De Kern

Houla

Vrijdag is er een grens overschreden. De onverdraaglijke beelden van tientallen kinderlijkjes, kleutertjes zelfs, die de wereld rondgegaan zijn hebben het lot van het Syrische regime van Bashar al-Assad bezegeld. Dit regime moet weg, en wel zo snel mogelijk. Voor een dictator die op zo’n niets ontziende en ongegeneerde wijze zowat voor de camera’s van de internationale media zijn eigen volk uitmoordt, mag er geen plaats zijn op deze wereld. Maar hoe krijg je hem weg?

We zijn nu zover dat ook de traditionele bondgenoten die het regime al anderhalf jaar de hand boven het hoofd houden - Rusland en China - moeilijk anders konden dan zich aansluiten bij de veroordeling van Syrië. Maar let wel, de spoedzitting van de veiligheidsraad zondag werd afgerond met een ‘verklaring’, geen echte resolutie. Het Syrische regime werd veroordeeld voor een artillerieaanval op het dorpje Houla. Maar wie verantwoordelijk was voor het afmaken van burgers laat de verklaring in het midden, anders ging Rusland niet meer akkoord.

Aan het sturen van een VN-troepenmacht met Russische goedkeuring zijn we dus nog lang niet toe. Toch zijn er aanwijzingen dat ook de Russen hun geduld beginnen te verliezen met de manier waarop hun laatste bondgenoot in het MiddenOosten de oppositie aanpakt.

Russisch minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov zei maandag dat, hoewel er in zijn ogen terroristen bij de oppositie zitten, “de regering de grootste verantwoordelijkheid draagt voor wat er gaande is”. Een teken aan de wand voor Assad en de zijnen die internationaal totaal geïsoleerd zijn en zonder Russische steun (en wapens) niet lang meer overleven.

Rusland zou de wereld een grote dienst kunnen bewijzen door van zijn invloed op Syrië gebruik te maken om te zorgen voor een vreedzame en georganiseerde overgang van de Assad-dictatuur naar een regime dat wel gesteund wordt door de Syrische bevolking. Ook als dat niet gebeurt en de zaken op hun beloop gelaten worden is het regime-Assad ten dode opgeschreven. Dat is na vrijdag duidelijker dan ooit.

Maar als de Syrische opstandelingen zich echt een weg moeten vechten tot Damascus, zullen er nog ettelijke duizenden doden vallen, en dreigt Syrië na het omverwerpen van Assad te versplinteren tot een zoveelste kadaverstaat, genre Irak, Libië of Afghanistan, waar de macht van de president niet verder reikt dan de buitenwijken van de hoofdstad, en de rest van het land in handen is van rivaliserende milities en krijgsheren. En daar is niemand bij gebaat, zeker de Syrische bevolking niet.

Luc STANDAERT

Rijke (?) managers

Minister van Overheidsbedrijven Paul Magnette heeft voorstellen klaar om de lonen van managers van overheidsbedrijven te beperken tot maximum 290.000 euro, inclusief bonussen en voordelen zoals een bedrijfsauto en een extra pensioen. Voorts wil de minister komaf maken met de gouden parachutes door de vertrekvergoedingen te beperken tot maximum 12 maanden loon. Tot slot zou er een verbod komen op loon in de vorm van aandelen of aandelenopties.

Overigens, de nieuwe maximumlonen zouden enkel gelden voor de nieuwe overheidsmanagers, niet voor de huidige bazen. Zij hebben een contract en daar kan men niet op terugkomen. De best betaalde overheidsmanagers nu zijn Didier Bellens van Belgacom met 2,16 miljoen euro en Johnny Thijs van bpost met 1,1 miljoen euro. Ook het NMBS-trio is niet slecht betaald met 447.000 euro voor Marc Descheemaecker (NMBS Vervoer), 480.000 euro voor Luc Lallemand (Infrabel) en 497.000 euro voor Jannie Haek (NMBS Holding).

