De Kern

Die Anciaux toch

Is Bert Anciaux vanavond nog Vlaams minister van Cultuur en Sport na zijn gesprek met minister-president Kris Peeters? Afwachten. Zijn vergelijking van de steekpartij in Dendermonde met de Israëlische bombardementen op Gaza blijft nazinderen en voor veel ergernis zorgen.

Voor wie misschien niet weet waar het juist over gaat, eerst dit. Vorige week vrijdag vergeleek Bert Anciaux het lot van de kinderen in de crèche van Dendermonde met het lot van de Palestijnse kinderen in Gaza. Anciaux schreef op zijn blog: “Hier gaat het over 15 slachtoffers waarvan 14 kindjes. Het shockeert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht en zonder dat die agressor opgepakt werd.”

De Israëlische ambassade in België protesteerde meteen, de Joodse gemeenschap in ons land liet weten verontwaardigd te zijn, woensdag kreeg Bert Anciaux het hele Vlaamse Parlement over zich heen, gisteren nam de federale regering Van Rompuy formeel afstand van de uitspraken van Anciaux en excuseerde de Belgische ambassade in Israël zich voor het gebeuren. Zelfs de sp.a nam gisteren bij monde van voorzitster Caroline Gennez en ondervoorzitter Dirk Van der Maelen afstand.

Her en der werd al om het ontslag van Bert Anciaux gevraagd. Dat willen wij hier niet doen. We vinden dat in dit land veel te snel om het ontslag van een minister wordt gevraagd. Eens de emoties zijn weggeëb, weten we vaak niet meer waarom we om dat ontslag hebben gevraagd, vinden we dat de minister geen ontslag had moeten nemen.

Dit nieuwe incident bewijst andermaal wat we allemaal al langer weten. Anciaux is een emotioneel man. Wanneer hij door iets geraakt wordt, dan mag iedereen dat weten, dan schrijft hij dat van zich af. Dat hij het opneemt voor de Palestijnse kinderen in de Gaza, siert hem. Dat hij zich vragen stelt bij het Israëlisch geweld, is terecht. Maar de vergelijking met Dendermonde slaat op niets.

Bovendien heeft Anciaux niet alle feiten in rekening gebracht bij zijn veroordeling van Israël. Hij heeft géén rekening gehouden met het feit dat Hamas zich met opzet schuilt achter de burgerbevolking en dus ook kinderen. Niet met het feit dat Palestijnse kinderen al heel jong geleerd wordt om met wapens om te gaan om later Israël te bestrijden. Niet met het feit dat ook Hamas raketten afvuurt en ook die raketten kinderen kunnen doden, Israëlische kinderen. We mogen hopen dat Bert Anciaux ook dat héél erg vindt.

Communistisch systeem

Minister van Economie Vincent Van Quickenborne stapt deze morgen naar de ministerraad met de nieuwe economische vooruitzichten 2009 onder de arm. Of die van aard zullen zijn om zijn collega’s te verblijden, daar vrezen we ten zeerste voor.

Het Planbureau is pessimistisch gestemd en verwacht voor dit jaar een begrotingstekort van om en rond de 3 procent van het bruto binnenlands product. Omgerekend in geld gaat het om een tekort van circa 10,5 miljard euro. Dat is dramatisch veel geld.

Uiteraard is dit te verwachten begrotingstekort mee een gevolg van de financiële en economische crisis. Maar voor slechts zo’n 3 tot 4 miljard euro. De voornaamste verklaring voor het tekort is dat België boven zijn stand leeft. Het structureel tekort, los van de economische crisis, mag men ramen op zo’n 4,5 miljard euro. Dat is een ergerlijke vaststelling in de wetenschap dat de belastingdruk in België een van de allerhoogste in de hele wereld is. Het is dus niet zo dat de verschillende overheden geen geld zouden hebben.

Dit structureel tekort is niet uit de lucht komen vallen. Het is een gevolg van beleidsbeslissingen. Van deze regering. Maar vooral van voorgaande regeringen. Zo is de eerste regering Verhofstadt er in geslaagd om een volledige economische hoogconjunctuur zonder voorgaande volledig op te souperen aan nieuwe maatregelen.

