De Kern

Met minder beter doen

De Vlaamse regering kwam vrijdag een laatste keer bijeen. Om de kasten leeg te maken. Het is nu wachten op een nieuwe Vlaamse regering. Volgende week zondag beslist u hoe die er uit kan zien.

Terugkijkend op de voorbije vijf jaar kan men zeggen dat de Vlaamse regering, eerst onder leiding van Yves Leterme en de laatste twee jaar met Kris Peeters als spelverdeler, een mooi parcours aflegde. Alle ministers kunnen met een behoorlijk rapport uitpakken. Het contrast met de federale regering is groot. Die zit nu al twee jaar in het zadel en moet er in feite nog altijd aan beginnen. Als dat ooit zal kunnen. De strijd tussen PS en MR in Wallonië legt een nieuwe hypotheek op de federale regering Van Rompuy.

Hoe komt het toch dat de opeenvolgende Vlaamse regeringen goed functioneren terwijl de federale regeringen het veelal niet onder de markt hebben? Zijn Vlaamse ministers dan zo veel beter? Niet noodzakelijk. Een eerste verklaring is dat er binnen de Vlaamse regering alvast geen fundamenteel communautaire tegenstellingen zijn. Dat scheelt een slok op de borrel. Maar wanneer er toch eens met de Franstaligen moet onderhandeld worden, dan gaat het al een stuk moeilijker. Kris Peeters weet er alles van. Nadat Yves Leterme mislukte, trok hij de staatshervorming naar zich toe. Een dialoog van gemeenschap tot gemeenschap moest de oplossing brengen. Maar die dialoog kwam nooit echt op gang, ook Kris Peeters mislukte.

De tweede en voornaamste verklaring is dat de voorbije Vlaamse regeringen veel geld hadden . De financieringswet speelt in het voordeel van de regio’s, dat is nog meer het geval wanneer het economisch goed gaat. Het maakt dat er in de Vlaamse regering maar twee keer per jaar ruzie is, bij de opmaak van de begroting en bij de begrotingscontrole over de verdeling van het geld. De Vlaamse overheid is de enige overheid in de wereld zonder staatsschuld. Het is niet iets om blij om te zijn, het gaat ten koste van de Belgische staatsschuld, ook die zullen wij als Vlamingen voor een goed stuk moeten aflossen.

De volgende Vlaamse regering zal het niet zo gemakkelijk hebben. Het is de ambitie om tegen 2020 Vlaanderen op alle domeinen binnen de top vijf van Europese regio’s te loodsen. Op zich een helse job. Bovendien zal het met minder geld moeten. Omwille van de economische crisis. En omdat Vlaanderen de federale regering zal moeten depanneren. Maar het moet. Politieke stabiliteit, collegialiteit tussen de ministers en creativiteit zijn minstens even sterke hefbomen als geld

De Grootste Belg

161. Dat is de plaats die astronaut Dirk Frimout van u kreeg toebedeeld bij de verkiezing van De Grootste Belg in 2005. Een beetje teleurstellend toch voor de eerste Belg die een stap in de ruimte zette. Maar na Frimout kwam er die andere Belgische astronaut, Frank De Winne. Moest de verkiezing van De Grootste Belg morgen opnieuw georganiseerd worden. Geloof me, Frank De Winne zou een stuk hoger eindigen.

Frank De Winne heeft gisteren ruimtevaartgeschiedenis geschreven. Niet alleen voor België. Ook op wereldvlak. Dat is overdreven, zegt u. Welnee, dat is het niet. De tweede ruimtevlucht van De Winne is historisch en wel om tweeërlei redenen. Frank De Winne is de eerste Europeaan ooit die aan het hoofd staat van een ISS-missie. En boordcommandant word je niet zomaar. Zeker niet in een wereld die grotendeels beheerst wordt door de Amerikanen en de Russen. Toch is De Winne boordcommandant. En dat is zo omdat hij over de hele wereld geprezen wordt. Voor zijn intelligentie, zijn doorzettingsvermogen én bovenal voor zijn menselijk karakter.

