Een ‘joint hit team’, of internationaal
politieteam van
Nederland en België in de
strijd tegen de drugshandel
in de Limburgse grensstreek,
met dertig Nederlanders en één
Belg. Het is maar een voorbeeld
van de ‘samenwerking’ in de
strijd tegen de drugsoverlast
in de Euregio, uit het rapport
daarover van de professoren Brice De Ruyver (België)
en Cyrille Fijnaut (Nederland).
Dit rapport, dat
gisteren werd voorgesteld aan het Benelux-parlement
in Brussel, is niet nieuw. Het dateert al van november
vorig jaar. De professoren pleitten toen al dringend
voor versterking van de politie, en voor een aantal
bestuurlijke maatregelen om de strijd tegen drugsoverlast
beter te kunnen aanpakken.
Maar blijkbaar ligt het rapport bij Binnenlandse
Zaken nog altijd ergens onderaan in het bakje inkomende
post. De vorige minister Patrick Dewael
had voor 2008 en 2009 telkens dertig agenten extra
beloofd, maar daar is er nog niet één van aan het
werk. Zijn opvolger Guido De Padt wil nu eerst een
studie laten maken van de behoeften in heel België,
en schuift met andere woorden de zaak op de lange
baan.
Nochtans waren de professoren gisteren heel duidelijk
bij de voorstelling van hun rapport: “In Limburg
is er nood aan actie, niet aan een nieuwe studie.”
Dat zegt ook Frans Weekers, de
Nederlands-Limburgse voorzitter
van de commissie Justitie
van het Benelux-parlement. Hij
verwijt de Belgische politieke
wereld de kop in het zand te
steken.
Jarenlang hadden we het
in België gemakkelijk. Alle
drugsoverlast bij ons was immers
de schuld van de Nederlanders en hun domme
gedoogbeleid. Nu de Nederlanders, te beginnen met
burgemeester Gerd Leers van Maastricht, beginnen
terug te komen van dat gedoogbeleid en de hand
uitsteken om de drugsoverlast gezamenlijk aan te
pakken, wordt steeds pijnlijker duidelijk dat er bij
ons ook het een en ander mank loopt.
De Nederlanders beginnen zich bovendien steeds
meer te ergeren aan de eeuwige commentaren uit
België op alles wat ze doen. Burgemeester Leers werd
verketterd toen hij de drugsoverlast in zijn eigen stad
probeerde aan te pakken. Het spreidingsplan voor de
coffeeshops deugde niet, de wietpasjes deugden niet.
Niks is goed in de ogen van de Belgen, die ondertussen
zelf ook niks doen.
Misschien moet minister van Binnenlandse Zaken
Guido De Padt eens aantonen dat de Nederlanders
ongelijk hebben, en niet meer wachten op nog een
nieuwe studie. En zo bewijzen dat hij zijn kop niet
in het zand steekt.
Zal het over pakweg vijf jaar
opnieuw mogelijk zijn om van
het noorden van deze provincie
snel en comfortabel met de trein
te reizen naar Hasselt, Brussel,
Antwerpen, Eindhoven en zelfs
Amsterdam? Afwachten. Feit
is dat de NMBS plannen in
die zin heeft. De details leest
u hiernaast.
Dat de spoorwegen op een gegeven ogenblik lijnen
afbouwden, hebben we aan onszelf te danken. De
auto heette goedkoper en comfortabeler te zijn. Nooit
overstappen, van deur tot deur, géén uurregelingen,
altijd ter beschikking, ook ‘s nachts. Ondertussen
zijn de tijden weer veranderd. De auto is de fiscale
melkkoe van de overheid en derhalve duur. Straks
komt daar rekeningrijden bovenop. En onze wegen
zitten propvol. Om goed te doen zouden er nieuwe
wegen moeten komen. Maar daar is geen plaats voor
omdat iedereen is gaan wonen waar hij dat wenste.