Met zijn voorstellen probeert Paul Magnette rode punten te scoren. De PS verliest terrein in de peilingen, dat zorgt voor onrust binnen de partij. De regering-Di Rupo heeft immers weinig geld uit te delen, integendeel, ze moet besparen en nieuwe belastingen heffen. Bij de PS vrezen ze dat de Wetstraat 16 de partij stemmen gaat kosten in plaats van een kanseliersbonus op te leveren. En dus moeten er initiatieven genomen worden die als muziek in rode oren zouden moeten klinken. Zoals de korting van de lonen van de overheidsmanagers. Rijken pitsen klinkt altijd goed.

Of de minister ook echt gaat scoren met zijn voorstel, is afwachten. Het werd immers prompt verwezen naar een werkgroep. Dat de minister paal en perk stelt aan de gouden parachutes en de bonussen, daar is iedereen het mee eens. En dat overheidsmanagers best geen aandelen of aandelenopties krijgen, is ook ten zeerste te verantwoorden, want dan gaan ze meer speculeren dan beleid voeren.

Het probleem is het loon. Voor een manager van een overheidsbedrijf dat geen enkele concurrentie heeft, valt dat te verantwoorden. Is het dat ook voor managers van overheidsbedrijven die wél moeten concurreren, zoals bijvoorbeeld Belgacom dat moet doen met Telenet en VOO? Gaat men dan nog toppers vinden of krijgen we opnieuw de politieke slaafjes? En hoe zit het met de lonen van directeurs net onder de topmanager. Mocht het voorstelMagnette wet worden, dan zullen de directeurs van Belgacom en bpost straks méér verdienen dan hun baas. Het mag duidelijk zijn, Magnette heeft nog wat werk.

Eric Donckier

Minder praten, meer doen

Er gaat geen dag meer voorbij zonder dat een Belgische dan wel internationale organisatie ons weet te melden dat onze belastingdruk zowat de hoogste van de wereld is. Gisteren was het de beurt aan ons Planbureau. Dat heeft berekend dat de belastingdruk dit jaar verder oploopt tot 45 procent van het bruto binnenlands product. Nog nooit was de belastingdruk zó groot.

Open Vld en N-VA vochten gisteren in de Kamer een verbaal robbertje uit over wie nu hiervoor verantwoordelijk is. Vooral Gwendolyne Rutten (Open Vld) liet zich eens goed gaan en probeerde aan te tonen dat het de fout is van de Vlaamse regering waarin wél de N-VA maar niet Open Vld zetelt. Helaas voor Gwendolyne Rutten, de waarheid heeft haar rechten en die wil dat vooral de federale regering mét Open Vld en zonder N-VA hiervoor verantwoordelijk is. Die verhoogde de belastingen voor dit jaar met 3,9 miljard euro, zo berekende het Planbureau.

In feite kan de federale regering niet anders dan de belastingen te verhogen. Tegen 2015 moeten de overheidsfinanciën opnieuw in evenwicht zijn. Dat kan met belastingen en besparingen. Maar nieuwe belastingen brengen meteen op terwijl besparingen pas op termijn opleveren. Gezonde overheidsfinanciën zijn belangrijk. Maar een normale belastingdruk en vooral minder lasten op arbeid zijn op termijn minstens even belangrijk voor onze economie en onze overheidsfinanciën.

Een studie van Ernst&Young onder buitenlandse investeerders toonde het gisteren immers aan. België blijft in principe een interessant land om te investeren. Onze goed opgeleide werknemers en onze goede infrastructuur op het vlak van logistiek en telecommunicatie zijn belangrijke troeven. Maar het aantal buitenlandse bedrijven met investeringsplannen is in amper één jaar tijd wel sterk gedaald van 30 naar 21 procent. Voorts zegt 1 buitenlands bedrijf op 2 niet zeker te zijn dat het de komende jaren in België blijft. 1 bedrijf op 10 overweegt zelfs een vertrek uit ons land. Omdat ook de buitenlandse bedrijven struikelen over onze hoge belastingdruk en onze hoge loonkosten.

