De Vlaamse regeringsonderhandelaars
van CD&V, sp.a en
N-VA kwamen gisterenavond
in principe een laatste keer
bijeen voor de afronding van
hun Vlaams regeerakkoord.
Op de agenda stonden het
vastleggen van het aantal
ministers, de verdeling van de
bevoegdheden en de verdeling
van de toekomstige beleidsruimte. De drie punten
vormen één geheel.
Dat kan vreemd klinken, maar is het niet. De
Vlaamse regering wil tegen 2011 de begroting weer
in evenwicht hebben. Daarvoor gaat ze in 2010 alvast
1,8 miljard euro besparen via afschaffing van de jobkorting
(600 miljoen euro), structurele besparingen
(600 miljoen euro) en eenmalige maatregelen (400
miljoen euro). In 2011 wordt de rest gedaan. Worden
de maatregelen aangehouden, dan ontstaan er vanaf
2012 opnieuw overschotten die tegen 2014 al oplopen
tot 1,4 miljard euro op jaarbasis.
De vorige Vlaamse regering gebruikte haar overschotten
om de Vlaamse schuld af te bouwen en
reserves aan te leggen. De nieuwe Vlaamse regering
is dat niet van plan, gaat die overschotten zelf meteen
opmaken aan nieuw beleid. En dan is het de vraag:
wie mag dat geld opmaken? Het mag duidelijk zijn
dat alle partijen dat willen doen. De politieke verdeelsleutel
is belangrijker dan een verdeling op basis
van noden. Daarom dat de
verdeling van de portefeuilles,
van de bevoegdheden en van de
toekomstige beleidsruimte één
pakket vormen.
De vergadering van gisterenavond
was voor 18 uur
aangekondigd, werd alsmaar
uitgesteld. Omdat Kris Peeters
en de drie partijvoorzitters van
de nieuwe Vlaamse meerderheid, die de vergadering
voorbereidden, het moeilijk eens raakten. De regeringsonderhandelingen
heetten constructief te zijn.
Maar wanneer het over postjes gaat, is het hemd
nader dan de rok.
Personeelsproblemen, het is van alle tijden, het is
van alle partijen. Veelal zijn er meer kandidaten
dan postjes. Ook bij Open Vld kunnen ze ervan
meespreken. Zij het dat ze daar blijkbaar niet te
veel, maar te weinig valabele kandidaten hebben om
Karel De Gucht na diens vertrek naar de Europese
Commissie op te volgen als federaal vicepremier. De
drie overblijvende ministers zouden niet voldoen.
Dat heeft de partij wel aan zichzelf te danken. De
generatie Verhofstadt was zo dominant, dat de
generatie erna weinig kansen kreeg om zich te bewijzen.
Uitgezonderd Bart Somers en Vincent Van
Quickenborne. Maar de eerste schoot zich in eigen
voet met de affaire Vijnck en de tweede kon zich
niet doorzetten.
Eerste minister Herman Van
Rompuy speelt met de idee om
het dossier van de kernenergie
te koppelen aan de opmaak van
de meerjarenbegroting. Die
begroting van alle overheden
samen schrijft in het rood. Dat
zal zo blijven tot 2015. Dan
zou er opnieuw een evenwicht
moeten zijn.
Om het tekort
weg te werken, zijn maatregelen nodig. Zo zou het
langer openhouden van de kerncentrales jaarlijks
minstens een half miljard euro voor de begroting
kunnen opleveren. Het is namelijk zo dat de meeste
Belgische kerncentrales zo goed als afgeschreven
zijn. Dat maakt ze zeer winstgevend. De regering
wil die winst afromen.
Met zijn koppelingsideetje neemt Herman Van
Rompuy een voorschot op de principiële politieke
beslissing om de kerncentrales langer open te houden.
Het was de regering-Verhofstadt die in 2003 besliste
om de kerncentrales te sluiten. De centrales Tihange
1 en Doel 1 en 2 moeten tegen 2015 dicht. De vier
andere tegen 2025. Al werd er toen wel bij gezegd
dat dit slechts kon indien er ondertussen voldoende
alternatieven zijn.
Hernieuwbare (groene) energie kan onmogelijk de
54,4 procent elektriciteit opvangen die nu nog wordt
opgewekt door kerncentrales. Steenkool en aardgas
kunnen dat in principe wel. Maar dat verhoogt de
CO2-uitstoot en dan kunnen
we de Kyoto-doelstellingen om
de verdere opwarming van de
aarde te voorkomen, niet halen.
