De Kern

Bologna

Frank Vandenbroucke mag tevreden zijn. ‘Zijn’ opvolgingsconferentie voor tien jaar Bologna- hervorming in het hoger onderwijs was een succes.

De top, waarvoor meer dan 400 deelnemers van 46 landen naar Leuven waren gekomen, verliep vlekkeloos, ondanks het feit dat er op Europese schaal opgeroepen was om te betogen. Dat lag voor een goed deel aan het indrukwekkende politiepotentieel dat opgetrommeld was door de Leuvense burgemeester Louis Tobback. Vandenbroucke en Tobback bedankten uitdrukkelijk de Leuvenaars, en dat mocht ook wel want nogal wat winkeliers en cafébazen moesten noodgedwongen sluiten tijdens de conferentie.

Ook inhoudelijk was de onderwijstop een succes, met een sterke sociale paragraaf in de slotverklaring, waarin de Bologna-landen zich ertoe verbinden becijferde inspanningen te doen om de deelname van doelgroepen aan het hoger onderwijs te bevorderen. Een paragraaf waarvoor Vandenbroucke wat pluimen op zijn hoed mag steken. De minister van Onderwijs heeft dus alle redenen om tevreden te zijn, want het is niet elke bewindsman gegeven om in volle verkiezingscampagne te kunnen uitpakken met zo’n internationaal evenement.

De Leuvense conferentie heeft misschien niet de aandacht gekregen die ze verdiende. Het is niet makkelijk om op te boksen tegen met schoenen gooiende aandeelhouders. Toch is het belang van het Bologna-proces zelfs groter dan de teloorgang van de grootste Belgische bank. Met de conferentie van Bologna in 1999 waar ze besloten de structuren van hun hoger onderwijs op elkaar af te stemmen, hebben de 31 toen deelnemende landen (inmiddels zijn het er 46) een onwaarschijnlijke dynamiek op gang gebracht en op tien jaar tijd de grootste onderwijs- en onderzoeksruimte ter wereld gecreeerd, die bovendien ook in de afzonderlijke lidstaten zorgde voor een nieuw elan. Zo zijn de grootscheepse veranderingen in het Vlaamse hoger onderwijslandschap van de voorbije jaren voor een goed deel het gevolg van de BaMa-hervorming, die hogescholen en universiteiten tot meer samenwerking verplichtte.

De studenten plukken daar de vruchten van in de vorm van een gevarieerder en flexibeler aanbod aan studierichtingen, dat onder meer toelaat om foute keuzes sneller en gemakkelijker te corrigeren. Met de klemtoon op de gelijke toegang en de betaalbaarheid van het hoger onderwijs heeft de conferentie van Leuven de juiste accenten gelegd om die onderwijsruimte, die intussen al veel meer dan Europees is, nog sterker uit te bouwen.

Moedig man

Jongens, jongens, was me dat weer een vertoning, die aandeelhoudersvergadering van Fortis Holding gisteren in Gent. Gooien met schoenen is blijkbaar populair geworden, sinds ook de vorige Amerikaanse president ermee geconfronteerd werd en de beelden de wereld rondgingen.

De man uit Bagdad die zijn schoen naar Bush gooide, wordt sindsdien in eigen land op handen gedragen. Met de Belgische Fortisaandeelhouders en -schoenengooiers zal het wellicht zo’n vaart niet lopen. Ik vraag me trouwens af of die mensen na afloop van die woelige vergadering stilletjes op het podium zijn gekropen om hun schoen te zoeken? Of zouden ze met gekrenkte eer en één schoen weer naar huis zijn gegaan? Dit terzijde uiteraard.

De Brusselse advocaat Mischaël Modrikamen, gespecialiseerd in ingewikkelde zaken, speelde gisteren alleszins de hoofdrol in de mogelijk voorlaatste aflevering van deze Fortissoap. Als een volleerd volksmenner wist hij het publiek te bespelen, zodat de aandeelhouders op het hoogtepunt van zijn betoog massaal naar voor trokken om daar joelend en smijtend het ontslag van de huidige bestuurders van Fortis Holding te eisen. Het had evengoed een scène uit een fel bekampte finale voor de voetbalbeker kunnen zijn. Geen wonder dat de ‘scheidsrechter’ de match even moest stilleggen.