Open Vld en CD&V ruzieden gisteren in de Kamer over wanneer de lasten op arbeid moeten verlaagd worden. Volgens Steven Vanackere kan dat pas ná de sanering van de overheidsfinanciën. Gwendolyne Rutten wil dat er nu meteen aan wordt begonnen. Eerlijk gezegd, van zo’n discussie krijgen we de zenuwen. Open Vld zit al sinds 1999 onafgebroken in de federale regering. Waarop heeft de partij gewacht om het probleem aan te pakken?

Eric DONCKIER

Vlaamse grondwet

De drie Vlaamse meerderheidspartijen CD&V, sp.a en N-VA zijn het eens geraakt over een Handvest voor Vlaanderen, zeg maar een soort van Vlaamse grondwet.

Het Handvest voor Vlaanderen, 120 artikelen lang, is een uitermate saai werkstuk. Het geeft aan hoe het Vlaams staatsbestel wordt georganiseerd en welke de rechten en plichten van de Vlamingen zijn. De Belgische grondwet en het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, zeg maar de Europese grondwet, dienden als basis én inspiratiebron.

Uiteraard kan men zich de vraag stellen of Vlaanderen behoefte had aan een handvest. Maar in feite ligt het voor de hand. Als gevolg van de opeenvolgende staatshervormingen krijgen de deelstaten en dus ook Vlaanderen alsmaar meer bevoegdheden. Die kan men gebruiken en misbruiken. Een handvest waarin de rechten en plichten van de overheid, de maatschappelijke actoren en van iedereen die in Vlaanderen leeft, woont of werkt worden vastgelegd, is dan méér dan zinvol.

De oppositiepartijen betreurden dat ze niet betrokken werden bij de redactie van het Handvest voor Vlaanderen. Ze hebben daar gelijk in. Zoals Sas van Rouveroij, de fractieleider van Open Vld in het Vlaams Parlement, terecht opmerkt, is het handvest een basisdocument voor de Vlaamse samenleving. Het moet de tand des tijd doorstaan en dus een politieke meerderheid, die per definitie tijdelijk is, kunnen overstijgen. Toch mogen we hopen dat de oppositie mee haar schouders zet onder het handvest.

In feite wordt al meer dan twintig jaar gediscussieerd over een mogelijke Vlaamse grondwet. Zowat elke Vlaamse minister-president kondigde een Vlaamse grondwet aan. Ooit was er een Proeve van Vlaamse Grondwet. Maar het wilde uiteindelijk nooit lukken. Tot gisteren. Zij het na een moeilijke bevalling waarbij er weken en weken lang gediscussieerd werd over het woord “natie”. Een door ons oorlogsverleden besmet woord in Vlaanderen dat men eventueel ook zou kunnen interpreteren als onze Vlaamse drang naar onafhankelijkheid.

We dachten dat dit discussies van het verleden waren, dat we ons oorlogsverleden achter ons gelaten hadden, dat we fiere zelfbewuste Vlamingen van vandaag zijn, die zich via hun cultuur en hun taal met elkaar verbonden weten, die solidair met elkaar willen zijn, die zich thuis voelen in Vlaanderen, België en de wereld. Niet dus. We hebben schrik van onze eigen schaduw. In géén enkel van de 120 artikelen van het handvest komt het woord natie voor, enkel in de preambule wordt het één keer vermeld.

Eric DONCKIER

Snelbussen als alternatief

Vanaf 1 augustus worden drie snelbusverbindingen (de lijnen 68, 178 en 179) vanuit het noorden van de provincie Limburg naar Antwerpen, Leuven en Brussel geschrapt. Dat is een pad in de korf van de circa 600 reizigers die regelmatig gebruik maken van deze snelle busverbindingen met het centrum van het land.

Dat De Lijn deze verbindingen schrapt, is vanuit het oogpunt van De Lijn begrijpelijk. De Lijn moet van de Vlaamse regering fors besparen. Het kostendekkingspercentage bedraagt immers amper 16 procent, dat is véél te weinig. En dus moet De Lijn naast vele andere maatregelen ook busverbindingen schrappen. Op 1 mei werden alvast de onderbezette lijnen geschrapt. Vanaf 1 augustus volgen dus ook de drie aangehaalde snelbusverbindingen.

