Is Bert Anciaux vanavond nog
Vlaams minister van Cultuur
en Sport na zijn gesprek met
minister-president Kris Peeters?
Afwachten. Zijn vergelijking
van de steekpartij in Dendermonde
met de Israëlische
bombardementen op Gaza
blijft nazinderen en voor veel
ergernis zorgen.
Voor wie misschien niet weet waar het juist over
gaat, eerst dit. Vorige week vrijdag vergeleek Bert
Anciaux het lot van de kinderen in de crèche van
Dendermonde met het lot van de Palestijnse kinderen
in Gaza. Anciaux schreef op zijn blog: “Hier
gaat het over 15 slachtoffers waarvan 14 kindjes.
Het shockeert ons allemaal. Ik moest ook denken
aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook,
ook bewust door een agressor omgebracht en zonder
dat die agressor opgepakt werd.”
De Israëlische ambassade in België protesteerde
meteen, de Joodse gemeenschap in ons land liet
weten verontwaardigd te zijn, woensdag kreeg Bert
Anciaux het hele Vlaamse Parlement over zich heen,
gisteren nam de federale regering Van Rompuy
formeel afstand van de uitspraken van Anciaux en
excuseerde de Belgische ambassade in Israël zich voor
het gebeuren. Zelfs de sp.a nam gisteren bij monde
van voorzitster Caroline Gennez en ondervoorzitter
Dirk Van der Maelen afstand.
Her en der werd al om het
ontslag van Bert Anciaux gevraagd.
Dat willen wij hier niet
doen. We vinden dat in dit land
veel te snel om het ontslag van
een minister wordt gevraagd.
Eens de emoties zijn weggeëb,
weten we vaak niet meer
waarom we om dat ontslag hebben
gevraagd, vinden we dat de
minister geen ontslag had moeten nemen.
Dit nieuwe incident bewijst andermaal wat we allemaal
al langer weten. Anciaux is een emotioneel
man. Wanneer hij door iets geraakt wordt, dan mag
iedereen dat weten, dan schrijft hij dat van zich af.
Dat hij het opneemt voor de Palestijnse kinderen in
de Gaza, siert hem. Dat hij zich vragen stelt bij het
Israëlisch geweld, is terecht. Maar de vergelijking
met Dendermonde slaat op niets.
Bovendien heeft Anciaux niet alle feiten in rekening
gebracht bij zijn veroordeling van Israël. Hij heeft
géén rekening gehouden met het feit dat Hamas
zich met opzet schuilt achter de burgerbevolking en
dus ook kinderen. Niet met het feit dat Palestijnse
kinderen al heel jong geleerd wordt om met wapens
om te gaan om later Israël te bestrijden. Niet met
het feit dat ook Hamas raketten afvuurt en ook
die raketten kinderen kunnen doden, Israëlische
kinderen. We mogen hopen dat Bert Anciaux ook
dat héél erg vindt.
Minister van Economie Vincent
Van Quickenborne stapt deze
morgen naar de ministerraad
met de nieuwe economische
vooruitzichten 2009 onder de
arm. Of die van aard zullen zijn
om zijn collega’s te verblijden,
daar vrezen we ten zeerste voor.
Het Planbureau is pessimistisch
gestemd en verwacht voor dit
jaar een begrotingstekort van om en rond de 3 procent
van het bruto binnenlands product. Omgerekend in
geld gaat het om een tekort van circa 10,5 miljard
euro. Dat is dramatisch veel geld.
Uiteraard is dit te verwachten begrotingstekort
mee een gevolg van de financiële en economische
crisis. Maar voor slechts zo’n 3 tot 4 miljard euro.
De voornaamste verklaring voor het tekort is dat
België boven zijn stand leeft. Het structureel tekort,
los van de economische crisis, mag men ramen op
zo’n 4,5 miljard euro. Dat is een ergerlijke vaststelling
in de wetenschap dat de belastingdruk in België een
van de allerhoogste in de hele wereld is. Het is dus
niet zo dat de verschillende overheden geen geld
zouden hebben.
Dit structureel tekort is niet uit de lucht komen vallen.
Het is een gevolg van beleidsbeslissingen. Van deze
regering. Maar vooral van voorgaande regeringen.
Zo is de eerste regering Verhofstadt er in geslaagd
om een volledige economische hoogconjunctuur
zonder voorgaande volledig op
te souperen aan nieuwe maatregelen.