Plannen voor nieuwe wegen sneuvelen steevast op
het verzet van actiecomités.
We mogen hopen dat de plannen voor de ontsluiting
van Noord-Limburg en de Antwerpse Kempen gerealiseerd
worden. We willen niet provincialistisch
doen. Het is niet zo dat de overheidsmiddelen over
de verschillende provincies moeten verdeeld worden
op basis van hun inwonersaantal. We zijn er ons
van bewust dat de vervoersproblemen in en rond
de grote steden gigantisch zijn
en om snelle GEN-oplossingen
vragen. Maar zoals de situatie
nu is, kan men stellen dat de
inwoners van Noord-Limburg
gediscrimineerd worden. Veelal
zijn ze verplicht om zich voor
hun werk te verplaatsen naar
Brussel of Antwerpen omdat
bedrijven én de overheid hun
tewerkstelling nu eenmaal concentreren in en rond
de grote agglomeraties.
Er zijn ook voldoende objectieve redenen om Noord-
Limburg en de Antwerpse Kempen opnieuw bereikbaar
te maken met de trein. Er wonen om en rond
de 700.000 mensen. De lijn Neerpelt-Antwerpen is
ondanks het feit dat ze volledig achterhaald is - veelal
op slechts één spoor en voor een goed stuk niet geelektrificeerd
- toch de snelst groeiende lijn. Het kan
ook helpen om het opnieuw in gebruik nemen van de
IJzeren Rijn te versnellen. De Nederlanders hebben
daar nogal wat problemen omdat ze er zelf weinig
voordeel aan hebben. Maar ze zijn wel geïnteresseerd
in het personenvervoer op diezelfde lijn.
Het woord is nu aan de NMBS en nog meer aan
onze - Limburgse - politici. Het zijn zij die over de
begroting beslissen. Nu ze in Luik en Antwerpen
klaar zijn, mogen we hopen dat er nog iets overblijft
voor Noord-Limburg. Hopelijk hebben we hier niet
te doen met de trein der traagheid.
Een paar berichten van de
laatste dagen en weken. U kon
ze in deze krant lezen, u kon
ze horen op de radio, u kon ze
zien op tv.
* De exploitant van de grootste
cannabisplantage ooit in
België wordt vrijgelaten omdat
er géén verantwoording
was voor het huiszoekingsbevel
dat tot zijn aanhouding leidde. Dat huiszoekingsbevel
zat ook niet in het strafdossier toen
hij een eerste keer moest verschijnen.
* De gevangenen van Hasselt spannen een kort
geding aan tegen Justitie wegens een dramatisch
tekort aan propere onderbroeken.
* De minderjarige leider van een jeugdbende in
Meulenberg-Houthalen wordt eindelijk opgepakt.
Maar een paar uren later wordt hij alweer
vrijgelaten wegens geen plaats in de jeugdinstelling
van Mol.
* Idem dito in Ninove. Daar slaan drie jongeren
een oudere vrouw neer, ze worden opgepakt, kort
daarna zijn ze weer vrij wegens géén plaats in géén
enkele jeugdinstelling.
* Een rechter uit Antwerpen weigert een recidiverende
dief, die nog een gevangenisstraf moet
uitzitten, te veroordelen omdat er toch geen plaats
is in de gevangenissen.
* Een jonge man, lid van de Afrikaanse stadsbende New Jacs, schiet op klaarlichte
dag vijf man neer. Omdat het
gerecht allerlei fouten maakt,
duurt het uiteindelijk zeven
jaar voor hij veroordeeld wordt.
Daardoor ontsnapt hij aan zeven
jaar gevangenisstraf. In de
plaats daarvan kreeg hij 300 uur
werkstraf. De man is ondertussen
opnieuw spoorloos.
* Drie Franse carjackers worden door het gerecht
van Gent vrijgelaten na procedurefouten.