Het derde alternatief is invoer
van elektriciteit. Dat komt
evenwel neer op struisvogelpolitiek.
Invoer van elektriciteit
betekent immers invoer van
kernenergie.
Het probleem is dat de beslissing om de kerncentrales
te sluiten een politieke beslissing was, genomen
onder druk van Groen! gesteund door sp.a. Die
beslissing was op zich eerbaar. Het kernafval is een
groot probleem. Die beslissing hield wel in dat men
meteen werk zou maken van een meerjarenplan plus
de nodige investeringen om te voorzien in voldoende
alternatieve vormen van energie. Helaas, zoals dat
veelal gaat in België, er was géén opvolging. Met als
gevolg dat we nu met de rug tegen de muur staan en
er niets anders overblijft dan de kerncentrales langer
open te houden.
Dit is slechts een oplossing op korte en middellange
termijn. Het is de hoogste tijd dat de verschillende
regeringen samen plannen maken over hoe het verder
moet op lange termijn en die plannen vervolgens
consequent uitvoeren zonder dat ze veranderen bij
elke nieuwe politieke samenstelling van de volgende
regeringen. Slagen ze daar niet in, dan zal het licht
op een gegeven moment gewoon uitgaan.
Formateur Kris Peeters maakt
dit weekend de balans op van
zijn formatiegesprekken.
Maandag begint hij aan zijn
langgerekte sprint richting
nieuwe Vlaamse regering. Die
zou er best tegen 14 juli zijn. De
dag erna komt immers Magna
langs. Dan zullen we in principe
weten wat hun plannen zijn
voor Opel Antwerpen. Een volwaardige regering kan
gemakkelijker onderhandelen dan een uittredende
regering.
Een nieuwe regering impliceert een nieuw regeerakkoord.
Daarbij is het ook uitkijken naar hoeveel
financiële middelen de nieuwe Vlaamse regering
Peeters wil en kan uittrekken om de wachtlijsten
in de zorg aan te pakken. Vijf jaar geleden trok de
CD&V naar de Vlaamse kiezer met de belofte om
de wachtlijsten weg te werken. Daar is niets van in
huis gekomen. Integendeel, de wachtlijsten zijn enkel
maar langer geworden.
Daar is een dubbele verklaring voor. De eerste is
dat het Vlaams Agentschap voor Personen met een
Handicap begon met de centrale registratie van alle
zorgvragen. Dat had een aanzuigeffect. Op de lijst
staan ook gehandicapten die ooit zorg nodig zullen
hebben, maar daarom nog niet onmiddellijk willen
ingaan op een zorgaanbod.
De tweede verklaring is dat de uittredende regering
Leterme/Peeters onvoldoende
geld uittrok om de wachtlijsten
te kunnen wegwerken. Zo is er
in de begroting voor dit jaar niet
één euro extra uitgetrokken. Er
kwam ook niets in huis van het
door Steven Vanackere tegen
het einde van de legislatuur
beloofde meerjarenplan voor
deze nieuwe legislatuur. Men
zou kunnen spreken van een gebroken belofte.
De tijden zijn veranderd. De financiële crisis ontaardde
in een economische crisis. De vorige Vlaamse
regering had veel geld, de nieuwe zal het met minder
moeten doen en fundamentele keuzes moeten maken.
Dat geldt ook voor de zorg. De wachtlijsten zullen
ook door de nieuwe regering Peeters niet helemaal
weggewerkt worden. Ook hier moet men kiezen, ook
hier zijn er prioriteiten.
Het voorstel van Gui Abrahams, de uittredende
voorzitter van het Vlaams Agentschap voor Personen
met een Handicap, lijkt ons zinvol. Hij stelt in
een interview voor dat de nieuwe regering in 2010
circa 45 miljoen euro extra uittrekt om de meest
dringende dossiers aan te pakken. Dat zijn er zo’n
duizend. Uiteraard gaat het ook hier om veel geld.
Het gaat wel om allemaal schrijnende gevallen die
onmenselijke inspanningen vragen van de gehandicapten
hun ouders of kinderen en die daar vaak zelf
aan ten onder gaan. Dit mogen we niet toestaan.