En zoals we allemaal
weten zijn er in België enkel
structurele maatregelen. Iets
daarna veranderen of afnemen,
het is onbegonnen werk;
raken aan verworven rechten
is zonder twijfel het grootste
Belgische taboe.
Een ander probleem is dat alle overheden in dit land,
zowel nationaal als regionaal en lokaal, vinden dat ze
zich steeds vaker in de plaats van de mensen moeten
stellen. Dat kan men zien aan het aantal ambtenaren.
Tussen 1995 en 2005 is dat verder toegenomen van
710.300 naar 765.800 ambtenaren of een toename
met 7,8 procent. Vooral op lokaal (provincies en
gemeenten) niveau is met 19,8 procent de toename
groot.
Om al dat personeel te kunnen betalen en aan het
werk te houden, moeten we steeds meer belastingen
betalen waardoor personen en bedrijven zelf steeds
minder geld overhouden voor nieuwe initiatieven.
We evolueren naar een communistisch systeem
waarbij de alleswetende overheid zich steeds meer
in de plaats stelt van burgers en ondernemingen.
De overheid zal het wel allemaal voor u doen, zij
weet het toch beter. Wat dat allemaal aan weldaden
heeft opgeleverd voor de mensen, weten we van de
voormalige Sovjet Unie.
De economische crisis is gisteren
met ongekende hevigheid
op ons hoofd neergekomen. De
persagentschappen spuwden
het ene economische rampbericht
na het andere de wereld
in. Volgens berekeningen van
het agentschap Belga hebben
verschillende internationale
bedrijven samen gisteren het
verlies van 62.000 banen bekendgemaakt.
Limburg bleef niet gespaard van dit soort onheilstijdingen.
Bij WCA-Alro in Genk, dat lakwerken
verzorgt voor de automobielindustrie, verliezen 150
arbeiders en 30 bedienden hun baan, zo kondigde
de directie gisteren aan. Bij de vestigingen van Smile
Plastics in Genk en Dilsen-Stokkem verliezen een
kleine 60 medewerkers hun baan, nadat het failissement
was aangevraagd. Er was daar uiteraard
geen smile meer te zien.
Zo te zien moet het ergste nog komen. Bij de rechtbanken
van koophandel stonden nog nooit zoveel
knipperlichten aan. Dat wijst erop dat er een nieuwe
golf van faillissementen op ons af komt. Datzelfde
geluid is te horen in kringen van werkgevers en vakbonden.
“De sfeer is niet goed”, om het met bijna
dezelfde woorden als voormalig bondscoach Robert
Waseige te zeggen. Bedrijven hebben absoluut geen
zicht op wat er op korte termijn op hen af komt. Die
‘mist’ zorgt ervoor dat ze de handrem nu optrekken.
Toegegeven, in een paar
gevallen komt het bedrijven
goed uit nu te herstructureren
en de schuld op de ‘crisis’ te
schuiven.
Neen, het is niet overal kommer
en kwel. In de éénmalige bijlage
‘Goed Zaken Nieuws’ die
u vorige vrijdag in deze krant
vond, kon u lezen dat heel wat
Limburgse kmo’s nog goed draaien én investeren.
Het is normaal dat de economie op- en neergaande
bewegingen kent. Maar het feit dat de crisis in de
financiële sector de aankomende dip in de conjunctuur
heeft aangezwengeld tot een economische vrije
val, moet ons tot nadenken stemmen.
De topbankiers, die wetens en willens gezorgd hebben
voor een soort van wereldwijd piramidespel,
dragen een verpletterende collectieve verantwoordelijkheid.
Als Obama straks Guantanamo Bay sluit, zou hij die
beruchte gevangenis weer moeten openen om er deze
mensen in op te sluiten. Ze hebben, weliswaar onder
zware druk van hun aandeelhouders en analisten,
aartsgevaarlijke producten van mekaar gekocht om
de winst van de bank nog op te vijzelen. Ze dragen
een collectieve verantwoordelijkheid. Bijna iedereen
in het wereldje deed mee aan het spel. Wie dat niet
deed, hoorde er niet bij. De gevolgen daarvan beginnen
we nu te zien.
Koning Albert zinspeelde in zijn kersttoespraak op de verantwoordelijkheidszin van onze politici om de regeringscrisis zo snel mogelijk te bezweren. Dat is nodig om op een krachtdadige manier de sociale, economische en financiële problemen het hoofd te bieden. En om de staatshervorming af te ronden.
