De Kern

Wereldburger

Lieve lezer, aan de vooravond van een nieuw jaar past het enkele goede voornemens te maken. Zo willen we in 2012 met Het Belang van Limburg nog meer dan vroeger uw dagelijkse betrouwbare gids zijn doorheen het nationale en internationale nieuws. Vrij en ongebonden. Zonder onderscheid naar afkomst, rang of stand. Maar wel met respect voor de rechten van het individu en conform onze eigen journalistieke regels en ethiek.

We beseffen dat onze impact in ons verspreidingsgebied forser is dan gemiddeld. Dat noopt tot hoge waakzaamheid en permanente voorzichtigheid. Welgemeende excuses bieden we aan voor die - hopelijk zeldzame - keren dat het ondanks alles toch is fout gegaan en we onbedoeld iemand enig onrecht hebben aangedaan.

Limburger en Wereldburger is onlosmakelijk de lijfspreuk van uw krant. Waar dan ook ter wereld staan we op de eerste rij als de actualiteit dat vereist. Zo was het en zo zal het blijven.

Tegelijk brengen we nog meer dan vroeger het nieuws uit uw directe omgeving langsheen eigentijdse kanalen en middelen.

Het Belang van Limburg heeft de voorbije maanden iedere Limburgse gemeente en de vier Brabantse grensgemeenten Diest, Geetbets, Zoutleeuw en Landen een eigen krant gegeven. Op het internet gaat het om 48 verschillende websites die via onze portaalsite HBvL.be gemakkelijk te vinden zijn. Absoluut uniek is dat de lezers zelf massaal nieuws en foto’s aanbrengen. Al bijna 5.000 lezers hebben zich tot heden als ‘nieuwsjager’ laten registreren. In de zaterdagkrant brengen we uit die honderden ingezonden nieuwsjes en foto’s een rijke selectie in een extra bijlage, gebundeld per gemeente. Vandaag kunnen we u melden dat we op die manier een virtuele marktplaats zijn waar de gemeenschap uit Groot- Limburg - zo’n miljoen mensen - interactief met elkaar kan communiceren. Dat gebeurt op een enthousiaste, soms kritische maar niet zure wijze.

Zoals beloofd komen we in 2012 met een nieuw weekendmagazine op glanspapier. ‘Sjiek’ is de toepasselijke naam. Dat vonden alvast enkele groepen van lezers die we het proefnummer lieten zien. Vanaf zaterdag 3 maart vindt u het wekelijks bij de krant.

In afwachting hernemen we vanaf 14 januari het vertrouwde Magazine bij de weekendkrant.

Beste lezer, wij danken u voor uw vertrouwen. Wij zullen het niet beschamen en wensen u een voorspoedig en gezond 2012.

Reacties: dekern@hbvl.be

Door Ivo VANDEKERCKHOVE, hoofdredacteur

Discipline

Volgens gouverneur Luc Coene van de Nationale Bank zal de regering Di Rupo in 2012 zo’n 1 tot 2 miljard euro extra moeten saneren bovenop de 11,2 miljard euro aan maatregelen die ze al nam om het begrotingstekort te beperken tot 2,8 procent van het bruto binnenlands product. Een verrassing is dat niet. De economische groei valt lager uit, misschien is er helemaal geen groei. Dat betekent minder belastinginkomsten en dus bijkomende maatregelen.

We riskeren een vicieuze cirkel. Wanneer de overheid moet besparen of belastingen heffen, dan houdt dat in dat de overheid minder geld in de economie kan steken of dat wij minder geld overhouden om in de economie te steken. En wanneer het niet goed gaat met de economie, dan betekent dit minder inkomsten voor de overheid. Waarna de overheid opnieuw maatregelen moet nemen. Dit moet stoppen.

De enig mogelijke oplossing is budgettaire discipline op lange termijn. Helaas is dat niet besteed aan onze politici. In de jaren negentig saneerde Jean-Luc Dehaene de overheidsfinanciën zodat België tot de euro kon toetreden. Het deed pijn maar het loonde, we werden er uiteindelijk allemaal beter van. Daarna werden de teugels opnieuw gevierd. Er werd opnieuw meer uitgegeven. En wanneer de economie begint te sputteren, moet er opnieuw gesaneerd worden.

Het verweer van onze politici vandaag is dat ze de banken moesten redden. Dat weegt op de overheids- financiën. Dat is juist. De banken gaan niet vrijuit. Anderzijds, de banken zijn mee in de problemen gekomen door de grote schuldopbouw door particulieren, vooral dan in de Verenigde Staten, en door de overheden in Amerika én in Europa.