Dit soort reacties zijn we niet gewoon van de doorgaans toch deftige en welgemanierde aandeelhouders.

Modrikamen werd gisteren met alle zonden van Israël beladen. In tal van reacties kreeg hij het verwijt te horen dat hij een echte demagoog is, die bijzonder goed is in het vullen van de eigen zakken op kap van de al kaalgeplukte kleine Fortisaandeelhouders. Of Fortis Bank nu beter af is onder de vleugels van de Franse bank BNP Paribas, dan wel beter op eigen kracht en met de Belgische staat als aandeelhouder zou voortgaan, wil ik in het midden laten. Dat is trouwens eerder een politieke, dan wel een financieeleconomische keuze geweest.

Maar het is de verdienste van Modrikamen dat hij het aandurfde om te blijven beuken tegen het Belgische financiële establishment, door pertinente vragen te blijven stellen en openheid te eisen. Ik zou ook wel eens willen weten of die fondsen, die Fortis Holding voor 170 miljoen aandelen gemandateerd hebben om in hun naam te stemmen, inderdaad verdoken banden hebben met BNP Paribas, zoals Modrikamen beweert.

Modrikamen heeft misschien niet op de meest elegante manier gehandeld, hij heeft tenminste de moed gehad om voor zijn gelijk te blijven vechten.

Democratische controle

In de commissie Defensie van de Kamer is gisteren het debat overgedaan dat vorige week al via de media werd gevoerd over de inzet van Belgische militairen in Afghanistan. Iedereen bleef op zijn standpunt. Enkel Pieter De Crem had nieuws. Hij liet weten dat de dames en heren volksvertegenwoordigers en senatoren vandaag de rules of engagement kunnen inzien.

Dat zijn de afspraken die gemaakt werden over hoe, waar en wanneer onze militairen in Afghanistan worden ingezet. Maar De Crem verbond er wel één uitdrukkelijke voorwaarde aan vast, de volksvertegenwoordigers en senatoren moeten de geheimhoudingsclausule respecteren. Dat houdt in dat ze de rules of engagement wel mogen inzien, maar dat ze geen nota’s mogen nemen en dat ze er niet over mogen communiceren. Dat zou nodig zijn om de veiligheid van onze militairen in Afghanistan niet in het gedrang te brengen.

Of dat mogelijk is in dit land, dat weten we niet. Hier blijft weinig geheim. Onderhandelingen worden veelal op de grote markt gevoerd. Gebeurt het toch eens achter gesloten deuren, dan zijn er altijd politici die zich geroepen voelen om te communiceren. In de hoop daar hun persoonlijk voordeel mee te doen. Of om de tegenpartij tegen te werken. De bankencrisis is daar een mooi voorbeeld van. Fortis, KBC, Dexia, het werd allemaal op de stoep onderhandeld.

Nederland redde ING in alle discretie. En dan hebben we het niet eens gehad over de regeringsonderhandelingen. Op Hertoginnedal was het een rush om ter eerst bij de pers te zijn. We vrezen dan ook dat ook deze rules of engagement niet lang geheim zullen blijven.

Het is jammer om dit te moeten vaststellen. Omdat Pieter De Crem vreest dat de geheimhouding niet verzekerd is, weigert hij te communiceren. Langs de andere kant zijn er parlementsleden die de geheimhoudingsclausule weigeren te tekenen. Het resultaat is dat er inderdaad niet wordt gecommuniceerd en dat Pieter De Crem als minister van Defensie feitelijk kan doen wat hij wil, dat ook doet en zich amper laat zien in Kamer en Senaat.

Dat kan niet. In een democratie moet een minister zich permanent verantwoorden in het parlement, er moet democratische controle zijn, het meest van al wanneer we onze militairen inzetten. Het wordt tijd dat minister én parlementsleden hun politieke verantwoordelijkheid nemen, géén spelletjes spelen op de rug van onze militairen, niet proberen om nu al te scoren voor het geval een van onze militairen in het buitenland zou sneuvelen.