Lees meer "Géén oude krokodillen" »
Mocht de snelheid op onze
autosnelwegen beperkt worden
tot maximum 100 kilometer
per uur, dan zou dat mensenlevens
redden, goed zijn voor
het milieu en ook nog eens
economisch interessant zijn.
Dat blijkt uit een studie van
het bureau Transport & Mobility
Leuven in opdracht van
de Bond Beter Leefmilieu. Meer concreet zou het
aantal verkeersdoden dalen met 44 procent (68 doden
minder), zou er 12 procent minder CO2-uitstoot
zijn en mag men de economische winst ramen op
32 miljoen euro per jaar.
Wie zijn wij om de resultaten van deze studie in
twijfel te trekken. Ze liggen zelfs voor de hand: hoe
trager men rijdt, hoe minder kans op ongevallen,
hoe minder kans op verkeersdoden. Maar hoe ver
gaat men? Wat wil men? En wat is maatschappelijk
aanvaardbaar?
Onze auto’s worden alsmaar zuiniger, properder en
veiliger. Mede daarom, maar ook omwille van een
aantal restrictieve maatregelen zoals snelheidsbeperkingen
én toegenomen controles op die beperkingen,
is het aantal verkeersdoden de laatste jaren teruggelopen.
Nu lijkt het aantal verkeersdoden zich te
stabiliseren. De verklaringen hiervoor liggen voor
een goed stuk voor de hand, men moet maar om zich
heen kijken om ze te zien. We zijn rijker geworden,
daarom zijn er meer auto’s en
we rijden er ook meer mee.
Ook het kleiner worden van
de gezinnen zorgt voor meer
auto’s. Vaak is het ook zo dat
we verplicht zijn om onze auto
te nemen omwille van onze
ruimtelijke ordening en het
uiteentrekken van de functies
wonen, werken, ontspannen en
shoppen. Het openbaar vervoer is een alternatief
maar niet altijd en niet overal.
Dit alles brengt ons tot het grootste probleem: er zijn
meer auto’s, we rijden er meer mee, maar het aantal
wegen neemt niet toe. Althans niet in Vlaanderen.
Wie regelmatig in de drie ons omringende landen
is, weet dat men daar wél nieuwe autosnelwegen
aanlegt en de bestaande moderniseert en verbreedt.
Niet in Vlaanderen.
Nu, dat is voor een stuk ook begrijpelijk. Men heeft
de mensen laten wonen waar ze dat wensten. Er is
weinig ruimte voor nieuwe wegen, plannen voor
nieuwe wegen stuiten steevast op verzet. Wil men het
aantal verkeersdoden op de autosnelwegen verder
doen dalen, dan zijn er maar twee oplossingen. Langzamer
rijden. Dat ligt maatschappelijk moeilijk en
zet ons terug in de tijd. Het alternatief is dynamische
verkeerssignalisatie die de maximumsnelheid automatisch
aanpast aan de densiteit van het verkeer. De
Vlaamse regering weet wat haar te doen staat.
Eric Donckier
Barack Obama heeft gisteren
zijn eerste echte werkdag in
het Witte Huis doorgebracht.
Meteen maakte hij werk van
een campagnebelofte om een
begin te maken met de sluiting
van de beruchte Guantanamogevangenis.
Zoals bekend is deze militaire
basis op Cuba een soort vergeetput
waar militante moslims gevangen worden
gehouden zonder uitzicht op een snel en rechtvaardig
proces. Niet dat Guantanamo morgen bijgeschreven
zal worden in het vergeetboek: de zoektocht naar een
geschikte opvang voor de tientallen gevangenen kan
nu pas beginnen.
De nieuwe president heeft nog veel meer werk voor
de boeg. Zo hebben de Verenigde Staten dinsdag
duidelijk gebroken met de traditie dat een inkomende
president zorgt voor opstoot op de aandelenbeurzen.
Na de toespraak van Barack Obama nam Wall Street
voor de zoveelste keer een duik en verloor de beruchte
Dow Jones weer enkele honderden punten.
Gisteren kende de Dow een voorzichtig herstel, maar
wedden dat de wilde schommelingen op de aandelenmarkten
nog wel een tijdje zullen aanhouden?
Hoezeer Obama ook een beroep deed op de inzet en
de inventiviteit van het Amerikaanse volk, dit was
duidelijk niet voldoende om de financiële wereld
te overtuigen. De treurzang op Wall Street bewijst
hoe diep de financiële en economische
crisis geworteld is.