U vindt dat we nog altijd overdrijven? Laten we er wat cijfers bijhalen. Op wereldvlak slaagde er nog maar een handvol astronauten in om twee keer naar het ISS af te reizen. De Winne is er daar één van. En niet voor een heenen- weervlucht, maar voor een “marathon” van zes maanden. Nog een cijfer. De Winne is nog ‘maar’ 48, wat voor een ruimtevaarder met zijn palmares jong is. Maar daar heeft De Winne natuurlijk hard voor moeten werken. Als piloot verzamelde De Winne al – nog een cijfer – 2.300 vlieguren. Dat zijn 100 dagen dag en nacht vliegen. Nog als piloot slaagde De Winne er in om als eerste niet-Amerikaan de prestigieuze Joe Bill Dryden Award op zijn naam te schrijven toen hij een stuurloze F16 in een dichtbevolkt gebied in Nederland veilig aan de grond wist te zetten. Ook dat is de wereld nog niet vergeten.

De Winnes ruimtevlucht is om nog een tweede reden historisch. Met de aankomst van De Winne morgen in het ISS, is het de eerste keer in de geschiedenis dat er zes astronauten tegelijkertijd op het Internationaal ruimtestation verblijven. Dat is op zich niet De Winnes verdienste. Maar dat zorgt er wel voor dat deze 20ste ISS-missie, mét De Winne als boordcommandant, over de hele wereld maandenlang op enorme persaandacht kan rekenen. Van Amerika tot in Japan. In 2005 verkoos u Pater Damiaan tot De Grootste Belg. Die staat daar goed. Al zou De Winne zeker niet misstaan in de top 5 van die lijst.

De kiezer wil bedrogen worden

De Wakkere Burger, een onafhankelijke organisatie die zich inzet voor een betere betrokkenheid van de burger bij het beleid, is niet te spreken over het hoge aantal schijnen dubbelkandidaten bij de verkiezingen van zondag 7 juni voor het Vlaams en het Europees Parlement. Om dat feit aan te klagen hebben ze de internetsite www. zetelcarrousel.be geopend met daarop de namen van al die nepkandidaten.

De Wakkere Burger pikt daarmee in op een studie van Leuvense professoren. Die haalden de fijne kam door alle verkiezingslijsten en kwamen tot de vaststelling dat van de 2097 beschikbare plaatsen voor kandidaten er 288 worden ingenomen door nationale mandatarissen waarvan 21 regeringsleden, 74 kamerleden en 26 senatoren. Namen? LDD-voorzitter Jean-Marie Dedecker is lijsttrekker voor zowel het Vlaams als het Europees Parlement, maar zal gewoon in de Kamer blijven zetelen. Idem dito met N-VA-voorzitter Bart De Wever.

Politici die tegelijk kandidaat zijn voor het Vlaams én het Europees Parlement, dat is kiezersbedrog, want ze kunnen maar in één parlement zetelen. Federale ministers en parlementsleden die kandidaat zijn voor het Vlaams en/of het Europees Parlement, maar helemaal niet van plan zijn te zetelen, dat is kiezersbedrog. Veel kiezers zeggen dat ze daar moeite mee hebben, dat ze dat niet willen, dat een politicus alleen maar kandidaat mag zijn wanneer hij van plan is om ook effectief te zetelen in het parlement waarvoor hij kandidaat is.

Maar is dit wel zo? We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de kiezer graag bedrogen wordt, dat hij graag voor vedetten stemt, dat hij de partijen in feite dwingt om hun vedetten op te stellen. De tegenproef werd door Open Vld geleverd. Ooit besliste die partij in een geest van nieuwe politieke cultuur om haar vedetten Verhofstadt, Dewael, De Croo en consoorten niet op de lijst te zetten bij Europese verkiezingen omdat ze toch niet van plan waren om in het Europees Parlement te zetelen. In peilingen mét hun vedetten scoorde Open Vld toen meer dan 30 procent, bij de verkiezingen zonder hun vedetten haalden ze amper 20 procent.