En zoals we allemaal weten zijn er in België enkel structurele maatregelen. Iets daarna veranderen of afnemen, het is onbegonnen werk; raken aan verworven rechten is zonder twijfel het grootste Belgische taboe.

Een ander probleem is dat alle overheden in dit land, zowel nationaal als regionaal en lokaal, vinden dat ze zich steeds vaker in de plaats van de mensen moeten stellen. Dat kan men zien aan het aantal ambtenaren. Tussen 1995 en 2005 is dat verder toegenomen van 710.300 naar 765.800 ambtenaren of een toename met 7,8 procent. Vooral op lokaal (provincies en gemeenten) niveau is met 19,8 procent de toename groot.

Om al dat personeel te kunnen betalen en aan het werk te houden, moeten we steeds meer belastingen betalen waardoor personen en bedrijven zelf steeds minder geld overhouden voor nieuwe initiatieven. We evolueren naar een communistisch systeem waarbij de alleswetende overheid zich steeds meer in de plaats stelt van burgers en ondernemingen. De overheid zal het wel allemaal voor u doen, zij weet het toch beter. Wat dat allemaal aan weldaden heeft opgeleverd voor de mensen, weten we van de voormalige Sovjet Unie.

Guantanamo moet open

De economische crisis is gisteren met ongekende hevigheid op ons hoofd neergekomen. De persagentschappen spuwden het ene economische rampbericht na het andere de wereld in. Volgens berekeningen van het agentschap Belga hebben verschillende internationale bedrijven samen gisteren het verlies van 62.000 banen bekendgemaakt.

Limburg bleef niet gespaard van dit soort onheilstijdingen. Bij WCA-Alro in Genk, dat lakwerken verzorgt voor de automobielindustrie, verliezen 150 arbeiders en 30 bedienden hun baan, zo kondigde de directie gisteren aan. Bij de vestigingen van Smile Plastics in Genk en Dilsen-Stokkem verliezen een kleine 60 medewerkers hun baan, nadat het failissement was aangevraagd. Er was daar uiteraard geen smile meer te zien.

Zo te zien moet het ergste nog komen. Bij de rechtbanken van koophandel stonden nog nooit zoveel knipperlichten aan. Dat wijst erop dat er een nieuwe golf van faillissementen op ons af komt. Datzelfde geluid is te horen in kringen van werkgevers en vakbonden. “De sfeer is niet goed”, om het met bijna dezelfde woorden als voormalig bondscoach Robert Waseige te zeggen. Bedrijven hebben absoluut geen zicht op wat er op korte termijn op hen af komt. Die ‘mist’ zorgt ervoor dat ze de handrem nu optrekken.

Toegegeven, in een paar gevallen komt het bedrijven goed uit nu te herstructureren en de schuld op de ‘crisis’ te schuiven.

Neen, het is niet overal kommer en kwel. In de éénmalige bijlage ‘Goed Zaken Nieuws’ die u vorige vrijdag in deze krant vond, kon u lezen dat heel wat Limburgse kmo’s nog goed draaien én investeren. Het is normaal dat de economie op- en neergaande bewegingen kent. Maar het feit dat de crisis in de financiële sector de aankomende dip in de conjunctuur heeft aangezwengeld tot een economische vrije val, moet ons tot nadenken stemmen.

De topbankiers, die wetens en willens gezorgd hebben voor een soort van wereldwijd piramidespel, dragen een verpletterende collectieve verantwoordelijkheid. Als Obama straks Guantanamo Bay sluit, zou hij die beruchte gevangenis weer moeten openen om er deze mensen in op te sluiten. Ze hebben, weliswaar onder zware druk van hun aandeelhouders en analisten, aartsgevaarlijke producten van mekaar gekocht om de winst van de bank nog op te vijzelen. Ze dragen een collectieve verantwoordelijkheid. Bijna iedereen in het wereldje deed mee aan het spel. Wie dat niet deed, hoorde er niet bij. De gevolgen daarvan beginnen we nu te zien.

Géén oude krokodillen

Koning Albert zinspeelde in zijn kersttoespraak op de verantwoordelijkheidszin van onze politici om de regeringscrisis zo snel mogelijk te bezweren. Dat is nodig om op een krachtdadige manier de sociale, economische en financiële problemen het hoofd te bieden. En om de staatshervorming af te ronden.