Honderdtweeëntwintig mannen
en vrouwen hebben
gisteren de eed afgelegd als
Vlaams Parlementslid. Over
twee weken moeten ook Yves
Leterme en Brigitte Grouwels
dat doen. Plus een tiental
plaatsvervangers van de nieuwe
Vlaamse ministers.
Het Vlaams Parlement geeft
het vertrouwen aan de regering, controleert die, stemt
over de begroting, bespreekt en stemt decreten. In
principe is het Vlaams Parlement het belangrijkste
politieke orgaan in Vlaanderen. Dat is de theorie.
In de feiten is de Vlaamse regering de beslissende
politieke factor. De meeste decreten gaan uit van
de Vlaamse regering. Die zijn veelal te nemen of te
laten, net zoals de begroting. Het Vlaams Parlement
ligt zelden - om niet te zeggen nooit - dwars.
Net zoals de Kamer is dus ook het Vlaams Parlement
in hoofdzaak een stemmachine. Het heeft zich
daar zelf toe gedegradeerd en heeft dat gisteren nog
eens overgedaan door de verkiezing van een nieuwe
voorzitter uit te stellen tot na de regeringsvorming.
Het voorzitterschap maakt immers deel uit van de
te verdelen portefeuilles tussen de meerderheidspartijen.
Aan kandidaat-voorzitters ontbreekt het
nochtans niet.
Overigens, Johan Sauwens zat gisteren als parlementslid
met de meeste dienstjaren de vergadering
voor. Hij deed het met stijl. Hij
zou een goede voorzitter zijn.
Mocht hij het worden, dan
heeft dat wel tot gevolg dat hij
over twee jaar maar moeilijk de
Limburgse CD&V-lijst voor de
Kamer kan trekken. Misschien
komt dat CD&V Limburg wel
goed uit. Dan kan de partij een
nieuwe sterke man uitspelen.
Raf Terwingen om eens iemand te noemen.
Van het Vlaams Parlement wordt gezegd dat het een
saai parlement is. Dat is voor een stuk ook zo, want
géén communautaire spanningen en in de voorbije
jaren geld te veel waardoor regering en parlement
nooit keuzes moesten maken. Dat kan veranderen.
Met de N-VA in de regering zal de Vlaamse regering
zwaarder willen wegen op het communautaire dossier.
Dat is een federaal dossier, maar het kan ook
in Vlaamse regering en parlement voor spanning
zorgen.
Voorts is er als gevolg van de crisis beduidend minder
geld. Daar komt bij dat de federale regering de hulp
van de regionale regeringen heeft ingeroepen om de
staatsfinanciën weer op orde te krijgen. De Brusselse
en Waalse regering hebben al laten weten dat ze wel
willen, maar geen geld hebben. Betekent dit dat enkel
de Vlaamse regering moet opdraaien? Kan de N-VA
daar wel mee akkoord gaan? En wat als Vlaanderen
niet helpt? Ook dit is stof voor veel discussie.
Een ‘joint hit team’, of internationaal
politieteam van
Nederland en België in de
strijd tegen de drugshandel
in de Limburgse grensstreek,
met dertig Nederlanders en één
Belg. Het is maar een voorbeeld
van de ‘samenwerking’ in de
strijd tegen de drugsoverlast
in de Euregio, uit het rapport
daarover van de professoren Brice De Ruyver (België)
en Cyrille Fijnaut (Nederland).
Dit rapport, dat
gisteren werd voorgesteld aan het Benelux-parlement
in Brussel, is niet nieuw. Het dateert al van november
vorig jaar. De professoren pleitten toen al dringend
voor versterking van de politie, en voor een aantal
bestuurlijke maatregelen om de strijd tegen drugsoverlast
beter te kunnen aanpakken.
Maar blijkbaar ligt het rapport bij Binnenlandse
Zaken nog altijd ergens onderaan in het bakje inkomende
post. De vorige minister Patrick Dewael
had voor 2008 en 2009 telkens dertig agenten extra
beloofd, maar daar is er nog niet één van aan het
werk. Zijn opvolger Guido De Padt wil nu eerst een
studie laten maken van de behoeften in heel België,
en schuift met andere woorden de zaak op de lange
baan.
Nochtans waren de professoren gisteren heel duidelijk
bij de voorstelling van hun rapport: “In Limburg
is er nood aan actie, niet aan een nieuwe studie.”