De Lijn heeft daar drie argumenten voor. Het kostendekkingspercentage is ondanks de behoorlijke bezetting met bijvoorbeeld 7,5 procent voor de lijn 178 véél en véél te laag. Lange afstandsvervoer behoort niet tot de basisopdracht van De Lijn, dat is een taak voor de NMBS. De reizigers in Noord-Limburg hebben wel degelijk een alternatief nu de NMBS investeerde in betere treinverbindingen. Een vierde argument waar De Lijn niet over spreekt maar het meest van al doorweegt, is dat De Lijn met het schrappen van deze drie lijnen zo’n 800.000 euro bespaart op jaarbasis. Dat helpt het besparingsplan van De Lijn meteen een heel stuk vooruit.

Over de eerste twee argumenten van De Lijn gaan we niet discussiëren, we aanvaarden ze als een gegeven. Het derde argument snijdt weinig hout. Het treinaanbod vanuit en naar Noord-Limburg stelt niet zo heel veel voor. Er moet een alternatief komen voor de afgeschafte snelbussen in afwachting van de aanleg van nieuwe spoorlijnen en/ of sneltramlijnen in het kader van het Spartacusplan. Dat alternatief heet... snelbusverbindingen. Uitgebaat door een privéonderneming als het kan, door De Lijn als het moet. Maar waarvan de financiering wel op een andere manier wordt geregeld.

Ons voorstel in dat verband is héél eenvoudig. De Vlaamse regering, de provincie Limburg en de betrokken gemeenten uit Noord-Limburg leggen samen en in de juiste verhoudingen het geld op tafel dat nodig is om het verlies op deze drie verbindingen voor een groot stuk te compenseren.

Overigens tonen de problemen met deze drie snelbusverbindingen aan dat er snel werk moet gemaakt worden van het Spartacusplan. Er dringt zich zelfs een vierde lijn op om Noord-Limburg te ontsluiten. Tenzij er alsnog treinverbindingen komen. Maar wie gelooft dat nog?

Eric Donckier

Onbetamelijk

21 juli, nationale feestdag, is traditioneel de dag waarop Kamer en Senaat met reces gaan. Het is de bedoeling om vóór die datum het eerste deel van de zesde staatshervorming waaronder de splitsing van de kieskring B-H-V te stemmen. Lukt dat niet, dan zal er ook na 21 juli en desnoods tot begin augustus vergaderd en gestemd worden. De parlementsleden van CD&V, sp.a, Open Vld en Groen - de Vlaamse partijen die mee het akkoord over B-H-V sloten - moeten daar rekening mee houden.

Dat doorkruist ongetwijfeld de plannen van nogal wat politici. Half augustus beginnen de voorbereidingen op de gemeenteraadsverkiezingen. Het maakt dat wie wat vakantie wil nemen, dat best eind juli en begin augustus doet. Maar misschien zal dat niet kunnen, zullen ze hun vakantieplannen moeten herzien, of zullen ze hun vakantie op zijn minst moeten onderbreken om te komen stemmen en zo te zorgen voor de nodige tweederde meerderheid. Voor de CD&V-volksvertegenwoordigers hoeft dat geen probleem te zijn. Zij krijgen hun reiskosten desnoods terugbetaald door hun fractieleider Raf Terwingen.

Dit is onbetamelijk. Onze politici zijn om de haverklap met vakantie. Logisch dat ze op die manier riskeren van niet op tijd rond te komen. Dan moeten ze maar wat langer werken, niet met vakantie gaan en als ze het toch doen desnoods hun vakantie onderbreken. Maar wel op hún kosten en niet op kosten van het parlement, dus op onze kosten als belastingbetaler.