* De twee Oekraïnse broers die twee jaar geleden
Simon Wijffels in Gent neerstaken, krijgen van de
rechter slechts een berisping. En ook die berisping
zullen ze zich niet aantrekken, want in afwachting
van hun proces konden ze zonder problemen
emigreren naar Israël.
* Momenteel zijn er afgerond 10.500 gevangenen
voor 8.500 plaatsen. Dat belooft veel spanningen
als de zomer lang en heet wordt. Daarom speelt
het kabinet van Justitie met de idee om gevangenen
vervroegd vrij te laten. Overigens is het niet
zo dat alle gevangenissen eivol zitten, in Wallonië
staan er cellen leeg.
Tot daar de feiten van de laatste dagen en weken.
Met de opmerkelijke vaststelling dat ze zich allemaal
in Vlaanderen afspelen. Al die feiten leiden ons tot
maar één vraag: zou het kunnen dat er iets misloopt
bij Justitie? Aan u om te oordelen.
Karel Van Miert is maandagavond
op 67-jarige leeftijd overleden.
Hij viel van een ladder na
een hartstilstand. Een pijnlijk
einde voor een groot man.
Over de doden niets dan goed.
Uiteraard. Maar het respect
voor Karel Van Miert is niet
vrijblijvend. Als oudste van negen
uit een landbouwersgezin
timmerde hij helemaal alleen aan zijn lange weg naar
de top. Hij sloot zijn carrière af als de machtigste
man van Europa. Karel Van Miert was altijd een
man van principes.
Zijn verdiensten voor de sp.a zijn niet te minimaliseren.
Na het Egmont-debacle werden hij en de
Vlaamse socialisten met hun klikken en klakken
buiten gesmeten uit de Keizerslaan omdat hij niet
langer wilde dansen naar de Franstalige pijpen van
André Cools. Wat moest er van de Vlaamse Socialisten
geworden zonder de steun van grote broer
PS? Karel Van Miert ging niet in een hoekje zitten,
gooide daarentegen ramen en deuren open voor alle
progressieve krachten zonder dat die daarom ook
lid moesten worden van de SP. Het leverde hem en
zijn partij grote successen op. Bij de sp.a dromen ze
vandaag nog altijd van een grote progressieve beweging.
Maar het komt er niet meer uit. Misschien wel
omdat ze een figuur zoals Karel Van Miert missen,
een man met de kracht van zijn overtuiging.
Karel Van Miert heeft altijd
een juist gevoel gehad voor
wat leeft bij de publieke opinie.
Zijn strijd tegen de kruisraketten
staat symbool. Waarom
kruisraketten wanneer men
al voldoende kernwapens
heeft om de wereld honderd
keer om zeep te helpen? De
kruisraketten kwamen er niet.
Zijn verzet, dat kaderde in een Europees verzet,
luidde een ommekeer in. De grote mogendheden
bouwen hun atoomkracht geleidelijk af. Enkel de
schurkenstaten hebben hier geen boodschap aan.
Dat blijft een bedreiging.
Karel Van Miert eindigde zijn carrière als Europees
commissaris voor het mededingingsbeleid. Hij aarzelde
niet om grote multinationals voor de rechter
te dagen wanneer die de belangen van de consument
met de voeten traden. Bij de socialisten fronsten ze
de wenkbrauwen, was Karel Van Miert een liberaal
geworden? Een domme vraag. Consumenten - óok
de kleine man - zijn altijd het best af met bedrijven
die concurreren. Dat drukt de prijs.
Karel Van Miert werd gisteren alom geprezen. Misschien
kunnen onze politici hem ook eer betuigen
door werk te maken van zijn laatste wens: een
grondige staatshervorming om dit land een nieuwe
toekomst te geven en van Vlaanderen een topregio
te maken die openstaat voor de wereld.