Yes we can

Gisteren om precies drie uur brak boven Staaien de zon door de wolken. Het was de voorbode van een fantastisch feest op z’n Haspengouws. Twee uur later liepen volwassen mannen te huilen op de grasmat, vielen doodvreemde mensen elkaar in de armen, liepen verwende profvoetballers zo snel mogelijk naar hun kinderen om ze geëemotioneerd op de schouders te heisen, liet een van ‘s lands rijkste mensen zich gewillig onderspuiten met champagne... De taferelen toonden wat voetbal, de belangrijkste bijzaak ter wereld, met mensen kan doen.

Vrijdagavond na de wedstrijd Beerschot-Club Brugge werd in Antwerpen de reputatie van het voetbal nog maar eens ontsierd door een stelletje onnozelaars dat zich supporters noemt. Gevolg: vier gewonden, een halve wijk gesloopt. In Sint-Truiden werd gisteren getoond hoe het wel moet. Gedisciplineerde supporters lieten eerst de spelers een ereronde maken en mochten dan het veld bestormen om hun helden in de lucht te heffen. Helden van Limburgse komaf. Van de vijftien spelers op het scheidsrechtersblad waren er negen uit eigen provincie afkomstig. Ze worden gecoacht door een technische staf die ook volledig uit Limburgers bestaat. Die keuze voor mensen uit eigen streek is sinds jaar en dag een bewuste keuze in Sint-Truiden.

Het is tegelijk de sterkte en de zwakte van de club. De sterkte omdat de fans altijd naar het stadion zullen blijven komen om jongens uit eigen streek te zien voetballen. De zwakte omdat je soms toch iets breder moet kijken om een voldoende sterke ploeg voor eerste nationale uit te bouwen. En dat is nu de voornaamste taak voor de clubleiding: in economisch moeilijke tijden een volwaardige eersteklasser op de rails zetten. Daarvoor kijkt iedereen naar voorzitter/ politicus Roland Duchâtelet. De man maakt soms een wat wereldvreemde indruk maar barst van creativiteit, enthousiasme en... geld. Hij hield een zwalpend STVV de voorbije jaren boven water en zal nu opnieuw de portefeuille moeten opentrekken.

Dat hij daartoe bereid is, vertelt hij in een interview verderop in de krant. Het goede nieuws is in ieder geval dat hij zijn investeringen koppelt aan een visie op lange termijn voor Staaien en omgeving. De nieuwe tribune annex hotel en business center opent binnen een paar maanden, de rest van het stadion volgt. De investering in beton is al gedeeltelijk gebeurd, nu moet de investering in spelers volgen. Maar Roland heeft er vertrouwen in. Dat schreeuwt hij ons al een aantal dagen toe vanop grote affiches met de tekst ‘Yes We Can’. Een slogan die nog niet zo lang geleden de hele wereld begeesterde. Wie zijn wij dan om eraan te twijfelen dat het ook in Sint-Truiden zal lukken.

Straffeloosheid

De parlementaire onderzoekscommissie fiscale fraude is quasi rond met haar werkzaamheden. De commissieleden hebben een hele reeks aanbevelingen op papier gezet om te voorkomen dat het onderzoek naar grote fraudedossiers op een sisser afloopt. In het verleden wilde dat al eens het geval zijn. Zo stelt de Fraudecommissie o.a. voor om het bankgeheim op te heffen bij onderzoek naar fraude en om grote fraude gerechtelijk te vervolgen terwijl kleine fraude administratief zou afgehandeld worden.

Voorts wil de Fraudecommissie paal en perk stellen aan misbruiken van allerhande procedures met het oog op verjaring. En er moet een Comité F komen, een comité met parlementsleden dat er constant op toeziet dat de anti-fraudediensten wel degelijk hun werk doen.