Het houdt maar niet op. Nu trekken ook onze steden en gemeenten aan de alarmbel. Na de verkiezingen van oktober 2012 zullen ze hun belastingen moeten verhogen. Omdat ze geen dividenden meer krijgen van de Gemeentelijke Holding wegens opgedoekt. En door de alsmaar hogere pensioenlasten. Net alsof ze dit laatste niet hadden kunnen voorzien. Politici denken nog altijd dat ze enkel herverkozen kunnen worden wanneer ze veel geld uitgeven. Is dat altijd nodig?

Heeft men wel in elke gemeente een cultuurcentrum en een zwembad plus bijhorend personeel nodig? Moeten de gemeenten wel altijd meer en meer diensten aanbieden? En als dat dan nodig is, kan er dan niet meer samengewerkt worden om de kosten te drukken? Goed beleid houdt ook in dat men de financiële gevolgen juist inschat en men er zich voor verantwoordelijk acht.

Reacties: dekern@hbvl.be

Eric Donckier

Welzijnskloof

Als onze politici op iets trots zijn, dan is het wel op onze sociale verzorgingsstaat. Die zou de vergelijking met om het even welk ander land kunnen doorstaan, heet het dan. Is dat ook zo? Neen dus. Dat blijkt uit een studie van de Luikse universiteit waarbij de 27 EU-landen vergeleken worden op basis van vijf criteria: de armoedegraad, de mate van ongelijkheid, de omvang van de langdurige werkloosheid, het voortijdig afhaken van jongeren op school en de levensverwachting.

Voor vier van de vijf criteria scoort België iets beter dan het EU-gemiddelde. Maar we geraken toch niet verder dan de 11de plaats op 27. En brengen we ook de kostprijs van de sociale uitgaven mee in rekening, dan zakt België naar een 19de plaats. Met andere woorden, onze sociale zekerheid is niet meteen de meest efficiënte.

Vlaanderen bij sociale top van Europa Er is meer. De studie toont ook aan dat er grote verschillen zijn tussen Vlaanderen en Wallonië, dat men kan spreken van een heuse welvaartskloof. Vlaanderen behoort tot de sociale top van Europa, doet het beter dan de buurlanden Nederland, Frankrijk en Duitsland. Wallonië daarentegen bengelt helemaal achteraan, zit op het niveau van armere landen zoals Roemenië en Bulgarije.

Dat is een verontrustende vaststelling omdat onze sociale bescherming, onze sociale zekerheid en onze sociale bijstand nog altijd federale materie is en dus een nivellerend effect zou moeten hebben. Dat is niet het geval. Hoe komt dat nu? De verklaring voor de grote verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië moeten worden gezocht in de andere aanpak van de economie en de arbeidsmarkt, in de kwaliteit van het onderwijs en in het leefpatroon.

Solidariteit Wallonië moet optreden en de zaken anders aanpakken. Het zijn niet wij die dat zeggen, maar de Luikse onderzoekers. Het is belangrijk om dat vast te stellen. Wanneer er vanuit Vlaanderen vragen worden gesteld bij de sociale transfers en er wordt aangedrongen op een andere aanpak van de zaken in Wallonië om onze SZ op termijn overeind te houden, dan zorgt dat voor communautaire spanningen. Dan heet Vlaanderen rechts, reactionair en egoïstisch te zijn terwijl in het linkse Wallonië de solidariteit primeert.

Het is een cliché dat op niets slaat. De studie van de Luikse universiteit staat als bewijs. De Vlamingen zijn er beter aan toe dan de Walen, de laatste zes jaar is het verschil zelfs toegenomen. Mede ook omdat onze economie sterker is en we dat absoluut zo willen houden in de wetenschap dat solidariteit eerst moet verdiend worden door wie het geeft én door wie het krijgt. Reacties: dekern@hbvl.be

Eric Donckier

Minimale dienstverlening

Vorige week staakten de openbare diensten en maandag 30 januari krijgen we in principe een algemene staking. Wanneer er moet gestaakt worden, zijn de mannen en vrouwen van het spoor er steevast als eersten bij. Dat zorgt voor veel ergernis bij de bevolking. Er is immers niet alleen stakingsrecht maar ook recht op werken. Maar wanneer het spoor staakt kunnen veel mensen gewoon niet werken.