Formateur Kris Peeters en
delegaties van CD&V, sp.a en
N-VA kwamen gisterenavond
bijeen om werkafspraken te
maken. De echte onderhandelingen
over de vorming van
een nieuwe Vlaamse regering
beginnen vandaag. Omdat de
nieuwe Vlaamse regering bijna
7 miljard euro moet besparen,
zullen de onderhandelingen deze keer moeilijker
zijn. Het is dan ook niet zeker of we tegen 11 juli,
feest van de Vlaamse gemeenschap, al een nieuwe
regering zullen hebben.
Open Vld zit niet mee rond de tafel want vorige
vrijdag door Kris Peeters bedankt voor bewezen
diensten. Veel uitleg gaf hij daar niet bij. Die kon men
gisteren, zij het op een informele manier, wel krijgen
bij CD&V, Zo had men het daar over het pestgedrag
van Open Vld tijdens de laatste fase van de vorige
legislatuur. Voorts wordt er verwezen naar het feit dat
Open Vld de grote verliezer is van deze verkiezingen
en naar het gegeven dat Open Vld onstabiel zou zijn
omdat de partij dit najaar een nieuwe voorzitter
moet kiezen.
Dat is natuurlijk allemaal waar. Maar CD&V had
nog andere, onuitgesproken redenen om de liberalen
te dumpen.
Een. Het ACW wilde niet weten van een rechtse
regering met N-VA én Open Vld maar zonder sp.a.
ACW heeft veel te zeggen binnen
CD&V. Dus moesten of
N-VA dan wel Open Vld afvallen.
CD&V koos voor N-VA.
Dat brengt ons meteen bij de
tweede verklaring.
Twee. CD&V en N-VA hebben
electoraal veel aan elkaar te
danken. Dat was al zo in 2004
en 2007, dat was opnieuw het
geval bij deze verkiezingen. CD&V won door niets
te beloven, zich te gedragen als staatspartij en incasseerde
de kanselierbonus. N-VA won de verkiezingen
door hard te slaan op de nagel van de Vlaamse eisen
en incasseerde de oppositiebonus. Open Vld en sp.a
kwamen tussen de Vlaamse hamer van N-VA en het
Belgisch aambeeld van CD&V terecht en werden
verpletterd. CD&V en N-VA hopen dit in 2011 bij
de verkiezingen voor Kamer en Senaat over te doen.
Dat is belangrijk in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen
van 2012. En dat brengt ons tot de
derde reden.
Drie. Na het uiteenvallen van het kartel CD&V/
N-VA op nationaal vlak, hielden de lokale kartels
allemaal stand. De twee partijen zitten samen in de
meeste coalities. De sterkte van CD&V op Vlaams
en federaal vlak is gebouwd op haar lokale sterkte.
Bij CD&V hoopt men uiteraard dat zo te houden.
Daar is de N-VA voor nodig en ook daarom de keuze
voor N-VA ten nadele van Open Vld.
Wie mag er samen met CD&V
en Open Vld in de volgende
Vlaamse regering? De sp.a
van Frank Vandenbroucke
dan wel de N-VA van Bart De
Wever? Dat is volgens Frank
Vandenbroucke de inzet van
deze Vlaamse verkiezingen.
Uiteraard hoopt hij dat het
de sp.a zal zijn. “Want de
N-VA is gevaarlijk voor Vlaanderen”, zegt hij. Bart
De Wever reageerde meteen: “Vandenbroucke wil
minister blijven. Zijn postje is hem méér waard dan
het belang van zes miljoen Vlamingen.”
Het was federaal minister van Buitenlandse Zaken
Karel De Gucht (Open Vld) die de bal voor deze
discussie aan het rollen bracht. In een interview
met deze krant zegde hij dat een voortzetten van de
huidige coalitie met CD&V, Open Vld en sp.a niet
voor de hand ligt. Zo zou een Vlaamse regering
met N-VA in de plaats van sp.a een meer éénduidig
sociaal-economisch beleid kunnen voeren. We weten
niet of iedereen binnen Open Vld wel opgezet was
met de analyse van De Gucht. Met zijn verklaringen
gaf hij sp.a de kans om een Tobback-campagne te
voeren. Na de Agusta-affaire verwachtte iedereen een
afstraffing voor de sp.a. Louis Tobback pikte daar
toen op in met de slogan dat de socialisten nodig zijn
om de sociale zekerheid te redden. Hij hield stand.