Niet langzaam maar aangepast

Mocht de snelheid op onze autosnelwegen beperkt worden tot maximum 100 kilometer per uur, dan zou dat mensenlevens redden, goed zijn voor het milieu en ook nog eens economisch interessant zijn. Dat blijkt uit een studie van het bureau Transport & Mobility Leuven in opdracht van de Bond Beter Leefmilieu. Meer concreet zou het aantal verkeersdoden dalen met 44 procent (68 doden minder), zou er 12 procent minder CO2-uitstoot zijn en mag men de economische winst ramen op 32 miljoen euro per jaar.

Wie zijn wij om de resultaten van deze studie in twijfel te trekken. Ze liggen zelfs voor de hand: hoe trager men rijdt, hoe minder kans op ongevallen, hoe minder kans op verkeersdoden. Maar hoe ver gaat men? Wat wil men? En wat is maatschappelijk aanvaardbaar?

Onze auto’s worden alsmaar zuiniger, properder en veiliger. Mede daarom, maar ook omwille van een aantal restrictieve maatregelen zoals snelheidsbeperkingen én toegenomen controles op die beperkingen, is het aantal verkeersdoden de laatste jaren teruggelopen. Nu lijkt het aantal verkeersdoden zich te stabiliseren. De verklaringen hiervoor liggen voor een goed stuk voor de hand, men moet maar om zich heen kijken om ze te zien. We zijn rijker geworden, daarom zijn er meer auto’s en we rijden er ook meer mee. Ook het kleiner worden van de gezinnen zorgt voor meer auto’s. Vaak is het ook zo dat we verplicht zijn om onze auto te nemen omwille van onze ruimtelijke ordening en het uiteentrekken van de functies wonen, werken, ontspannen en shoppen. Het openbaar vervoer is een alternatief maar niet altijd en niet overal.

Dit alles brengt ons tot het grootste probleem: er zijn meer auto’s, we rijden er meer mee, maar het aantal wegen neemt niet toe. Althans niet in Vlaanderen. Wie regelmatig in de drie ons omringende landen is, weet dat men daar wél nieuwe autosnelwegen aanlegt en de bestaande moderniseert en verbreedt. Niet in Vlaanderen.

Nu, dat is voor een stuk ook begrijpelijk. Men heeft de mensen laten wonen waar ze dat wensten. Er is weinig ruimte voor nieuwe wegen, plannen voor nieuwe wegen stuiten steevast op verzet. Wil men het aantal verkeersdoden op de autosnelwegen verder doen dalen, dan zijn er maar twee oplossingen. Langzamer rijden. Dat ligt maatschappelijk moeilijk en zet ons terug in de tijd. Het alternatief is dynamische verkeerssignalisatie die de maximumsnelheid automatisch aanpast aan de densiteit van het verkeer. De Vlaamse regering weet wat haar te doen staat.

Eric Donckier

Vertrouwen zoek

Barack Obama heeft gisteren zijn eerste echte werkdag in het Witte Huis doorgebracht. Meteen maakte hij werk van een campagnebelofte om een begin te maken met de sluiting van de beruchte Guantanamogevangenis.

Zoals bekend is deze militaire basis op Cuba een soort vergeetput waar militante moslims gevangen worden gehouden zonder uitzicht op een snel en rechtvaardig proces. Niet dat Guantanamo morgen bijgeschreven zal worden in het vergeetboek: de zoektocht naar een geschikte opvang voor de tientallen gevangenen kan nu pas beginnen.

De nieuwe president heeft nog veel meer werk voor de boeg. Zo hebben de Verenigde Staten dinsdag duidelijk gebroken met de traditie dat een inkomende president zorgt voor opstoot op de aandelenbeurzen. Na de toespraak van Barack Obama nam Wall Street voor de zoveelste keer een duik en verloor de beruchte Dow Jones weer enkele honderden punten.

Gisteren kende de Dow een voorzichtig herstel, maar wedden dat de wilde schommelingen op de aandelenmarkten nog wel een tijdje zullen aanhouden?

Hoezeer Obama ook een beroep deed op de inzet en de inventiviteit van het Amerikaanse volk, dit was duidelijk niet voldoende om de financiële wereld te overtuigen. De treurzang op Wall Street bewijst hoe diep de financiële en economische crisis geworteld is.