We hebben het al vaker geschreven, we herhalen het graag: alle vormen van fraude, fiscale én sociale, moeten met alle middelen bestreden worden. Nu betalen de meesten onder ons te veel belastingen omdat anderen te weinig of geen belastingen betalen dan wel uitkeringen krijgen waar ze in principe geen recht op hebben. Hier niet tegen optreden zorgt voor een gevoel van onrechtvaardigheid bij de mensen.

Het doet hen zich afkeren van de politiek die niet optreedt. Vooral populistische partijen worden daar beter van. Een ander gevolg is dat het mensen inspireert om ook eens te frauderen. Het risico om tegen de lamp te lopen is toch klein.

Iets waar de Fraudecommissie het niet over heeft, is de complexiteit van onze fiscale wetgeving. Het is een huis met vele bijgebouwen geworden. Met voordeuren en nog meer achterdeuren. Dat vergemakkelijkt frauderen en bemoeilijkt de controles. Ook daar moet men iets aan doen.

Dit neemt niet weg dat er te weinig controle en opvolging is. In welke mate dit waar is, blijkt uit de inning van de gerechtelijke boetes. In 2007 werden 100 van de 138 miljoen euro geldboetes niet geïnd. Het bedrag aan niet-geïnde boetes loopt van jaar tot jaar verder op: 75 miljoen euro in 2005, 90 miljoen euro in 2006, 100 miljoen euro in 2007.

Nu is het een illusie te denken dat men ooit alle geldboetes wél zal kunnen innen. Veel veroordeelden kunnen hun boete gewoon niet betalen. Al was het maar omdat ze failliet zijn. Of omdat ze naar het buitenland zijn uitgeweken om aan vervolging te ontsnappen. Nog anderen spelen het spel hard omdat ze weten dat het alternatief, de vervangende gevangenisstraf, ook niet kan wegens te volle gevangenissen. Hoe dan ook, het aantal niet-geïnde geldboetes ligt te hoog. Financiën moet een tandje bijsteken.

Waar dient ons leger voor?

Er is discussie over het optreden van Belgische militairen in Afghanistan. De oppositie tilt zwaar aan het gegeven dat voor het eerst zo’n zestig Belgische para’s werden ingezet bij een grondoperatie van het Afghaanse leger tegen de Taliban. Maar volgens minister van Defensie Pieter De Crem mag dat wel en is er hier in België “much ado about nothing”.

Misschien heeft de minister niet helemaal ongelijk en moet men de verklaring zoeken in de verslaggeving over de operatie. Volgens de radio namen onze jongens deel aan een operatie tegen de Taliban. Dat kan de indruk wekken dat ze mee in de frontlinie stonden. In principe mag dat niet, dat is niet zo afgesproken binnen de regering toen die militairen naar Afghanistan stuurde. In deze krant stond dan weer dat onze para’s niet deelnamen aan de gevechten zelf, dat ze niet in de eerste linies stonden, dat ze zich beperkten tot het geven van raad vanuit de tweede linie. En dat mag wel.

Dit neemt niet weg dat er nogal wat onduidelijkheid is over wat onze militairen in het noorden en het zuiden van Afghanistan doen. Dat komt omdat minister Pieter De Crem weinig of niet naar de Kamer komt. De laatste keer dat hij in de commissie defensie opdaagde, dateert al van 11 maart. Voor de laatste vergadering van de begeleidingscommissie militaire operaties moet men al terug gaan tot 26 december van vorig jaar. Parlementsleden kunnen de minister niet ondervragen. En wanneer ze dan toch eens de kans krijgen, dan houdt de minister zich veelal op de vlakte.

Ook hiervoor is er een verklaring. De parlementsleden die in de opvolgingscommissie militaire operaties zetelen, mogen niks zeggen over wat ze in die commissie te horen krijgen om de veiligheid van onze militairen in Afghanistan niet in het gedrang te brengen. Ze moesten een verklaring van geheimhouding ondertekenen. Meerdere parlementsleden deden dat niet. Daarmee gaven ze Pieter De Crem een perfect alibi om niets te zeggen. Alles in dit land is politiek, hier wordt alles gebruikt en misbruikt om politiek met elkaar af te rekenen.