Sp.a probeert dat nu over te doen.
Het vreemde hierbij is evenwel
dat Frank Vandenbroucke niet
zozeer naar Open Vld dan wel
naar N-VA schiet. Tactisch
verstandig? We betwijfelen
het. Bart De Wever is niet van
plan zijn tijd te verliezen in een
nieuwe gemeenschapsdialoog.
Desnoods voert hij vanuit de
Vlaamse regering oppositie
tegen de federale regering tot de Franstaligen wél
vragende partij zijn naar een staatshervorming.
Frank Vandenbroucke ergert zich daaraan. Dit begrijpen
we wel. Wachten betekent immers dat oplossingen
voor de economische crisis en de budgettaire
ontsporing langer uitblijven. Dat kan niet, zegt de
sp.a-kopman. Langs de andere kant heeft ook Bart
De Wever een stevig been om op te staan. Iedereen
weet dat dit land een staatshervorming nodig heeft
om de overheidsfinanciën en de economische crisis
ten gronde aan te pakken. De twee zijn onlosmakelijk
met elkaar verbonden.
In deze discussie kreeg Bart De Wever gisteren onverwachte
steun van MR-voorzitter Didier Reynders.
Die vond het nodig om de Vlamingen te provoceren:
géén gegarandeerde vertegenwoordiging voor de
Vlamingen in Brussel, onmiddellijke benoeming van
de drie burgemeesters, uitbreiding van Brussel... Zo
zijn we weer verder weg van huis.
Toch maar praten of wachten? U kiest zondag.
Voormalig eerste minister en nu
nog altijd Open Vld-boegbeeld
bij uitstek Guy Verhofstadt
heeft gisteren met een toespraak
in Hasselt zijn stilzwijgen
over de Belgische politiek
doorbroken. De economische
cijfers zijn slecht, de prognoses
somber. De grote politieke dossiers
bleven liggen. Zijn oordeel
was dan ook scherp. We citeren: “We hebben twee
dramatische jaren achter de rug. Twee jaren die ons
land in verdeeldheid hebben achtergelaten. Twee
jaren van latente politieke crisis. Wij kunnen ons zo
geen derde jaar meer veroorloven.”
Waarna hij, zijn voluntarisme getrouw, een oproep
lanceerde tot alle positieve krachten in dit land om
samen een uitweg te zoeken voor de crisis. Onder
zijn leiding? Neen dus, hij herhaalde dat zijn toekomst
enkel en alleen in Europa ligt. Hier wil hij
wel meerwerken om bepaalde dossiers zoals de
staatshervorming te deblokkeren.
Guy Verhofstadt zweeg meer dan een jaar over de
Belgische politiek. Dat hoort ook zo voor een uittredend
premier. We denken dat hij nog langer had
willen zwijgen, kwestie van boven alle discussies te
staan, dan wordt men aanzien als een staatsman.
Maar het zijn verkiezingstijden en dan moet een
mens al eens iets doen voor zijn partij.
Zullen de andere partijen op zijn uitnodiging ingaan?
Dat ligt niet voor de hand. Ook
voor de andere partijen zijn het
verkiezingstijden. Dan is men
niet snel geneigd om op de
uitnodiging van anderen in te
gaan. Misschien zullen ze ook
wel zeggen dat Guy Verhofstadt
acht jaar premier was en
tijd zat had om zelf iets meer
te doen dan wat gebeurde. Ze
zullen ook opmerken dat als het de afgelopen twee
jaar niet goed was, Open Vld daar mee debet aan is
omdat die partij de afgelopen twee jaar in zowel de
Vlaamse als de federale regering zat. Maar vanaf 8
juni moet het wel kunnen.