Het zou goed zijn dat bij verkiezingen alleen die politici opkomen die ook effectief van plan zijn om te zetelen. Partijen zouden daar afspraken over moeten maken. Maar ze doen dat dus niet. Omdat ze niet altijd voldoende goed politiek personeel hebben voor hun lijsten. Maar ook en vooral omdat de kiezer daar blijkbaar geen probleem mee heeft. Dit is een vaststelling.

Nog lang niet dicht

Met een perfect gevoel voor timing in een nieuwsarm verlengd weekend heeft minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht gisteren een steen in de Belgische kikkerpoel gegooid. Bij zijn aankomst in de Amerikaanse hoofdstad Washington herhaalde De Gucht zijn eerdere voorstel om zonodig vrijgelaten gedetineerden uit de beruchte Guantanamogevangenis op Belgisch grondgebied te ontvangen. Deze gevangenis op Cuba herbergt nog 240 gevangenen van wie een aantal vrijgelaten zal worden maar die niet naar hun eigen land kunnen terugkeren.

De uitspraken van De Gucht zorgden voor een storm van protest. “Gênante grootspraak”, zo noemde sp.a-woordvoerder Renaat Landuyt het voorstel van De Gucht.

Wat is me dat met sommige Belgische politici? Acht jaar lang storm lopen tegen de conservatieve regering-Bush die in naam van de strijd tegen het internationale terrorisme de mensenrechten aan de kant schoof en martelingen gebruikte om bekentenissen af te dwingen. Nu de nieuw verkozen president Barack Obama werk wil maken van het herstel van die mensenrechten en hierbij rekent op de hulp van de traditionele bondgenoten, geven diezelfde politici niet thuis.

Een democratie kan en mag haar belagers niet bevechten met instrumenten die een ontkenning zijn van haar eigen fundamenten. Guantanamo, de Amerikaanse basis op Cuba, is in de loop der jaren uitgegroeid tot het symbool van alles wat misliep in de States. Guantanamo zorgde ervoor dat jonge moslims ervan overtuigd raakten dat het Westen hen en hun cultuur niet respecteerde en dat al onze mooie woorden over democratie en mensenrechten niet meer dan opgeklopte hypocrisie waren. En dit is geen naïef pleidooi om verdachte terroristen vrijuit hun gang te laten gaan in een Europa dat sinds het verdrag van Schengen geen grenzen meer kent. Het kan wel het begin zijn van een poging tot verzoening die al veel te lang op zich liet wachten.

Overigens zijn de voorstellen van Obama niet zo revolutionair als ze op het eerste gezicht lijken. Zo maakt de president geen einde aan de militaire rechtbanken en is hij bereid terreurverdachten tegen wie bewijzen ontbreken maar die toch gevaarlijk geacht worden, voor eeuwig en drie dagen gevangen te houden. De president botst op veel weerstand bij zijn Democratische partijgenoten. Die weigerden deze week het licht op groen te zetten voor de 80 miljoen dollar die nodig is om Guantanamo definitief te sluiten. Guantanamo is nog lang niet dicht.

Wie met vuur speelt

Minister van Binnenlands Bestuur Marino Keulen heeft gisteren de faciliteitengemeente Sint-Genesius-Rode teruggefloten. Eerder botsten ook Wezembeek-Oppem, Kraainem en Linkebeek op de onverzettelijkheid van Marino Keulen. Hun pogingen om - tegen de wet in - Franstalige oproepingsbrieven te versturen naar hun Franstalige inwoners voor de verkiezingen van 7 juni, mislukten. We zouden kunnen zeggen dat dit verkiezingsfolkore is. Dat is voor een goed stuk ook zo. Maar het is niet vrijblijvend.