Minimale dienstverlening zou het probleem kunnen verhelpen. Dat wordt toch beweerd. Na elke grotere staking zijn er politici die uitpakken met voorstellen om te komen tot een minimale dienstverlening voor overheidsdiensten bij stakingen.

Ongetwijfeld is het mogelijk om dat te organiseren bij stakingen door bijvoorbeeld brandweermannen, cipiers, politieagenten of ziekenhuispersoneel.

Paul Magnette

Of het ook mogelijk is voor stakingen bij het spoor, is een ander paar mouwen. De nieuwe minister van Overheidsbedrijven Paul Magnette twijfelt daaraan en wij samen met de minister.

Want wat moet men verstaan onder minimaal? Enkel de pendeltreinen ’s morgens en ’s avonds? Of een trein om het uur? Moet dat dan een stoptrein zijn of een IC-trein? Wat het ook zou worden, we kunnen ons de gevolgen nu al voorstellen. Iedereen zal die treinen willen nemen. Te veel volk voor te weinig treinen. Dat zal zorgen voor geduw en getrek, voor onveilige toestanden op de perrons, voor agressie onder de reizigers en tegen het treinpersoneel.

Bovendien, om treinen te laten rijden heeft men niet enkel treinen en treinbestuurders nodig, maar ook stationschefs en seingevers, rangeerders en technici. Dat betekent heel veel personeel en dat kan dan weer gezien worden als een inbreuk op het stakingsrecht.

Regeerakkoord

Dat alles maakt dat er al heel lang gepraat wordt over minimale dienstverlening, het stond zelfs in het regeerakkoord van de derde regering Verhofstadt die daarna vervelde in de regering Leterme.

Ondertussen is er nog altijd niets van in huis is gekomen en na de uitspraken van minister Paul Magnette ligt het niet voor de hand dat het nu zal gebeuren. Is er dan geen enkele andere oplossing mogelijk? Toch wel.

Waarom bijvoorbeeld geen pact tussen overheid en vakbonden waarbij de vakbonden zich engageren om pas te staken nádat de onderhandelingen mislukt zijn en nádat de stakingsaanzegging is verstreken. In dat geval weet iedereen ruim op voorhand waar hij aan toe is en kunnen bedrijven en hun werknemers zich perfect organiseren en eventuele alternatieven op punt zetten. Het stakingsrecht blijft onverkort gehandhaafd en onze economie wordt niet helemaal ondermijnd.

Eric DONCKIER

Vladimir Di Rupo

2011 was een hectisch jaar, niet in het minst voor onze nationale politici. We hopen dat zij in deze eindejaarsperiode de rust vinden om wat tijd door te brengen met hun gezin, familie en vrienden.

Hoewel zonder hem een federale regering in mekaar werd gebokst die akkoorden sloot over de splitsing Brussel-Halle-Vilvoorde, de financieringswet, de begroting en de pensioenhervorming, lijkt Bart De Wever dezer dagen niet van het televisiescherm weg te slaan. Als deze ogenschijnlijke ‘verliezer van 2011’ niet present geeft in Blokken, in Music For Life of in menige poppoll waarin hij verkozen werd/ wordt tot ‘man van het jaar’, voelen anderen zich geroepen om hem in de spotlights te plaatsen.

Vrije meningsuiting

Uitgerekend op kerstdag meende aartsbisschop André Léonard De Wever te moeten terechtwijzen als “een intelligent man die zijn intelligentie gebruikt voor een zaak die niet de goede is”. Vrije meningsuiting is een hoog goed, maar de aartsbisschop had beter moeten weten, zeker omdat hij door de schandalen in zijn kerk en zijn omstreden uitspraken over aids en homo’s, meer dan ooit voor zijn eigen deur moet keren

.

Op tweede kerstdag, gisteren dus, raakte bekend dat Elio Di Rupo, na de eedaflegging van zijn regering, de Franstalige regeringspartijen heeft opgeroepen om “alles te doen om de Vlaamse partners (CD&V, Open Vld en sp.a) de volgende verkiezingen te laten winnen” en “een verdere doorbraak van de N-VA tot elke prijs te vermijden”. Di Rupo kiest zelfs de vlucht vooruit: als zijn regering standhoudt, wil hij er een tweede ambtstermijn (tot 2019) bijdoen. Dat in dit landje soms weinig rekening wordt gehouden met verkiezingsuitslagen, wisten we al.