Dat zegt ook Frans Weekers, de
Nederlands-Limburgse voorzitter
van de commissie Justitie
van het Benelux-parlement. Hij
verwijt de Belgische politieke
wereld de kop in het zand te
steken.
Jarenlang hadden we het
in België gemakkelijk. Alle
drugsoverlast bij ons was immers
de schuld van de Nederlanders en hun domme
gedoogbeleid. Nu de Nederlanders, te beginnen met
burgemeester Gerd Leers van Maastricht, beginnen
terug te komen van dat gedoogbeleid en de hand
uitsteken om de drugsoverlast gezamenlijk aan te
pakken, wordt steeds pijnlijker duidelijk dat er bij
ons ook het een en ander mank loopt.
De Nederlanders beginnen zich bovendien steeds
meer te ergeren aan de eeuwige commentaren uit
België op alles wat ze doen. Burgemeester Leers werd
verketterd toen hij de drugsoverlast in zijn eigen stad
probeerde aan te pakken. Het spreidingsplan voor de
coffeeshops deugde niet, de wietpasjes deugden niet.
Niks is goed in de ogen van de Belgen, die ondertussen
zelf ook niks doen.
Misschien moet minister van Binnenlandse Zaken
Guido De Padt eens aantonen dat de Nederlanders
ongelijk hebben, en niet meer wachten op nog een
nieuwe studie. En zo bewijzen dat hij zijn kop niet
in het zand steekt.
Zal het over pakweg vijf jaar
opnieuw mogelijk zijn om van
het noorden van deze provincie
snel en comfortabel met de trein
te reizen naar Hasselt, Brussel,
Antwerpen, Eindhoven en zelfs
Amsterdam? Afwachten. Feit
is dat de NMBS plannen in
die zin heeft. De details leest
u hiernaast.
Dat de spoorwegen op een gegeven ogenblik lijnen
afbouwden, hebben we aan onszelf te danken. De
auto heette goedkoper en comfortabeler te zijn. Nooit
overstappen, van deur tot deur, géén uurregelingen,
altijd ter beschikking, ook ‘s nachts. Ondertussen
zijn de tijden weer veranderd. De auto is de fiscale
melkkoe van de overheid en derhalve duur. Straks
komt daar rekeningrijden bovenop. En onze wegen
zitten propvol. Om goed te doen zouden er nieuwe
wegen moeten komen. Maar daar is geen plaats voor
omdat iedereen is gaan wonen waar hij dat wenste.
Plannen voor nieuwe wegen sneuvelen steevast op
het verzet van actiecomités.
We mogen hopen dat de plannen voor de ontsluiting
van Noord-Limburg en de Antwerpse Kempen gerealiseerd
worden. We willen niet provincialistisch
doen. Het is niet zo dat de overheidsmiddelen over
de verschillende provincies moeten verdeeld worden
op basis van hun inwonersaantal. We zijn er ons
van bewust dat de vervoersproblemen in en rond
de grote steden gigantisch zijn
en om snelle GEN-oplossingen
vragen. Maar zoals de situatie
nu is, kan men stellen dat de
inwoners van Noord-Limburg
gediscrimineerd worden. Veelal
zijn ze verplicht om zich voor
hun werk te verplaatsen naar
Brussel of Antwerpen omdat
bedrijven én de overheid hun
tewerkstelling nu eenmaal concentreren in en rond
de grote agglomeraties.
Er zijn ook voldoende objectieve redenen om Noord-
Limburg en de Antwerpse Kempen opnieuw bereikbaar
te maken met de trein. Er wonen om en rond
de 700.000 mensen. De lijn Neerpelt-Antwerpen is
ondanks het feit dat ze volledig achterhaald is - veelal
op slechts één spoor en voor een goed stuk niet geelektrificeerd
- toch de snelst groeiende lijn. Het kan
ook helpen om het opnieuw in gebruik nemen van de
IJzeren Rijn te versnellen. De Nederlanders hebben
daar nogal wat problemen omdat ze er zelf weinig
voordeel aan hebben. Maar ze zijn wel geïnteresseerd
in het personenvervoer op diezelfde lijn.
Het woord is nu aan de NMBS en nog meer aan
onze - Limburgse - politici. Het zijn zij die over de
begroting beslissen. Nu ze in Luik en Antwerpen
klaar zijn, mogen we hopen dat er nog iets overblijft
voor Noord-Limburg. Hopelijk hebben we hier niet
te doen met de trein der traagheid.