Het land verkeert in financiële ademnood. Na de verkiezingen moeten de federale regering én de nieuwe regionale regeringen samen maatregelen nemen om de overheidsfinanciën weer onder controle te krijgen. Naast nieuwe belastingen en besparingen zou vooral een staatshervorming - met duidelijke afspraken over wie voor wat exclusief bevoegd wordt en daar ook fiscaal en financieel voor verantwoordelijk wordt - dit saneringsproces vergemakkelijken. Een staatshervorming kan enkel in een sereen klimaat. Daarom doen alle verantwoordelijke partijen, in Vlaanderen én in Franstalig België, er goed aan om nu geen olie op het vuur te gooien. Dat is buiten het FDF gerekend. Een kleine, maar als partner van MR wel belangrijke partij.

Hiermee is een nieuwe vicieuze cirkel op gang gebracht. Marino Keulen kan de drie Franstalige burgemeesters van Kraainem, Linkebeek en Wezembeek-Oppem onmogelijk benoemen en de Franstaligen zullen op hun benoeming blijven aandringen. Dat legt een hypotheek op de afronding van de staatshervorming. Zonder staatshervorming een moeizame en misschien zelfs géén sanering van de overheidsfinanciën en zonder gezonde overheidsfinanciën géén relance van onze economie.

Uiteraard lopen we nu op de zaken vooruit. Maar men mag het niet uitsluiten. Doet het zich voor, dan is de federale regering veroordeeld, dan krijgen we in het najaar opnieuw verkiezingen voor Kamer en Senaat, los van het gegeven of B-H-V al dan niet gesplitst is. Maar die verkiezingen kunnen ook het einde van België betekenen. Op basis van de opeenvolgende peilingen zijn VB, LDD en N-VA op 7 juni samen goed voor bijna 40 procent van de Vlaamse stemmen.

Dat kan bij vervroegde federale verkiezingen nog méér worden indien de regering Van Rompuy ten onder gaat aan communautaire spanningen. Deze drie partijen voor een onafhankelijk Vlaanderen. We nemen aan dat ook Franstalig België dit weet. Het FDF speelt met vuur. Uit onwetendheid? Of met opzet? Wie met vuur speelt...

Eerst feesten, dan opruimen

Oef! Kon er na dit rotseizoen toch nog gevierd worden in de Cristal Arena. De ontlading was enorm zaterdag. In het kolkende Koning Boudewijnstadion en in de Genkse binnenstad. Tienduizenden fans, maandenlang tot wanhoop gedreven, konden eindelijk weer fier de rug rechten en het hoofd oprichten. Hun club is niet dood, hun Racing telt nog mee.

Opluchting ook bij de clubleiding. Het doel, Europees voetbal, werd in extremis bereikt. Maar opgelet, heren, laat u door dit ene succes niet verblinden. Of, zoals een insider het omschreef: deze beker is slechts een kleine pleister op een grote wonde. Vanaf vandaag, nog voor de laatste restanten van het volksfeest zijn opgeruimd, moet alle energie gaan naar een koerswijziging.

Geen kat die in vraag stelt dat Genk op commercieel, organisatorisch en financieel vlak een modelclub is. Het barst er van de creatieve mensen die in hun domein tot de top in België behoren. Maar het sportieve beleid is en blijft tot nader order de achilleshiel. Er werd voor circa vijf miljoen euro in spelersmateriaal geïnvesteerd, in de winterstop volgde een nieuwe injectie. Het resultaat was een bedroevende achtste plaats. Van de nieuwkomers toonden enkel Joao Carlos en Tom De Mul hun meerwaarde.

Een deel van de mensen die daar verantwoordelijk voor zijn, zijn intussen weg of hebben uit eigen beweging een stap teruggezet. De herstructurering van de club is in volle gang. Met Dirk Degraen werd een algemeen directeur aangetrokken die het klappen van de voetbalzweep kent. Op korte termijn volgt een nieuwe sportief directeur.

Hoopgevende signalen. De tijd dat bestuurders in hun schaarse vrije tijd mee het transferbeleid bepaalden, ligt hopelijk achter ons. Maar wat ze wel moeten doen, is hun portemonnee opentrekken. Opnieuw, jawel. In de kleedkamer dringt zich een grote kuis op. Met deze spelerskern ben je volgend seizoen niet zeker van een plaats in de play-offs. Nieuw bloed is gewenst, ballast moet overboord. Zelfs al leidt dat tot kapitaalvernietiging.

