeningrijden klinkt waarschijnlijk als muziek in de oren van de Vlaamse regering.

Ook de Vlaamse regering wil immers werk maken van rekeningrijden, te beginnen met vrachtwagens in 2016. Van een ding zijn we alvast zeker: goedkoper zal het niet worden. In ons land belast de overheid op dit moment zowel het bezit als het gebruik van de auto.

Als er één bevolkingsgroep is die wordt uitgeperst als een citroen, dan is dat de automobilist. De Belg wordt belast als hij een auto koopt, als hij zijn auto in het verkeer wil brengen, als hij zijn auto in het verkeer wil houden, als hij een verzekering neemt, als hij bougies en olie laat verversen en als hij tankt.

Als de automobilist tankt, wordt hij zelfs twee keer belast, zowel met accijnzen als met BTW. Het enige wat in België niet wordt belast, is het oppompen van banden, maar daar is het niet te laat voor.

Als we er niet zo een prachtig wegennet voor kregen, de bevolking zou in opstand komen. Het is de overheid ook ontgaan dat ons land al rekeningrijden kent, in de vorm van belastingen op brandstoffen.

Wie veel rijdt, betaalt veel belastingen, wie met een gulzige auto rijdt, betaalt veel belastingen. Rekeningrijden is bovendien niet voor iedereen even rechtvaardig. Iemand die om 9 uur moet beginnen werken, heeft geen alternatief. Werknemers die vanuit Limburg naar Brussel of Antwerpen moeten rijden, zijn twee keer de dupe.

En als we dan eens allemaal met de trein zouden rijden? Ook daar heeft de OESO een mening over. De organisatie pleit immers voor variabele prijzen voor het openbaar vervoer, duurder tijdens de spits, goedkoper buiten de spits. Dat zal voor Limburg weinig of geen gevolgen hebben. Op een fictief treinaanbod kan een prijsverhoging immers alleen fictief zijn.

Guido Cloostermans

Geen 3 Suisses

Vlaams minister-president Kris Peeters wil volgende maand het uitvoeringsplan presenteren dat Limburg in het post-Fordtijdperk op de economische rails moet krijgen. Juist, we hebben het over het uitvoeringsplan van het Strategisch Actieplan Limburg in het Kwadraat (SALK). Dat moet de Limburgse economie versterken, duurzame jobs creëren en onze welvaart garanderen. Omdat die zwaar wordt aangetast als Ford-Genk en zijn toeleveranciers eind volgend jaar de deuren sluiten. Daardoor zullen ruim 11.000 mensen hun job verliezen.

De voorbije maanden heeft iedereen die dat nodig vond, concrete voorstellen voor dat plan kunnen indienen. De negen Vlaamse ministers deden met 153 projecten hun duit in het zakje. Het Limburgse provinciebestuur liet zich met een soortgelijk aantal voorstellen gelden. Ook de federale overheidsdienst Werkgelegenheid, de Limburgse hogescholen en universiteit, de drie werkgeversorganisaties en allerhande verenigingen maakten hun huiswerk en dienden tientallen voorstellen in. Veruit het bedrijvigst waren onze Limburgse steden en gemeenten: 39 van de 44 lokale besturen dienden samen maar liefst 410 projecten in. Koploper is Maaseik: hoewel geen buurgemeente van Genk en slechts 24.000 inwoners heeft de knapkoekstad 38 ideeën uit haar hoge hoed getoverd. Genk (26 voorstellen) en Bilzen (23) vervolledigen de top drie.

Vijf Limburgse gemeenten hebben het SALK gelaten voor wat het is. Ze merken op dat dit een strategisch actieplan is, en niet mag verworden tot een 3 Suisses-catalogus met wenslijstjes van de lokale besturen. Wel, ze hebben overschot van gelijk. Dat de overzichtslijst van 763 ingediende projecten het tegendeel bewijst, heeft een enkele reden: de Limburgse steden en gemeenten moeten in deze crisistijden de tering naar de nering zetten. Daardoor moeten ze geplande en beloofde projecten uitstellen. Dat verklaart waarom ze zo massaal lonken naar de SALK-geldpot van 317 miljoen euro. Velen hopen immers op een kleine enveloppe om een weg of fietspad te herinrichten, om de vloer van de sporthal te vernieuwen, of om eigen infrastructuur te renoveren of te bouwen.

Verderop in onze krant waarschuwt Kris Peeters dat hij de indieners van dit soort ‘projectjes’ zal moeten teleurstellen. De Vlaamse regeringsleider benadrukt dat het SALK-uitvoeringsplan allerminst een 3 Suisses-catalogus wordt met borrelnootjes voor de noodlijdende lokale besturen. Van een verstandig man als Kris Peeters hadden we niet anders verwacht. Wij geloven dat hij de juiste keuzes voor Limburg zal maken en in juni een A-attest mag komen. Daar gaan we van uit.

Yves Lambrix