De interesse voor deze verkiezingen was in Vlaanderen
niet zo groot. Daar zijn vele mogelijke verklaringen
voor. Zoals de snelle opeenvolging van
verkiezingen of het uitblijven van een clash van
de titanen. Nog een verklaring, misschien wel de
voornaamste, is dat veel mensen politiek vies vinden.
Omdat onze politici de afgelopen twee jaar meer
bezig waren met elkaar te bekampen dan samen
naar oplossingen te zoeken. De manier waarop onze
politici met elkaar omgaan, loopt uit de hand, is in
Wallonië zelfs al ontspoord. De mensen hebben daar
geen boodschap aan. Eens gestemd, willen ze dat
er geregeerd wordt. Vanaf maandag 8 juni krijgen
onze politici een nieuwe kans om dat te doen. Zoniet
maken ze zichzelf overbodig.
Met het naderen van de
verkiezingsdatum van 7 juni
worden de verschillende partijen
alsmaar stoutmoediger in
hun voorstellen om de kiezer
te overtuigen om voor hen te
stemmen. Fantastisch. Maar
wie gaat dat betalen?
Goed, beter, best. De partijen
wedijveren met elkaar om de
gunst van de Vlaamse kiezer. Dat doen ze ook met
voorstellen die financieel interessant kunnen zijn voor
de kiezer. Zo stelt Open Vld voor om de Vlaamse
jobkorting te verdubbelen tot 1,4 miljard euro op
jaarbasis voor alle Vlamingen samen. Voor Open
Vld is die grotere jobkorting zelfs een breekpunt
voor regeringsdeelname. N-VA gaat dan weer voor
een aanvullende Vlaamse kinderbijslag en ook dit
is een breekpunt. Groen! vindt dan weer dat méér
mensen de mogelijkheid moeten krijgen om voor
de 32-urenweek te kiezen. De sp.a tot slot mengde
zich maandag in de discussie met een huiskorting.
Meer concreet wil sp.a de registratierechten voor
het eerste huis tot 250.000 euro van 10 tot 5 procent
verlagen.
Fantastisch, geweldig, super. Laat maar komen.
Maar vanwaar moet het geld komen om dit alles
te betalen? De sp.a is de enige partij die dat aangaf.
Minder registratierechten voor kleinere huizen gecompenseerd
door 15 in plaats van 10 procent registratierechten
voor huizen van
meer dan 500.000 euro. Voor
het overige krijgen we alleen
maar gemeenplaatsen te horen
zoals minder ambtenaren en
strijd tegen de fiscale fraude.
In vergelijking met de buurlanden
hebben we in verhouding
veel ambtenaren, zonder dat
de dienstverlening hier zoveel
beter is. Hier valt dus iets te doen. Maar dat brengt
slechts op langere termijn iets op.
De strijd tegen de fiscale fraude is een spook. In
dit verband doen gigantische bedragen de ronde.
Iedereen blijkt plots te weten om hoeveel het gaat
en welke de mechanismen zijn. Dan hebben we nog
maar één vraag: hoe komt het dat men die fiscale
fraude niet eerder heeft aangepakt? Deze vraag is
ook gericht tot de sp.a. Die partij zat van 9 mei 1988
tot 21 december 2007 onafgebroken in de federale
regering en had dus bijna twintig jaar lang de tijd om
het probleem definitief aan te pakken. Maar deed
dat niet. Ook nu zal de strijd tegen de fiscale fraude
niet opbrengen wat men ervan verwacht.
Van waar moet het geld dan wel komen? Omdat
de partijen het niet zeggen, zullen wij het in hun
plaats doen. Van nieuwe belastingen die vooral
werknemers treffen omdat hun inkomen gekend is.
En van een bevriezing van de sociale uitkeringen en
tegemoetkomingen.