Naar verluidt heeft Obama een
bijkomend reddings- en stimuleringspakket
van 850 tot 1.000
miljard dollar in de la liggen
om de Amerikaanse economie
weer op te krikken. Vraag is
natuurlijk of dit zal volstaan
en vooral of de Amerikaanse
regering hiermee geen goed geld naar kwaad geld
smijt. Of om een manke vergelijking te gebruiken:
een verstopte bloedsomloop krijg je niet op gang
door meer bloed in het lichaam te pompen, daar
zijn andere ingrepen voor nodig.
Blijkbaar heeft geen enkele hooggeleerde professor
of briljante belegger een idee hoe groot het debacle
op de financiële markten is. Iedere dag is het bang
afwachten welke lijken nog uit de kast zullen vallen.
Helaas is Obama er dinsdag niet in geslaagd om de
financiële wereld het belangrijkste kapitaalsgoed
– het vertrouwen in elkaar – terug te schenken.
Ook in België zoekt de regering naar een uitweg uit
de misère van de financiële wereld. Financieminister
Didier Reynders speelt met het idee van een ‘bad
bank’ waarin alle besmette financiële producten terecht
kunnen, om zo de banken weer met een schone
lei te laten starten. Bad bank? Als het niet zo cynisch
zou klinken, kunnen we ons afvragen of we nog iets
anders dan bad banks hebben.
Roger Huisman
Deze namiddag wordt in de
Grenslandhallen van Hasselt
het Pact 2020 getekend. Het is
een toekomstcontract waarin
wordt aangegeven wat Vlaanderen
moet doen om tegen 2020
een heuse Europese topregio
te zijn.
Een probleem met de Belgische
en in iets mindere mate
met de Vlaamse politiek is dat die beheerst wordt
door de zogenaamde waan van de dag. Elke dag
is er wel een probleem waar de Wetstraat en het
Martelarenplein zich druk om maken, waar politici
graag commentaar op geven, waarover voorstellen
worden gedaan. Voorstellen die vervolgens nooit
worden uitgevoerd omdat iedereen het de dag erna
en alle daaropvolgende dagen te druk heeft met
steeds nieuwe problemen van één dag. Uiteraard
is de snelle opeenvolging van verkiezingen hier niet
vreemd aan.
Het resultaat van deze dagjespolitiek is dat het niet
echt goed gaat met Vlaanderen en nog minder met
België. Ooit was Vlaanderen een Europese topregio,
nu zakken we steeds verder weg in de rankings. Met
de Europese topregio’s kunnen we al lang niet meer
concurreren. Er zijn 131 Europese regio’s en gemiddeld
gesproken zit Vlaanderen in de buik van het
peloton.
Met Pact 2020 krijgt Vlaanderen een lange termijnvisie.
Pact 2020 geeft aan wat
Vlaanderen dag na dag moet
doen om tegen 2020 opnieuw
een Europese topregio te worden.
Dit pact is de verdienste
van Vlaams minister-president
Kris Peeters. Tegen beter weten
in en ondanks veel scepticisme
zette hij door. Het resultaat
is dus een toekomstcontract,
Pact 2020, dat vandaag getekend wordt door de hele
Vlaamse regering, de werkgevers- en werknemersorganisaties,
het maatschappelijk middenveld én de
Vlaamse administratie.
Dat ook de Vlaamse administratie mee tekent, is een
primeur. De administratie zal jaarlijks nagaan hoeveel
weg al is afgelegd, we zullen dus constant weten
waar we staan en wat we nog moeten doen. Maar of
het ook iets wordt met de doelstellingen uit het Pact
2020, dat zal uiteindelijk toch vooral van de politiek
afhangen. Eerder hadden we ook al Vlaanderen
Europa 2002 en het Pact van Vilvoorde, de projecten
op lange termijn van de minister-presidenten Luc
Van den Brande respectievelijk Patrick Dewael.
In
hun pacten stonden doelstellingen die nooit of onvoldoende
werden ingevuld en daarom nu opnieuw
staan opgenomen in Pact 2020. Doelstellingen kan
men enkel realiseren indien men ook beslissingen
neemt om ze te realiseren. Dat impliceert opvolging,
doorzettingsvermogen én politieke moed.
Het is hommeles bij de sp.a.
Voorzitster Caroline Gennez
staat onder zware druk. Aanleiding
is de komst van Bert Anciaux
en de naamsverandering.