Allen tegen één

Dat een premier verkiezingen liever kwijt dan rijk is, en meteen een mandaat voor acht jaar bepleit, lijkt ons meer een Russische ziekte. Waarmee we niets slechts willen zeggen over Vladimir Poetin. Feit is dat oppositie voeren tegen de N-VA het belangrijkste programmapunt van de regering-Di Rupo I is geworden. Tot nader order is iedereen welkom bij het anti-N-VA-leger. Allen tegen één.

Dat steeds meer bekende koppen overstappen naar de N-VA, doen de traditionele partijen af als kiezersbedrog. Dat steeds meer burgers het N-VA-bashen niet langer pikken, zien ze als een dom modefenomeen. Dat zelfs betogende Congolezen in Brussel oproepen om voor Bart De Wever te stemmen, noemen ze ronduit surrealistisch. Ondertussen blijft Bart De Wevers politieke gewicht omgekeerd evenredig stijgen met zijn lichaamsgewicht - en hij is pas 15 kilo kwijt. Benieuwd wat dat bij de verkiezingen in 2014 geeft.

Yves LAMBRIX

Verontwaardiging

Tijdens zijn kerstboodschap hekelde aartsbisschop Léonard de uitwassen van het neoliberalisme en nam hij het op voor de indignados, de beweging van vooral jonge mensen die vreedzaam verzet plegen tegen de onttakeling van de westerse welvaartsmaatschappij.

De indignados, de verontwaardigden, danken hun naam aan de Spaanse jongeren die minder en minder kansen krijgen in het economische circuit en die het voorbije jaar hun verontwaardiging kracht bijzetten met een mars van Spanje naar Brussel. In de Verenigde Staten staat het verzet bekend als Occupy Wall Street.

Indignados in Hasselt

Zelfs in Hasselt streken de voorbije weken enkele indignados neer. Hun kleine tentenkamp in het centrum van de stad waar ze gratis soep, kleding en een belangeloze omhelzing uitdeelden, riep onvermijdelijk herinneringen op aan het studentenprotest en de hippiebeweging van ruim veertig jaar geleden.

In de vorige eeuw was het protest vooral gericht tegen de valkuilen van de welvaart en de dreigende insluiting van de langharige jongeren in de consumptiemaatschappij. Vandaag richt het protest zich vooral tegen de voortsluipende armoede en de dreigende uitsluiting uit de samenleving.

“Persoonlijk voel ik veel sympathie voor de verontwaardigden, die op vele plaatsen in de wereld protesteren tegen de kwalen van het neoliberalisme, dat vandaag de wereld overspoelt”, zei monseigneur Léonard, die ook aandacht vroeg voor “de talrijke slachtoffers van de schrikwekkende financiële crisis die Europa doormaakt”.

Wereldeconomie

Schrikwekkend is geen overdreven omschrijving: dit voorbije jaar stond bijna helemaal in het teken van de tweede financiële crisis sinds 2008. Die twee crisissen, die de westerse economie tot helemaal op de rand van de instorting hebben gebracht, hebben op pijnlijke wijze blootgelegd hoezeer de financiële jongens vanuit Wall Street, de Londense City of een of ander belastingparadijs de wereldeconomie in hun greep hebben, met schaduwbanken waarin een veelvoud van kapitaal omgaat van wat de wereldeconomie op een jaar tijd produceert.

Niemand die deze speculanten ook maar een strobreed in de weg heeft gelegd, niemand die echt begrijpt welke verwoestende werking de gesofisticeerde financiële producten hebben. De speculatieve bubbels die deze cowboys van de 21ste eeuw hebben gecreëerd, zijn een bedreiging voor de markteconomie en dus op termijn ook voor de democratie. Dat is de pijnlijke les die we in 2011 hebben geleerd.

En net daarom is de verontwaardiging terecht.

Roger HUISMAN

Zalig kerstfeest

Dit weekend schakelen we met zijn allen een versnelling lager om Kerstmis te vieren. Voor velen van ons is het ook het begin van een weekje vakantie in aanloop naar het nieuwe jaar 2012.

Uiteraard weet ik niet hoe jullie deze feesten zullen vieren. Maar ik kan er mij wel iets bij voorstellen.

Aan jezelf ken je de helft van de wereld, wil het spreekwoord. Voor de meesten van ons wordt dat, zeker met Kerstmis, een feest met de familie, met lekker eten en met pakjes onder de boom. Voor de gelovigen onder ons misschien ook (nog eens) een mis. Hoe dan ook wordt het een feest van de gezelligheid waarbij niets moet en alles mag, waarbij we elkaar het beste gunnen. En met oudejaarsavond doen we dat nog eens over. Maar dan veelal onder vrienden. En wensen we elkaar opnieuw het beste toe.