Naar verluidt heeft Obama een bijkomend reddings- en stimuleringspakket van 850 tot 1.000 miljard dollar in de la liggen om de Amerikaanse economie weer op te krikken. Vraag is natuurlijk of dit zal volstaan en vooral of de Amerikaanse regering hiermee geen goed geld naar kwaad geld smijt. Of om een manke vergelijking te gebruiken: een verstopte bloedsomloop krijg je niet op gang door meer bloed in het lichaam te pompen, daar zijn andere ingrepen voor nodig.

Blijkbaar heeft geen enkele hooggeleerde professor of briljante belegger een idee hoe groot het debacle op de financiële markten is. Iedere dag is het bang afwachten welke lijken nog uit de kast zullen vallen. Helaas is Obama er dinsdag niet in geslaagd om de financiële wereld het belangrijkste kapitaalsgoed – het vertrouwen in elkaar – terug te schenken.

Ook in België zoekt de regering naar een uitweg uit de misère van de financiële wereld. Financieminister Didier Reynders speelt met het idee van een ‘bad bank’ waarin alle besmette financiële producten terecht kunnen, om zo de banken weer met een schone lei te laten starten. Bad bank? Als het niet zo cynisch zou klinken, kunnen we ons afvragen of we nog iets anders dan bad banks hebben.

Roger Huisman

Ambitieus zijn

Deze namiddag wordt in de Grenslandhallen van Hasselt het Pact 2020 getekend. Het is een toekomstcontract waarin wordt aangegeven wat Vlaanderen moet doen om tegen 2020 een heuse Europese topregio te zijn.

Een probleem met de Belgische en in iets mindere mate met de Vlaamse politiek is dat die beheerst wordt door de zogenaamde waan van de dag. Elke dag is er wel een probleem waar de Wetstraat en het Martelarenplein zich druk om maken, waar politici graag commentaar op geven, waarover voorstellen worden gedaan. Voorstellen die vervolgens nooit worden uitgevoerd omdat iedereen het de dag erna en alle daaropvolgende dagen te druk heeft met steeds nieuwe problemen van één dag. Uiteraard is de snelle opeenvolging van verkiezingen hier niet vreemd aan.

Het resultaat van deze dagjespolitiek is dat het niet echt goed gaat met Vlaanderen en nog minder met België. Ooit was Vlaanderen een Europese topregio, nu zakken we steeds verder weg in de rankings. Met de Europese topregio’s kunnen we al lang niet meer concurreren. Er zijn 131 Europese regio’s en gemiddeld gesproken zit Vlaanderen in de buik van het peloton.

Met Pact 2020 krijgt Vlaanderen een lange termijnvisie. Pact 2020 geeft aan wat Vlaanderen dag na dag moet doen om tegen 2020 opnieuw een Europese topregio te worden. Dit pact is de verdienste van Vlaams minister-president Kris Peeters. Tegen beter weten in en ondanks veel scepticisme zette hij door. Het resultaat is dus een toekomstcontract,

Pact 2020, dat vandaag getekend wordt door de hele Vlaamse regering, de werkgevers- en werknemersorganisaties, het maatschappelijk middenveld én de Vlaamse administratie.

Dat ook de Vlaamse administratie mee tekent, is een primeur. De administratie zal jaarlijks nagaan hoeveel weg al is afgelegd, we zullen dus constant weten waar we staan en wat we nog moeten doen. Maar of het ook iets wordt met de doelstellingen uit het Pact 2020, dat zal uiteindelijk toch vooral van de politiek afhangen. Eerder hadden we ook al Vlaanderen Europa 2002 en het Pact van Vilvoorde, de projecten op lange termijn van de minister-presidenten Luc Van den Brande respectievelijk Patrick Dewael.

In hun pacten stonden doelstellingen die nooit of onvoldoende werden ingevuld en daarom nu opnieuw staan opgenomen in Pact 2020. Doelstellingen kan men enkel realiseren indien men ook beslissingen neemt om ze te realiseren. Dat impliceert opvolging, doorzettingsvermogen én politieke moed.

Gennez zelf slachtoffer

Het is hommeles bij de sp.a. Voorzitster Caroline Gennez staat onder zware druk. Aanleiding is de komst van Bert Anciaux en de naamsverandering. Dat kan zware gevolgen hebben voor sp.a wanneer we op 7 juni een nieuw Vlaams Parlement - en misschien ook een nieuwe Kamer en Senaat - kiezen.