Een delicate oefening voor TD ad interim Sef Vergoossen. Hij moet, samen met de technische staf en de scoutingscommissie, de juiste keuzes maken. Kersvers coach Vanhaezebrouck, gedreven maar onervaren op dit niveau, moet hetzelfde doen tussen de krijtlijnen. De eerste test volgt in augustus. Het vermijden van een nieuw Maribor, Lovech of Sarajevo zou al een flinke stap voorwaarts betekenen.

Keuzes kunnen maken

Eerste minister Herman Van Rompuy roept de Vlaamse partijen op om niet te veel te beloven tijdens deze verkiezingscampagne. Economisch gaat het immers niet goed. Dat betekent minder inkomsten uit belastingen en SZ-bijdragen en meer uitgaven voor werkloosheid. Ook de Vlaamse regering zal het volgend jaar met 1,5 à 2 miljard euro minder moeten doen, rekende hij voor.

Dat het economisch minder gaat, dat kunnen we elke dag ervaren. En de prognoses van het Planbureau zijn niet meteen van aard om een mens vrolijk te stemmen: negatieve economische groei, meer werklozen, minder banen, grotere begrotingstekorten, hogere staatsschuld, negatieve handelsbalans. Er is slechts één positieve noot, we gaan de Kyoto-doelstellingen om minder CO2 uit te stoten gemakkelijk halen. Maar in feite is ook dat geen goed nieuws. Omdat we die doelstellingen enkel halen omdat veel fabrieken stil liggen, niet omdat we zuiniger en milieuvriendelijk werken en rijden.

Betekent dit alles dat partijen geen verkiezingsbeloftes meer zouden mogen doen? Daar zijn we niet van overtuigd. Van partijen mag men in de aanloop naar verkiezingen juist verwachten dat ze aangeven wat ze in de nieuwe legislatuur willen doen, welke hun prioriteiten zijn, aan wat ze het geld willen uitgeven. Dat is juist nodig opdat kiezers een echte keuze zouden hebben, opdat kiezers in het stemhokje mee kunnen bepalen welke richting het al dan niet uit moet met onze maatschappij.

De vraag van Herman Van Rompuy is uiteraard ingegeven door het feit dat de begroting opnieuw ontspoort. Maar men kan niet zeggen dat dit de fout is van de Vlaamse regering en de partijen die in die regering zaten. De Vlaamse regering is de enige met een begroting in overschot én zonder schulden.

Nu weten we ook wel dat de financieringswet in het voordeel is van de regio’s. Dit neemt niet weg dat ook en vooral de federale regering orde op zaken moet stellen. In dat verband verwijst Herman Van Rompuy graag naar de twee regeringen-Verhofstadt. Onder Verhofstadt is het primair saldo - de overschot op de begroting wanneer men geen rekening houdt met de rentelasten - gehalveerd. Was dat niet gebeurd, dan zou de federale begroting er nu beter uitzien. Ook dat is juist, ook dat hebben we al vaak geschreven. Maar Herman Van Rompuy en de CD&V moeten ophouden met altijd de anderen de schuld te geven. De begroting 2008 liep helemaal uit de hand, ook al voor de financiële en economische crisis losbarstte. Nu opnieuw. En wie levert sinds 2008 de premier? Juist, de CD&V.

Eric Donckier

Gallo-Romeins

Wat volgt, staat altijd in verband met wat eraan voorafging.” Voilà, om eens chic te beginnen, een citaat van keizer Marcus Aurelius en ook het nieuwe motto van het Gallo- Romeins Museum. Dat opent vanavond voor het chique volk, inbegrepen Rocco Granata, en morgenvroeg om tien uur voor het plebs. Voor u en ik. Als u als lezer vlijtig dat bonnetje uit de vrijdageditie van deze krant heeft geknipt, kan u er zelfs tot eind augustus gratis in. Mét de koters.