Dit alles maakt dat we een gespleten land zijn. Ook in deze. We sturen wel militairen naar het buitenland, maar ze mogen vooral niet vechten. Dat laten we over aan die van andere landen, onze jongens moeten zich beperken tot lesgeven, koken en wacht lopen. Solidariteit? Hebben we daar wel militairen voor nodig? We dachten van niet. Wanneer onze militairen geen militairen mogen zijn, waarom hebben we dan nog een leger nodig?

Investeren in de toekomst

Vlaanderen rijdt zich vast. Het wordt alleen maar erger. De files zouden nog eens met 35 procent toenemen tegen 2020. De Vlaamse vervoermaatschappij De Lijn heeft een plan uitgewerkt, Mobiliteitsvisie 2020, om het probleem mee op te lossen. Het werd gisteren tijdens een congres in Leuven voorgesteld door directeur-generaal Ingrid Lieten en voorziet o.a. in 41 nieuwe buslijnen maar ook en vooral in 16 nieuwe tramlijnen, 17 nieuwe sneltramlijnen en 16 light rail-lijnen. Het is een ronduit fantastisch plan. Maar het veronderstelt wel dat het investeringsbudget van De Lijn wordt verdubbeld tot 340 miljoen euro per jaar van nu tot 2020.

Dat is héél veel geld. Meteen na de bekendmaking van het plan barstte de discussie dan ook los. Moet al dat geld wel in De Lijn gestoken worden? Kan men het niet beter investeren in nieuwe wegen? Ook in andere domeinen zijn investeringen nodig. In schoolgebouwen, in onderzoek en ontwikkeling, in de energiesector, in telecommunicatie, om de wachtlijsten in de zorg weg te werken...

Het is geen gemakkelijke discussie. Maar we moeten wel weten wat we willen. En keuzes durven maken. Vlaanderen rijdt zich vast. Dat legt een hypotheek op onze economie, op onze welvaart en zo ook op ons welzijn. Er zijn twee mogelijke oplossingen. De eerste is nieuwe wegen. Dat ligt niet voor de hand, we zijn gaan wonen waar we dachten dat te moeten doen, er is weinig ruimte voor nieuwe wegen. Het alternatief is investeren in openbaar personen- en goederenvervoer om zo auto’s en vrachtwagens van de weg te halen.

Waar men ook voor kiest, er is geld voor nodig. Misschien moet men wel in de twee investeren. We hebben ondertussen zowat het slechtste wegennet van Europa. In Nederland, Duitsland en Frankrijk glijdt men met de auto, hier hobbelt men. Het treinaanbod verbetert. Maar de weg is nog lang. Zeker in Limburg, hier rijden amper treinen, sneltrams kunnen soelaas brengen.

We zijn het land met zowat de hoogste belastingdruk in Europa. Maar ons wegennet en ons openbaar vervoer laten te wensen over. Hoe kan dat toch? De verklaring ligt voor de hand. We zijn een land van herverdeling, een land waar amper iets meer dan 60 procent van de mensen werkt maar iedereen toch een inkomen heeft. We moeten evolueren naar een land dat investeert in een moderne infrastructuur op alle gebieden. Investeringen betekent werk, inkomen, belastingen, sociale zekerheid, welvaart en welzijn. We moeten de bocht nemen. Deze Vlaamse regering wilde een investeringsregering zijn, de volgende moet het ook echt worden en investeren in de toekomst.

Ontmaskering

Heeft Jean-Marie Dedecker zijn hand overspeeld door een detective te zetten op Karel De Gucht? Daar ziet het naar uit. Zelfs in eigen partij is er kritiek op zijn persoon. Maar of hij het ook bij de kiezer verbrod heeft, is afwachten.

Jean-Marie Dedecker werd door Guy Verhofstadt persoonlijk binnengehaald bij Open Vld. Hij maakte een steile opgang binnen de partij, nam geen blad voor de mond, bekritiseerde desnoods de eigen liberale standpunten en durfde het zelfs aan om Bart Somers uit te dagen voor het voorzitterschap. Binnenskamers was er veel onvrede over zijn optreden, naar buiten werd de schijn hoog gehouden want Dedecker was populair. Tot de bom toch barstte.