We willen het hier ook over Johan Vande Lanotte hebben. In het boek “De keizer van Oostende” wordt de man gehekeld omwille van zijn talloze functies in politiek en bedrijfsleven wat aanleiding zou geven tot normvervaging en belangenvermenging. Het doet ons terugdenken aan de affaire Stevaert. Ook Stevaert werd een kopje kleiner gemaakt met allerlei insinuaties over normvervaging en belangenvermenging zonder dat er formele fouten of misbruiken werden aangetoond.

Dat is jammer voor de twee heren, maar dat komt er van wanneer men politiek en bedrijfsleven combineert en het aantal jobs, functies en mandaten cumuleert. Dat zorgt wel degelijk voor belangenvermenging, ons kent ons nietwaar en ook dat is onbetamelijk. Dit alles is perfect te voorkomen door wanneer men de politiek verlaat - iets wat Johan Vande Lanotte overigens nooit deed want hij bleef senator - minstens twee jaar lang geen functies te aanvaarden in bedrijven, organisaties of sectoren waar men in het eerdere leven als minister mee te doen had.

Eric DONCKIER

“President” Di Rupo

Er is enige commotie ontstaan over het optreden van eerste minister Elio Di Rupo naar aanleiding van de NAVO-top in Chicago. De hele Belgische delegatie – de ministers Reynders en De Crem, alle medewerkers en journalisten – vertrok zaterdag met het regeringsvliegtuig, logeert in het Hyatt Regency en komt vanavond terug met het regeringsvliegtuig. Ook eerste minister Di Rupo is in Chicago voor de NAVO-top. Maar hij vertrok vrijdag al heel alleen met een commerciële vlucht en logeert in een ander hotel dan de Belgische delegatie.

Hoe kan dat nu? Moest Di Rupo eerder in Chicago zijn voor bilaterale gesprekken? Had hij nog meer verplichtingen? Neen dus. De premier koos volgens zijn woordvoerder voor een commerciële vlucht omwille van gezondheidsen comfortredenen. Dat verstaan we niet goed. De Airbus A330 van het leger is niet meteen het meest luxueuze vliegtuig dat we kennen. Maar het was wel niet vol, er was ruimte zat, de premier had er alle comfort kunnen krijgen. En er is al helemaal geen reden waarom de premier in een ander hotel moest logeren.

Waarom vloog Di Rupo alleen? Waarom logeert hij in een ander hotel? Niemand wil het gezegd hebben. Maar in de wandelgangen kent iedereen het probleem, de aversie tussen Elio Di Rupo en Didier Reynders. Uiteraard kunnen we de twee heren niet verplichten om vrienden te worden. Maar aan dit haast kinderachtig gedrag hebben we geen enkele boodschap. Het minste wat we van onze ministers kunnen verwachten, is dat ze elkaar respecteren en dat ze zakelijk samenwerken. Als eerste minister draagt Elio Di Rupo hierin de grootste verantwoordelijkheid. Hij moet er voor zorgen dat zijn regering een team is. Dat is trouwens een noodzakelijke voorwaarde om te slagen.

Eerste minister Elio Di Rupo was blij als een kind toen François Hollande het haalde in de Franse presidentsverkiezingen. Hollande had zijn overwinning vooral te danken aan het feit dat de Fransen Sarkozy en zijn luxueuze en soms ook extravagante levensstijl beu waren. Hollande beloofde de Fransen een normale president te zullen zijn. Elio Di Rupo is een bewonderaar van François Hollande. Maar qua gedrag is hij eerder een kopie van Sarkozy. Nu eerlijk gezegd, van ons mag een eerste minister best wat presidentiële trekjes hebben, stijl hebben, zijn functie met waardigheid vervullen, zich wanneer nodig door de politie laten escorteren. Maar dit gaat er over. Het is kinderachtig. Het is ook geldverspilling.

Door Eric Donckier

De nieuwe pastoors

Senator Bart Tommelein (Open Vld) heeft een wetsvoorstel klaar dat de verkoop van alle alcohol – dus niet enkel van sterke dranken maar ook van wijnen, aperitieven en bieren – verbiedt in winkels tussen middernacht en 6 uur ’s morgens. Hij gaat daarmee een stap verder dan zijn collega Dirk Claes (CD&V) die enkel de verkoop van sterke dranken in nachtwinkels en tankstations wil verbieden.