Is dat niet mooi voor die negentien miljoen geinvesteerde euro’s? Want als je de van ambitie en goodwill ronkende verklaringen mag geloven, wordt dit museum de kampioen van de publieksvriendelijkheid. Zal het dat ook waarmaken? The proof of the pudding is altijd in the eating. Al heeft het 34-koppige Gallo-Romeinse museumploegje wel al iets bewezen. De uitbreiding kwam er omdat het pas in 1994 verbouwde museum vanaf 2000 al te klein bleek. Te veel bezoekers, ja ja. En terwijl die van Tongeren en de historisch geïnteresseerde Limburger volle drie jaar konden wachten op het nieuwe, uitgebreide museum, maakte de museumploeg van de nood een deugd door zelfs van een tot op de draad versleten gevangenis een toeristische attractie te maken. Faut le faire. Kortom, er mag wat verwacht worden.

We zijn geen kunstpaus, maar een eerste meevaller is de architectuur. De Gregorio’s grijze monoliet stoort niet op deze Tongerse toplocatie, zo pal achter romaanse kloostergang en gotische basiliek. Dat is een verdienste. Van binnenuit strooit de architect met lyrische doorkijkjes op Limburgs mooiste kerkgebouw. “Dat is het echte museum”, liet hij zich al eens ontvallen. Ook mooi, hij bevrijdde de romaanse kloostergang van enige aangebouwde koterijen. Zo krijgt de oudste stad van het land, zeker niet de mooiste, er in zijn historisch hart zuurstof en rust bij. Haro! Broeva!

En binnenin? Tja, de kinderen hun touchscreens. De meerwaardezoeker de nodige diepgang en 2.500 archeologische stukken uit de Limburgse ondergrond. En veel truken van de foor voor de mensen die sfeer willen beleven. Lijkt inderdaad een publieksvriendelijke mix. Tot je leest dat dit museum voor 655 euro per m² gebouwd is terwijl “andere internationale musea” gemiddeld zo’n 4.200 euro per m² opsouperen. Op zich niks mis mee, zuinig zijn met belastinggeld. Het is in Tongeren trouwens te zien aan de afwerking en aan sommige materialen. Maar koppel daar dan geen Gallo-Megalomane verklaringen aan vast. Een eerlijk museum dat onze erfenis op een eigentijdse wijze doorgeeft is al lang goed.

Jan BEX

Nestbevuiling

De geschiedenis herhaalt zich in Wallonië. De verkiezingscampagne 2007 werd er op het scherp van de snee gevoerd. Dit jaar is het niet anders. PS en MR zitten op ramkoers, de verwijten vliegen over en weer, Elio Di Rupo en Didier Reynders staan elkaar nog net niet naar het leven.

Zo vindt Didier Reynders dat met de PS niet langer valt samen te werken. Philippe Moureaux van zijn kant vindt dan weer dat affaires deel uitmaken van de ideologie van rechtse partijen, daarbij vergetend dat vooral de PS in Wallonië getroffen wordt door schandalen. Laurette Onkelinx zette de zaken maandag helemaal op scherp door met ontslag te dreigen en zo de regering Van Rompuy vleugellam te maken indien Didier Reynders niet terugkomt op zijn uitlatingen.

Het is natuurlijk zo dat partijen elkaars concurrenten zijn tijdens verkiezingscampagnes. Dan wordt al eens harder geroepen dan nodig om potentiële kiezers te overtuigen. In Franstalig België zijn de PS van Elio Di Rupo en de MR van Didier Reynders elkaars uitdagers. Ze vechten er om het politiek leiderschap in Wallonië. De grootste partij mag immers de regeringsdans openen, de minister-president leveren en op die manier ook inhoudelijk het meeste wegen op de nieuwe Waalse regering.