Dat kan zware gevolgen hebben
voor sp.a wanneer we op 7 juni
een nieuw Vlaams Parlement
- en misschien ook een nieuwe
Kamer en Senaat - kiezen.
Caroline Gennez beging politiek en communicatief
een kapitale fout door de naamsverandering van de
partij van Socialistische Partij Anders in Socialisten
en Progressieven Anders niet zelf aan te kondigen,
maar dat over te laten aan Bert Anciaux. Het betekent
dat die naamsverandering er kwam om Bert Anciaux
te plezieren. Hij wil geen socialist zijn, wel een progressief.
Caroline Gennez mag dan nog honderd keer
zeggen dat de naam in feite niet veranderd is, dat de
partij nog altijd sp.a heet, ze heeft de perceptie tegen.
Perceptie verhoudt zich tot de feiten zoals rook tot
vuur. Geen rook zonder vuur. Geen perceptie zonder
feiten die daar aanleiding toe geven.
Caroline Gennez is niet vrij van zonden. Maar het
is ook niet correct haar alle schuld te geven. In feite
draait zij nu op voor de fouten van het verleden, een
onverwerkt verleden. Het was Steve Stevaert die
in 2003 na het uiteenvallen van de Volksunie Bert
Anciaux en diens Spiritisten binnenhaalde. Niet
rechtstreeks, wel onrechtstreeks via een kartel. Ook
toen lag de sp.a-basis dwars.
Maar Stevaert was toen nog
God, drong zijn wil op, haalde
Anciaux binnen omwille van
diens stemmen om zo zelf de
verkiezingen te kunnen winnen
en nog meer God te worden,
de andere Spiritisten nam hij
er bij.
Caroline Gennez is ook het
slachtoffer van de voortvarendheid van Johan
Vande Lanotte. Het siert hem dat hij de volle verantwoordelijkheid
voor de verkiezingsnederlaag
van juni 2007 op zich nam en opstapte. Maar in
plaats van meteen Caroline Gennez en Freya Van
den Bossche - die overigens afhaakte - naar voren
te schuiven als zijn opvolgers, had de partij beter
gewerkt met een oudere tussenpaus. Het is altijd zo
dat na een zware verkiezingsnederlaag de betrokken
partij een heel moeilijke periode meemaakt met veel
frustraties en afrekeningen. Zo’n periode wordt best
overbrugd door een oudere politicus die niets meer te
verliezen heeft. Nu wordt de toekomstige generatie
verbrand.
Tot slot is er natuurlijk de onwil van Bert Anciaux en
vrienden goudzoekers om zich socialist te noemen. Ze
willen wel een goed betaald mandaat van sp.a. Maar
ze willen vooral geen socialisten zijn. Logisch dat de
echte socialisten daar allergisch voor zijn. Dit verhaal
kan dan ook onmogelijk nog goed eindigen.
Geen partij zonder een probleem.
Maar voor elk probleem
is er een oplossing.
Neem nu de CD&V. Die partij
zit verveeld met de adoptie van
een Congolees kindje door senator
Els Schelfhout.
Niet dat
een senator geen kindje zou
mogen adopteren. Maar Schelfhout
lapte de adoptieregels aan
haar laars. Een senator die mee wetten opstelt en
stemt waar alle Belgen zich aan te houden hebben
maar zelf die wetten niet respecteert, is een groot
probleem. Nu blijkt ook nog eens dat Schelfhout
haar Congolees kindje met een legervliegtuig is gaan
halen, op kosten van de belastingbetaler dus. Dat is
er over. Maar zoals aangehaald, voor elk probleem
is er een oplossing. Schelfhout zou ontslag kunnen
nemen, dan kan ze pas echt goed zorgen voor haar
Congolees adoptiekindje.
Ook het Vlaams Belang zit met een probleem. Die
partij vindt het niet kunnen dat ACV, ABVV en
ACLVB een monopolie hebben op het indienen van
lijsten bij sociale verkiezingen. Marie-Rose Morel
trok daar tegen ten strijde bij het Grondwettelijk
Hof, ze werd daar gisteren wandelen gestuurd. Dat
is vreemd. Betekent dit nu dat er in dit land geen
nieuwe vakbonden meer kunnen worden opgericht
wegens op voorhand zinloos? En waar staat er geschreven
wat een ‘representatieve’ vakbond is? Maar
bij het Vlaams Belang hoeven
ze niet te treuren. De oplossing
ligt in Straatsburg. Geen week
zonder dat België daar wordt
terechtgewezen.