Einde van Jean-Marie Dedecker? Toch niet, toen begon het pas goed. Binnen de kortste keren stapten ontevreden VB’ers en Open Vld’ers massaal over naar LDD. Ook de kiezers konden zich bij de federale verkiezingen van juni 2007 in hem herkennen, de witte ridder die zegt waar het op staat en zonder pardon alle mistoestanden aanpakt.

Maar wat blijkt nu? Jean-Marie Dedecker is helemaal geen witte ridder. Binnenkort verschijnt een boek van journalist Raf Sauviller over hem. Het is ontluisterend want het toont aan dat Dedecker net dezelfde praktijken toepast als degene die hij zijn tegenstanders verwijt.

Zo zou hij, althans volgens Sauviller, zijn politieke en zakelijke belangen vermengen, subsidies rechtstreeks op zijn rekeningen laten overschrijven, zijn zoon aan een job in het Vlaams Parlement hebben geholpen en desnoods zijn vuisten laten spreken. En nu zijn er die berichten over detectives.

Heeft Jean-Marie Dedecker in zijn obsessie om Open Vld en in het bijzonder Karel De Gucht te beschadigen zijn hand overspeeld? Het zou kunnen. Zelfs in eigen partij is er veel onvrede. In die mate dat volksvertegenwoordiger Dirk Vijnck gisteren LDD inruilde voor Open Vld. Dat moet pijn doen. Tot voor kort waren het de Open Vld’ers die overstapten naar LDD. Velen hebben ondertussen spijt.

Het detective-verhaal heeft mogelijk ook voor gevolg dat Dedecker zijn droom om in de volgende Vlaamse regering te zitten, mag opbergen. Geen enkele partij waagt zich aan een tweede cordon sanitaire. Hij wordt dus niet a priori uitgesloten. Maar het is evengoed zo dat geen enkele partij met hem een regering wil vormen. Tenzij de kiezer er anders over beslist. Dat is afwachten. Jean-Marie Dedecker heeft immers veel tegenstanders, maar ook onvoorwaardelijke fans die vinden dat zowat alles fout loopt in dit land en dat hij de enige is die hiertegen ten strijde trekt.

Vreemd, vreemder, vreemdst

Het woord privédetective wordt door de meesten onder ons automatisch geassocieerd met een man met hoed en regenjas die gewapend met verrekijker en fototoestel een overspelige echtgenoot op heterdaad probeert te betrappen.

Ze spelen vooral in films een hoofdrol. Misschien is dat de verklaring voor de commotie rond het feit dat Jean-Marie Dedecker een privédetective inhuurde om de rol van Karel De Gucht in de verkoop van het gerechtsgebouw van Veurne uit te pluizen. Betaamt het dat een politicus een detective inschakelt om een andere politicus te pakken? Dedecker heeft zich gespecialiseerd in het beschadigen van zijn politieke tegenstrevers. Het doel heiligt de middelen. Zijn eigen politiek project is op de achtergrond verdwenen. Straks weet niemand nog waar LDD voor staat. Jean-Marie Dedecker dreigt te ontsporen.

Hij trekt het zich niet aan en is van plan om nog vaker met privédetectives te werken. Men kan zich hier vragen bij stellen.

Maar er zijn nog meer vragen die om een antwoord vragen. De regering Verhofstadt verkocht eind 2003 de rechtbank van Veurne en nog vijf andere gebouwen om de begroting in evenwicht te krijgen. Alle zes de gebouwen werden gekocht door de bvba Redeba voor een bedrag van 45,02 miljoen euro.

Redeba werd net daarvoor opgericht met een (volstort) kapitaal van amper 20.000 euro en met als bestuurders een dame en Banner Mobilfisc, een vennootschap naar Iers recht gevestigd in Tipperary. Vreemd? Jean-Marie Dedecker stelde zich vragen. Misschien moeten ook wij dat doen.