Een paar berichten van de
laatste dagen en weken. U kon
ze in deze krant lezen, u kon
ze horen op de radio, u kon ze
zien op tv.
* De exploitant van de grootste
cannabisplantage ooit in
België wordt vrijgelaten omdat
er géén verantwoording
was voor het huiszoekingsbevel
dat tot zijn aanhouding leidde. Dat huiszoekingsbevel
zat ook niet in het strafdossier toen
hij een eerste keer moest verschijnen.
* De gevangenen van Hasselt spannen een kort
geding aan tegen Justitie wegens een dramatisch
tekort aan propere onderbroeken.
* De minderjarige leider van een jeugdbende in
Meulenberg-Houthalen wordt eindelijk opgepakt.
Maar een paar uren later wordt hij alweer
vrijgelaten wegens geen plaats in de jeugdinstelling
van Mol.
* Idem dito in Ninove. Daar slaan drie jongeren
een oudere vrouw neer, ze worden opgepakt, kort
daarna zijn ze weer vrij wegens géén plaats in géén
enkele jeugdinstelling.
* Een rechter uit Antwerpen weigert een recidiverende
dief, die nog een gevangenisstraf moet
uitzitten, te veroordelen omdat er toch geen plaats
is in de gevangenissen.
* Een jonge man, lid van de Afrikaanse stadsbende New Jacs, schiet op klaarlichte
dag vijf man neer. Omdat het
gerecht allerlei fouten maakt,
duurt het uiteindelijk zeven
jaar voor hij veroordeeld wordt.
Daardoor ontsnapt hij aan zeven
jaar gevangenisstraf. In de
plaats daarvan kreeg hij 300 uur
werkstraf. De man is ondertussen
opnieuw spoorloos.
* Drie Franse carjackers worden door het gerecht
van Gent vrijgelaten na procedurefouten.
* De twee Oekraïnse broers die twee jaar geleden
Simon Wijffels in Gent neerstaken, krijgen van de
rechter slechts een berisping. En ook die berisping
zullen ze zich niet aantrekken, want in afwachting
van hun proces konden ze zonder problemen
emigreren naar Israël.
* Momenteel zijn er afgerond 10.500 gevangenen
voor 8.500 plaatsen. Dat belooft veel spanningen
als de zomer lang en heet wordt. Daarom speelt
het kabinet van Justitie met de idee om gevangenen
vervroegd vrij te laten. Overigens is het niet
zo dat alle gevangenissen eivol zitten, in Wallonië
staan er cellen leeg.
Tot daar de feiten van de laatste dagen en weken.
Met de opmerkelijke vaststelling dat ze zich allemaal
in Vlaanderen afspelen. Al die feiten leiden ons tot
maar één vraag: zou het kunnen dat er iets misloopt
bij Justitie? Aan u om te oordelen.
Karel Van Miert is maandagavond
op 67-jarige leeftijd overleden.
Hij viel van een ladder na
een hartstilstand. Een pijnlijk
einde voor een groot man.
Over de doden niets dan goed.
Uiteraard. Maar het respect
voor Karel Van Miert is niet
vrijblijvend. Als oudste van negen
uit een landbouwersgezin
timmerde hij helemaal alleen aan zijn lange weg naar
de top. Hij sloot zijn carrière af als de machtigste
man van Europa. Karel Van Miert was altijd een
man van principes.
Zijn verdiensten voor de sp.a zijn niet te minimaliseren.
Na het Egmont-debacle werden hij en de
Vlaamse socialisten met hun klikken en klakken
buiten gesmeten uit de Keizerslaan omdat hij niet
langer wilde dansen naar de Franstalige pijpen van
André Cools. Wat moest er van de Vlaamse Socialisten
geworden zonder de steun van grote broer
PS? Karel Van Miert ging niet in een hoekje zitten,
gooide daarentegen ramen en deuren open voor alle
progressieve krachten zonder dat die daarom ook
lid moesten worden van de SP. Het leverde hem en
zijn partij grote successen op. Bij de sp.a dromen ze
vandaag nog altijd van een grote progressieve beweging.
Maar het komt er niet meer uit. Misschien wel
omdat ze een figuur zoals Karel Van Miert missen,
een man met de kracht van zijn overtuiging.