Caroline Gennez beging politiek en communicatief een kapitale fout door de naamsverandering van de partij van Socialistische Partij Anders in Socialisten en Progressieven Anders niet zelf aan te kondigen, maar dat over te laten aan Bert Anciaux. Het betekent dat die naamsverandering er kwam om Bert Anciaux te plezieren. Hij wil geen socialist zijn, wel een progressief.

Caroline Gennez mag dan nog honderd keer zeggen dat de naam in feite niet veranderd is, dat de partij nog altijd sp.a heet, ze heeft de perceptie tegen. Perceptie verhoudt zich tot de feiten zoals rook tot vuur. Geen rook zonder vuur. Geen perceptie zonder feiten die daar aanleiding toe geven.

Caroline Gennez is niet vrij van zonden. Maar het is ook niet correct haar alle schuld te geven. In feite draait zij nu op voor de fouten van het verleden, een onverwerkt verleden. Het was Steve Stevaert die in 2003 na het uiteenvallen van de Volksunie Bert Anciaux en diens Spiritisten binnenhaalde. Niet rechtstreeks, wel onrechtstreeks via een kartel. Ook toen lag de sp.a-basis dwars.

Maar Stevaert was toen nog God, drong zijn wil op, haalde Anciaux binnen omwille van diens stemmen om zo zelf de verkiezingen te kunnen winnen en nog meer God te worden, de andere Spiritisten nam hij er bij.

Caroline Gennez is ook het slachtoffer van de voortvarendheid van Johan Vande Lanotte. Het siert hem dat hij de volle verantwoordelijkheid voor de verkiezingsnederlaag van juni 2007 op zich nam en opstapte. Maar in plaats van meteen Caroline Gennez en Freya Van den Bossche - die overigens afhaakte - naar voren te schuiven als zijn opvolgers, had de partij beter gewerkt met een oudere tussenpaus. Het is altijd zo dat na een zware verkiezingsnederlaag de betrokken partij een heel moeilijke periode meemaakt met veel frustraties en afrekeningen. Zo’n periode wordt best overbrugd door een oudere politicus die niets meer te verliezen heeft. Nu wordt de toekomstige generatie verbrand.

Tot slot is er natuurlijk de onwil van Bert Anciaux en vrienden goudzoekers om zich socialist te noemen. Ze willen wel een goed betaald mandaat van sp.a. Maar ze willen vooral geen socialisten zijn. Logisch dat de echte socialisten daar allergisch voor zijn. Dit verhaal kan dan ook onmogelijk nog goed eindigen.

Voor alles een oplossing

Geen partij zonder een probleem. Maar voor elk probleem is er een oplossing. Neem nu de CD&V. Die partij zit verveeld met de adoptie van een Congolees kindje door senator Els Schelfhout.

Niet dat een senator geen kindje zou mogen adopteren. Maar Schelfhout lapte de adoptieregels aan haar laars. Een senator die mee wetten opstelt en stemt waar alle Belgen zich aan te houden hebben maar zelf die wetten niet respecteert, is een groot probleem. Nu blijkt ook nog eens dat Schelfhout haar Congolees kindje met een legervliegtuig is gaan halen, op kosten van de belastingbetaler dus. Dat is er over. Maar zoals aangehaald, voor elk probleem is er een oplossing. Schelfhout zou ontslag kunnen nemen, dan kan ze pas echt goed zorgen voor haar Congolees adoptiekindje.

Ook het Vlaams Belang zit met een probleem. Die partij vindt het niet kunnen dat ACV, ABVV en ACLVB een monopolie hebben op het indienen van lijsten bij sociale verkiezingen. Marie-Rose Morel trok daar tegen ten strijde bij het Grondwettelijk Hof, ze werd daar gisteren wandelen gestuurd. Dat is vreemd. Betekent dit nu dat er in dit land geen nieuwe vakbonden meer kunnen worden opgericht wegens op voorhand zinloos? En waar staat er geschreven wat een ‘representatieve’ vakbond is? Maar bij het Vlaams Belang hoeven ze niet te treuren. De oplossing ligt in Straatsburg. Geen week zonder dat België daar wordt terechtgewezen.