Dat is het probleem van de Franstaligen, zouden we kunnen zeggen. Helaas, het is ook ons probleem. Het is quasi uitgesloten dat deze verkiezingscampagne geen littekens nalaat. Indien PS en MR ook na 7 juni elkaar blijven bekampen en een van deze twee partijen in Wallonië in de oppositie blijft (MR) dan wel verdwijnt (PS), dan zal dat ook grote gevolgen hebben voor de federale regering. Die zal het dan moeilijk hebben om een nieuwe staatshervorming te realiseren. En die is dan weer nodig om ook de sociale, economische en financiële problemen aan te pakken.

Overigens, ook in Vlaanderen dreigt ontsporing. Partijen die detectives op elkaar afsturen en elkaars parlementsleden proberen af te kopen, dat is onuitgegeven. Het is ook zo dat de partijen nog amper inspanningen doen om hun programma aan de man te brengen, maar zich concentreren op het counteren van de anderen, alleen maar kritiek hebben op elkaar, net alsof zij alleen de waarheid in pacht hebben en de anderen onnozelaars zijn.

Onze politici doen daarmee aan nestbevuiling, ze werken daarmee zelf de anti-politiek in de hand, ze stellen daarmee zelf hun nut voor de samenleving in vraag. Hoe kunnen ze dan verwachten dat de kiezers hen nog ernstig nemen?

Het kan over inhoud gaan

De campagne voor de regionale verkiezingen van 7 juni is zondag ook inhoudelijk op gang gekomen. Met dank aan Open Vld-voorzitter Bart Somers. Hij raapte de hem door CD&V toegeworpen handschoen op. Zij het op een iets andere manier dan CD&V-voorzitster Marianne Thyssen hoopte.

CD&V schuift Kris Peeters naar voren als kandidaat minister-president. Marianne Thyssen daagde Open Vld uit om ook een kandidaat naar voren te schuiven. Zij deed dit vanuit de overtuiging dat in Vlaanderen niemand het van Kris Peeters kan halen.

Zeer zeker, Kris Peeters kwam uit het niets, deed het uitstekend als minister van Openbare Werken en leefmilieu en daarna als minister-president in opvolging van Yves Leterme. Is hij daarom de enige die het goed deed? Indien Vlaanderen aan iets nood heeft, dan is het aan ernstige politici die het niet moeten hebben van quotes, die daarentegen hun dossiers door en door kennen en die durven beslissen.

Indien één iemand bekend staat als een ernstig politicus, dan is het wel Open Vld-minister Dirk Van Mechelen. Hij is sinds gisteren formeel de uitdager van Kris Peeters. Zeer zeker, Van Mechelen is géén George Clooney. Men moet dat ook niet zijn om geapprecieerd te worden door de kiezer. Jean-Luc Dehaene staat als bewijs. Het wordt spannend.

Maar terug naar ons uitgangspunt. Bart Somers raapte de handschoen dus op en daagde op zijn beurt de CD&V uit met de stelling dat de keuze tussen CD&V en Open Vld een keuze is tussen status-quo dan wel verandering. We zijn het met Bart Somers eens dat verandering dringend nodig is.

Institutioneel, sociaal en economisch heerst het absoluut immobilisme. Maar dat CD&V gelijkstaat aan status-quo en Open Vld gelijkstaat aan veranderen, daar zijn we minder zeker van. Zit Open Vld dan niet in de Vlaamse en niet in de Belgische regering? Is er ons iets ontsnapt?

Uiteraard heeft Bart Somers ook tactische bedoelingen met zijn uitdagende stelling. CD&V en Open Vld zijn elkaars concurrenten, vissen vooral in elkaars electorale vijver. Het kan ook helpen om de aandacht af te leiden van zijn misstap bij de mislukte transfer van Dirk Vijnck van LDD naar Open Vld en terug. Mocht Open Vld de verkiezingen verliezen, dan zal hem dat zwaar aangerekend worden, dan kan hij geen minister worden, dan riskeert hij zijn voorzitterschap.

Afwachten. Hoe dan ook heeft Bart Somers ervoor gezorgd dat de verkiezingscampagne vanaf nu ook kan gaan over wat Vlaanderen morgen te doen staat in plaats van alleen maar overlopers en detectives. Dat is een verdienste op zich.