Karel Van Miert heeft altijd
een juist gevoel gehad voor
wat leeft bij de publieke opinie.
Zijn strijd tegen de kruisraketten
staat symbool. Waarom
kruisraketten wanneer men
al voldoende kernwapens
heeft om de wereld honderd
keer om zeep te helpen? De
kruisraketten kwamen er niet.
Zijn verzet, dat kaderde in een Europees verzet,
luidde een ommekeer in. De grote mogendheden
bouwen hun atoomkracht geleidelijk af. Enkel de
schurkenstaten hebben hier geen boodschap aan.
Dat blijft een bedreiging.
Karel Van Miert eindigde zijn carrière als Europees
commissaris voor het mededingingsbeleid. Hij aarzelde
niet om grote multinationals voor de rechter
te dagen wanneer die de belangen van de consument
met de voeten traden. Bij de socialisten fronsten ze
de wenkbrauwen, was Karel Van Miert een liberaal
geworden? Een domme vraag. Consumenten - óok
de kleine man - zijn altijd het best af met bedrijven
die concurreren. Dat drukt de prijs.
Karel Van Miert werd gisteren alom geprezen. Misschien
kunnen onze politici hem ook eer betuigen
door werk te maken van zijn laatste wens: een
grondige staatshervorming om dit land een nieuwe
toekomst te geven en van Vlaanderen een topregio
te maken die openstaat voor de wereld.
Formateur Kris Peeters en
delegaties van CD&V, sp.a en
N-VA kwamen gisterenavond
bijeen om werkafspraken te
maken. De echte onderhandelingen
over de vorming van
een nieuwe Vlaamse regering
beginnen vandaag. Omdat de
nieuwe Vlaamse regering bijna
7 miljard euro moet besparen,
zullen de onderhandelingen deze keer moeilijker
zijn. Het is dan ook niet zeker of we tegen 11 juli,
feest van de Vlaamse gemeenschap, al een nieuwe
regering zullen hebben.
Open Vld zit niet mee rond de tafel want vorige
vrijdag door Kris Peeters bedankt voor bewezen
diensten. Veel uitleg gaf hij daar niet bij. Die kon men
gisteren, zij het op een informele manier, wel krijgen
bij CD&V, Zo had men het daar over het pestgedrag
van Open Vld tijdens de laatste fase van de vorige
legislatuur. Voorts wordt er verwezen naar het feit dat
Open Vld de grote verliezer is van deze verkiezingen
en naar het gegeven dat Open Vld onstabiel zou zijn
omdat de partij dit najaar een nieuwe voorzitter
moet kiezen.
Dat is natuurlijk allemaal waar. Maar CD&V had
nog andere, onuitgesproken redenen om de liberalen
te dumpen.
Een. Het ACW wilde niet weten van een rechtse
regering met N-VA én Open Vld maar zonder sp.a.
ACW heeft veel te zeggen binnen
CD&V. Dus moesten of
N-VA dan wel Open Vld afvallen.
CD&V koos voor N-VA.
Dat brengt ons meteen bij de
tweede verklaring.
Twee. CD&V en N-VA hebben
electoraal veel aan elkaar te
danken. Dat was al zo in 2004
en 2007, dat was opnieuw het
geval bij deze verkiezingen. CD&V won door niets
te beloven, zich te gedragen als staatspartij en incasseerde
de kanselierbonus. N-VA won de verkiezingen
door hard te slaan op de nagel van de Vlaamse eisen
en incasseerde de oppositiebonus. Open Vld en sp.a
kwamen tussen de Vlaamse hamer van N-VA en het
Belgisch aambeeld van CD&V terecht en werden
verpletterd. CD&V en N-VA hopen dit in 2011 bij
de verkiezingen voor Kamer en Senaat over te doen.
Dat is belangrijk in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen
van 2012. En dat brengt ons tot de
derde reden.
Drie. Na het uiteenvallen van het kartel CD&V/
N-VA op nationaal vlak, hielden de lokale kartels
allemaal stand. De twee partijen zitten samen in de
meeste coalities. De sterkte van CD&V op Vlaams
en federaal vlak is gebouwd op haar lokale sterkte.
Bij CD&V hoopt men uiteraard dat zo te houden.
Daar is de N-VA voor nodig en ook daarom de keuze
voor N-VA ten nadele van Open Vld.