Uiteraard zijn er argumenten te bedenken voor zo’n verbod.

Het zijn vaak jongeren die alcohol in nachtwinkels kopen. Binnen de kortste keren zitten ook hun minderjarige vrienden aan de fles.

Nachtwinkels zorgen voor overlast, het meest van al wanneer die in uitgaansbuurten liggen.

De meeste doden in het verkeer als gevolg van overmatig alcoholverbruik vallen tussen middernacht en 6 uur ’s morgens.

Al deze argumenten snijden hout. Is dat een voldoende reden om de verkoop van alle vormen van alcohol te verbieden tussen middernacht en zes uur ’s morgens? We dachten van niet.

Waarom pas vanaf middernacht een verbod en bijvoorbeeld niet vanaf 22 uur of 23 uur? Jongeren gaan al voor middernacht op stap en moeten - eens dat het voorstel Tommelein wet is geworden - er dus alleen maar voor zorgen dat ze op tijd beginnen te drinken.

Nachtwinkels in uitgaansbuurten zorgen voor overlast. Maar daar zorgen alle zaken in uitgaansbuurten voor. Wegens te luide muziek, roken op straat, vechtpartijen wanneer de drank in de man is.

Drinken op straat mag niet, drinken op café wel. Daarom dat Horeca Vlaanderen het wetsvoorstel van Bart Tommelein helemaal ziet zitten. Daarom dat het nationaal syndicaat voor zelfstandigen NSZ en Comeos, dat de Belgische handel en diensten vertegenwoordigt, tegen het wetsvoorstel zijn. Maar te veel drinken op straat of op café, wat maakt het uit, het is tweemaal gevaarlijk wanneer men nog moet rijden.

Men kan zowel argumenten pro als contra het voorstel Tommelein bedenken. Wat ons het meeste stoort, is dat men weer eens iedereen straft om misbruik en wangedrag door enkelingen in te dijken en te voorkomen. Hoe zit het met de individuele verantwoordelijkheid van de mensen? Mag men ze daar niet langer op aanspreken? Er zijn al voldoende regels om drinken op straat, overlast en rijden onder invloed aan te pakken. Het volstaat om die regels toe te passen in plaats van nog maar eens iedereen te pakken. Wat bezielt onze politici toch om steeds opnieuw van alles te verbieden? Vroeger waren dat de pastoors, nu zijn het onze politici.

Reacties: dekern@hbvl.be

Duizend bladzijden commentaar

Voormalig eerste minister Jean-Luc Dehaene heeft gisteren zijn memoires gepubliceerd. Bijna duizend bladzijden. We zouden het kunnen hebben over duizend bladzijden commentaar van mijnheer “Geen commentaar”. Alhoewel, veel geheimen lijkt de voormalige premier niet te onthullen.

De voorstelling van de memoires gebeurde op Hertoginnedal, het kasteel mét park in de zuidrand van Brussel waar de regering zeven jaar lang vergaderde toen Dehaene eerste minister was. Dehaene wilde daarmee voorkomen dat zijn ministers verklaringen aflegden voor het begin van vergaderingen en daarmee de besluitvorming zouden bemoeilijken. De onmiddellijke aanleiding voor die beslissing was de communautaire atoombom van Philippe Moureaux. Die dreigde op de stoep van de Wetstraat 16 net voor het begin van een belangrijke vergadering met het bijeenroepen van de Waalse Staten-Generaal indien FN géén exportvergunning zou krijgen. Die verklaringen leidden uiteindelijk tot de val van de regering en zwarte zondag waarna Jean-Luc Dehaene voor het eerst premier werd.

Vergaderen op Hertoginnedal, het zou vandaag geen enkele zin meer hebben. Onze excellenties twitteren en sms’en dat het een lieve lust is. Ze communiceren sneller dan ze denken. Journalisten hoeven zich niet eens meer te verplaatsen om te weten wat onze excellenties denken en willen. Volgens Dehaene zou hij de dag van vandaag niet langer kunnen functioneren als politicus, laat staan als eerste minister van wie verondersteld wordt dat hij voor de compromissen zorgt.