Laten we het hier ook over de
sp.a hebben, de Socialistische
Partij Anders. Sorry, de Socialisten
en Progressieven Anders.
In die partij is het dikke ruzie
na de komst van Bert Anciaux. Velen vrezen dat hij
na Volksunie, ID21, Spirit en VlaamsProgressieven
nu ook de sp.a ten gronde zal richten. Dat kunnen
we volgen. Bovendien is het zo dat niet alleen Bert
Anciaux overloopt naar de sp.a, maar dat hij een bus
vol meebrengt met mensen die een mandaat hebben
in een of ander parlement, dat ze dat mandaat de
vorige keer cadeau kregen van Steve Stevaert, dat
ze dit mandaat bij de volgende verkiezingen niet
zelf kunnen verdienen wegens te licht, maar dat
ze dat mandaat nu hopen te krijgen van Caroline
Gennez.
En dat zorgt voor onvrede bij de echte
socialisten binnen de sp.a. Gelukkig, ook hier is
er dus een oplossing. De deontologische code en
de partijstatuten van sp.a voorzien dat iemand van
een andere partij pas mag overstappen naar de sp.a
indien hij zijn mandaten ter beschikking stelt van zijn
oorspronkelijke partij, in dit geval de SLP (ex-Spirit,
ex-VlaamsProgressieven). Zouden Anciaux en zijn
busje mandatarissen dan nog zo happig zijn?
In wat voor een land leven we?
In Gent moesten ze vorige week
een aantal criminelen laten gaan
omwille van procedurefouten.
Iedereen kan fouten maken.
Maar wat bij de Gentse Kamer
van Inbeschuldigingstelling
gebeurde, kan niet. Ondanks
waarschuwingen bleven ze als
enige Kamer vasthouden aan
hun eigenzinnige interpretatie van de BOM-wet, de
wet op de bijzondere opsporingsmethoden die enkel
worden gebruikt om echt zware criminelen te klissen.
Straks komen nog meer misdadigers vrij.
Een ander voorbeeld. Drie Franstalige burgemeesters
uit de Vlaamse rand rond Brussel gingen in
2006 bewust in de fout bij de organisatie van de
gemeenteraadsverkiezingen om de Vlamingen te
provoceren. Van burgemeesters zou men nochtans
mogen verwachten dat ze het voorbeeld geven. Marino
Keulen weigert terecht om ze te benoemen.
Bewust in de fout gaan is geen exclusief Franstalige
specialiteit. Ook Vlaamse burgemeesters doen dat.
We hebben het dan over de Vlaamse burgemeesters
uit het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde
die weigeren om mee te werken aan de organisatie
van de volgende Vlaamse en Europese verkiezingen
zolang het kiesarrondissement niet is gesplitst. In
België geldt een stemplicht. Wie niet gaat stemmen,
kan beboet worden. Langs de andere kant zitten we
met burgemeesters die weigeren
om verkiezingen te organiseren.
Kunt u nog volgen?
Marino Keulen sanctioneert
de Franstalige burgemeesters.
Gaat hij nu ook de Vlaamse
burgemeesters sanctioneren?
Neen dus. Hij verwijst samen
met de Vlaamse burgemeesters
naar een arrest van het Grondwettelijk
Hof dat zegt dat de kieskring B-H-V moet
gesplitst worden. Maar het Grondwettelijk Hof heeft
dat nooit gezegd. Het heeft enkel gezegd dat bij verkiezingen
alle Belgen gelijk zijn, ook de inwoners van
Vlaams-Brabant. Dat kan door B-H-V te splitsen,
waardoor men overal provinciale kieskringen krijgt,
maar ook door terug te keren naar de oude arrondissementele
kieskringen. Hoe dan ook, het gevolg is
dat we niet alleen burgemeesters maar nu ook een
minister hebben die de wet aan zijn laars lapt.
Een laatste voorbeeld. Er is een adoptiewet. Maar
blijkbaar geldt die niet voor senator Els Schelfhout.
Die ging naar Congo en bracht een kindje mee.
Waarom zou ze drie jaren wachten, dat is niks voor
senatoren, dat is enkel voor het klootjesvolk.
In wat voor een land leven we? Alle Belgen worden
verondersteld de wet te kennen. En te respecteren.
Maar waarom zouden we dat nog doen wanneer de
autoriteiten die zelf niet naleven? Klootjesvolk? Of
is het klootjesleiders?