Laten we het hier ook over de sp.a hebben, de Socialistische Partij Anders. Sorry, de Socialisten en Progressieven Anders. In die partij is het dikke ruzie na de komst van Bert Anciaux. Velen vrezen dat hij na Volksunie, ID21, Spirit en VlaamsProgressieven nu ook de sp.a ten gronde zal richten. Dat kunnen we volgen. Bovendien is het zo dat niet alleen Bert Anciaux overloopt naar de sp.a, maar dat hij een bus vol meebrengt met mensen die een mandaat hebben in een of ander parlement, dat ze dat mandaat de vorige keer cadeau kregen van Steve Stevaert, dat ze dit mandaat bij de volgende verkiezingen niet zelf kunnen verdienen wegens te licht, maar dat ze dat mandaat nu hopen te krijgen van Caroline Gennez.
En dat zorgt voor onvrede bij de echte socialisten binnen de sp.a. Gelukkig, ook hier is er dus een oplossing. De deontologische code en de partijstatuten van sp.a voorzien dat iemand van een andere partij pas mag overstappen naar de sp.a indien hij zijn mandaten ter beschikking stelt van zijn oorspronkelijke partij, in dit geval de SLP (ex-Spirit, ex-VlaamsProgressieven). Zouden Anciaux en zijn busje mandatarissen dan nog zo happig zijn?

In wat voor land leven wij?

In wat voor een land leven we? In Gent moesten ze vorige week een aantal criminelen laten gaan omwille van procedurefouten. Iedereen kan fouten maken. Maar wat bij de Gentse Kamer van Inbeschuldigingstelling gebeurde, kan niet. Ondanks waarschuwingen bleven ze als enige Kamer vasthouden aan hun eigenzinnige interpretatie van de BOM-wet, de wet op de bijzondere opsporingsmethoden die enkel worden gebruikt om echt zware criminelen te klissen.

Straks komen nog meer misdadigers vrij. Een ander voorbeeld. Drie Franstalige burgemeesters uit de Vlaamse rand rond Brussel gingen in 2006 bewust in de fout bij de organisatie van de gemeenteraadsverkiezingen om de Vlamingen te provoceren. Van burgemeesters zou men nochtans mogen verwachten dat ze het voorbeeld geven. Marino Keulen weigert terecht om ze te benoemen.

Bewust in de fout gaan is geen exclusief Franstalige specialiteit. Ook Vlaamse burgemeesters doen dat. We hebben het dan over de Vlaamse burgemeesters uit het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde die weigeren om mee te werken aan de organisatie van de volgende Vlaamse en Europese verkiezingen zolang het kiesarrondissement niet is gesplitst. In België geldt een stemplicht. Wie niet gaat stemmen, kan beboet worden. Langs de andere kant zitten we met burgemeesters die weigeren om verkiezingen te organiseren. Kunt u nog volgen?

Marino Keulen sanctioneert de Franstalige burgemeesters. Gaat hij nu ook de Vlaamse burgemeesters sanctioneren? Neen dus. Hij verwijst samen met de Vlaamse burgemeesters naar een arrest van het Grondwettelijk Hof dat zegt dat de kieskring B-H-V moet gesplitst worden. Maar het Grondwettelijk Hof heeft dat nooit gezegd. Het heeft enkel gezegd dat bij verkiezingen alle Belgen gelijk zijn, ook de inwoners van Vlaams-Brabant. Dat kan door B-H-V te splitsen, waardoor men overal provinciale kieskringen krijgt, maar ook door terug te keren naar de oude arrondissementele kieskringen. Hoe dan ook, het gevolg is dat we niet alleen burgemeesters maar nu ook een minister hebben die de wet aan zijn laars lapt.

Een laatste voorbeeld. Er is een adoptiewet. Maar blijkbaar geldt die niet voor senator Els Schelfhout. Die ging naar Congo en bracht een kindje mee. Waarom zou ze drie jaren wachten, dat is niks voor senatoren, dat is enkel voor het klootjesvolk. In wat voor een land leven we? Alle Belgen worden verondersteld de wet te kennen. En te respecteren. Maar waarom zouden we dat nog doen wanneer de autoriteiten die zelf niet naleven? Klootjesvolk? Of is het klootjesleiders?