Wat is nu het beste? Toen? Of nu? Politieke besluitvorming gebeurt best zo transparant mogelijk. In een democratie, zelfs wanneer die getrapt is, is het beslissingsproces vele malen belangrijker dan de beslissing. Want eens die beslissing er is, is er in principe niet veel meer aan te doen. Dat was zo onder Dehaene, de regering besliste, niemand had daarna nog iets te zeggen.

Na Dehaene kwam Guy Verhofstadt met zijn open debatcultuur. Beslissingen werden bij wijze van spreken op de grote markt genomen. Dat is nooit meer weggegaan, de nieuwe media zijn de grote markt van vandaag. Het heeft het voordeel dat iedereen, individueel of georganiseerd, mee kan discussiëren. Dat zorgt voor veel irritaties en wekt soms de indruk dat de zaken niet vooruitgaan. Maar uiteindelijk wordt er ook de dag van vandaag nog altijd beslist.

Wat is het beste? We zouden het niet weten. Feit is dat de sociale media er nu eenmaal zijn, dat we het ermee zullen moeten doen en dat Hertoginnedal nooit terugkeert.

Erik DONCKIER

Op naar een Grexit?

Gistermiddag heeft het Planbureau een vrij rozig beeld van de Belgische economie geschetst. In tegenstelling tot Nederland of de eurozone in zijn geheel, zal onze economie dit jaar nog lichtjes groeien. Maar dat economische herstel is een teer kasplantje, dat bij het minste zware economische weer flink zal lijden. Bijvoorbeeld door een verder woekeren van de Griekse crisis die de andere zwakke broertjes van de eurozone dreigt aan te tasten.

Vorige week vrijdag was het hoge woord er al uit. In niet mis te verstane bewoordingen waarschuwde Commissievoorzitter José Manuel Barroso de Grieken dat “als een lid van een club de regels niet respecteert, dat lid beter de club verlaat.” Ook Luc Coene, gouverneur van de Nationale Bank, sluit niet uit dat Griekenland de eurozone verlaat, zo zei hij in een interview met de Financial Times.

Vandaag probeert president Karolos Papoulias in een ultieme poging alle partijen (exclusief de neo-fascisten) tot een zakenkabinet te verleiden dat de afspraken in het kader van het Europese reddingsplan wil honoreren. Hoe dan ook is Griekenland failliet. De opeenvolgende besparingsrondes, hoe noodzakelijk ze ook leken, hebben het sociale weefsel zwaar aangetast en het incasseringsvermogen van de modale Griek danig op de proef gesteld.

Jammeren dat de Griekse overheid bij de intrede in de eurozone de boel belazerd heeft of dat Athene veel te lang heeft nagelaten om orde op zaken te stellen, heeft nu geen zin meer. Bovendien ligt een flink deel van de ‘schuld’ voor het Griekse debacle bij de internationale (vooral de financiële) gemeenschap die maar al te graag miljarden stopte in wat nu de zieke broertjes van de eurozone worden genoemd.

Een ‘Grexit’ of Griekse exit uit de eurozone is in dit verband het allerlaatste scenario dat overwogen mag worden. Wellicht zouden de Grieken zelf nog het meest gebaat zijn bij een herinvoering van de drachme, maar de schade die deze exit aan de Europese eenheidsmunt dreigt te berokkenen, is niet te schatten

De Europese politici en met hen de burger betalen een zware prijs voor het getalm en gedraal waarmee die politici al een jaar of drie de financiële crisis proberen te bestrijden. Ze hebben nagelaten om van de monetaire unie die de eurozone vormt, ook een echte politieke unie te maken, alsof je een huis met een dak maar zonder muren bouwt. Het is dan ook met een bang hart afwachten of de eurozone deze crisis te boven komt. Als dat niet het geval is, dan kan heel de Europese droom eindigen in een nieuwe nachtmerrie.

Roger Huisman