Ook vreemd is dat Jean-Marie Dedecker getipt werd door een naar zijn zeggen “beëdigd persoon” volgens wie Karel De Gucht mee zou onderhandeld hebben over de verkoop en het opnieuw huren van de rechtbank van Veurne. Een beëdigd persoon. Een rechter? Een griffier? Hoe dan ook een persoon verbonden aan de rechtbank van Veurne. Dus iemand die werkt voor het gerecht. Maar blijkbaar geen vertrouwen heeft in het gerecht en dus maar Jean-Marie Dedecker tipt. Hoe kan dit nu?

En het kan niet op. Ook vreemd is dat het rapport van de detective uitlekte via Guy Geens, een voormalig voorzitter van LDD Limburg. Hoe kan dat nu? Is een detective-opdracht dan geen zaak van vertrouwen tussen opdrachtgever en detective? Hoe kwam Guy Geens aan dat rapport? Misleidde hij de detective? Of speelde zij onder één hoedje met Guy Geens? Allemaal vragen zonder antwoorden. Misschien kunnen die komen van een echt en geloofwaardig gerechtelijk onderzoek.

Gelijk voor de wet

De sp.a heeft vrijdag bijmonde van Dirk Van der Maelen een reeks voorstellen geformuleerd om de fiscale fraude te bestrijden. Zo vraagt hij ook de oprichting van een Comité F naar analogie met de Comités P en I.

Het parlementair Comité F zou permanent moeten nagaan of de diensten van Financiën, in het bijzonder de anti-fraudediensten, wel hun werk doen.Of de voorstellen van Dirk Van der Maelen de juiste voorstellen zijn om de fiscale fraude te bestrijden, dat oordeel latenwe aan de experts over. Maar we zijn het wel voor de honderd procent eens met de sp.a dat de fiscale fraude moet bestreden worden. Net zoals de sociale fraude, iets waar de sp.a nooit iets over zegt. Dat is jammer. Maar goed, daar gaat het hier nu niet over.

De fiscale druk in dit land is een van de hoogste in de wereld. Dat is uiteraard een gevolg van het feit dat we veel van onze verschillende overheden verlangen. Maar het is ook een gevolg van het feit dat niet iedereen betaalt wat ze zouden moeten betalen.

Omdat ze fiscale achterpoortjes gebruiken en misbruiken. Of gewoon platvloers frauderen en dit kunnen omdat de controles onvoldoende zijn. De correcte belastingbetaler draait hiervoor op,hij moet extra betalen. Fiscale en sociale fraude zorgt voor een gevoel van onrechtvaardigheid bij de bevolking.

Te veel mensen vinden dat ze te veel moeten betalen omdat er profiteurs zijn die hun gang kunnen gaan. Onvoldoende controles en sancties kunnen nog meer mensen inspireren om de kantjes er van af te lopen, om zelf ook een gokje te wagen, omsteeds stoutmoediger te worden wanneer er geen controles zijn en ze dus ook niet gestraft worden.Dit moet men absoluut voorkomen.

Iedereen gelijk voor de wet dus.Dat is op dit ogenblik meer dan ooit nodig. De overheidsfinanciën ontsporen, het begrotingstekort loopt snel op, als gevolg van eerdere beslissingen en als gevolg van de financiële en economische crisis. De federale én de Vlaamse regering staan dit najaar voor een zware taak bij de opmaak van hun begrotingen 2010. Ze zullen het mes moeten zetten in de overheidsuitgaven. Misschien zullen ze ookmoeten snoeien in uitkeringen, tegemoetkomingen en kortingen.

Daarnaast zullen ze meer dan waarschijnlijk ook de belastingen moeten verhogen. Indien de strijd tegen de fiscale fraude niet wordt opgedreven, indien wie fiscaal fraudeert vrij spel blijft krijgen, dan zullen die nieuwe belastingen opnieuw voor rekening komen van zij die nu al hun belastingen correct betalen. Strijd tegen fiscale én sociale fraude is dan ook niet meer dan een zaak van rechtvaardigheid.