Uiteraard kan het niet elke dag Kerstmis of Nieuwjaar zijn. Gelukkig maar. Het zou de waarde van deze feesten degraderen, ze alledaags en gewoon maken. Toch zou het niet slecht zijn, mochten we de geest van deze eindejaarsfeesten voor een goed stuk ook in de rest van het jaar aanhouden.

We hebben het dan in het bijzonder over onze openheid en empathie voor elkaar. Samen zijn, gezelligheid, solidariteit, genieten van wat we hebben, met elkaar praten. We hebben er de mond van vol maar handelen er weinig naar. We leven in een harde wereld. We zijn hard voor elkaar. We nemen geen blad voor de mond. Het respect voor elkaars morele en fysieke integriteit is vaak ver zoek.

De discussies, manifestaties en stakingen van de afgelopen dagen illustreren dat. Het behoud van de verworven rechten, het eigen- en het groepsbelang primeren op het algemeen belang en de solidariteit met elkaar en met de toekomstige generaties. Een onderzoek over de periode 2004-2009 door de Studiedienst van de Vlaamse regering laat weinig beterschap verhopen. Hoewel een sympathieke (en commercieel perfect georganiseerde) manifestatie zoals ‘Music For Life’ het tegendeel laat vermoeden, vindt nog maar 53 procent van de Vlamingen het belangrijk om anderen te helpen (66 procent in 2004). Aan elkaars mening hebben we steeds minder een boodschap (78 procent in 2004, 68 procent in 2009). En nu al meer dan de helft van de Vlamingen (51 procent) vindt het belangrijk om te kunnen deelnemen aan acties van… burgerlijke ongehoorzaamheid.

Dit laatste is misschien nog het meest verontrustend. We keren ons af van de maatschappij, we zullen het wel zelf doen. Maar kunnen we het ook alleen? Eerlijk antwoorden.

Eric Donckier

Wat hebben we geleerd?

De vakbonden hebben gisteren gestaakt. Wat hebben we geleerd?

Eén. Een peiling door iVox toonde aan dat twee Vlamingen op drie tegen de staking van gisteren waren, óók bij de ambtenaren, en dat meer dan 90 procent zegde zeker te zullen gaan werken. En een onderzoek door Profacts bij werknemers en HR-managers leerde ons dat steeds meer Vlamingen bereid zijn om langer te werken. Met andere woorden: de mensen weten dat we langer zullen moeten werken om onze sociale zekerheid, onze pensioenen en gezondheidszorgen overeind te houden. Er dreigt een breuk tussen vakbondsleiders en -vrijgestelden enerzijds en de werknemers anderzijds.

Twee. De logica wil dat er gestaakt wordt nadat overleg tot niets leidde. Nu werd er gestaakt voor er gepraat werd. De vakbonden zeggen dat ze door de staking van gisteren de regering en in het bijzonder de minister van Pensioenen eindelijk tot overleg dwongen. Daarmee praten ze hun staking goed. Maar we weten beter. De regering en de minister van Pensioenen engageerden zich al maandag tot overleg en herhaalden dat woensdag nog eens uitdrukkelijk.

Drie. De vakbonden kondigden voor 30 januari een algemene staking aan indien overleg over de regeringsmaatregelen niets zou uithalen. De overheidsvakbonden konden niet wachten en gingen gisteren al over tot actie. Ook binnen de vakbonden is er duidelijk sprake van twee snelheden. De verklaring hiervoor ligt voor de hand. Bij de openbare diensten zijn er nooit financiële problemen, wordt men nooit afgedankt, wordt men op het einde van de maand altijd betaald. In de privé is dat enigszins anders, daar is de concurrentie moordend.

Vier. Uiteraard was de staking het meest uitgesproken bij het openbaar vervoer. Wanneer er moet gestaakt worden, dan zijn die mannen er steevast als eersten bij. Dat is vervelend voor wie wil gaan werken en dat in principe met het openbaar vervoer doet. Gisteren kwam daar een nieuwigheid bij. Twee belangrijke invalswegen naar Brussel werden geblokkeerd. Dat is pestgedrag want het treft niet onze politici maar de gewone man in de straat. Er is stakingsrecht. Maar er is ook recht op werken.

Vijf. De staking van gisteren was op zijn minst voorbarig, en eigenlijk onnodig. De regering is veroordeeld om deze maatregelen te nemen om de toekomst van ons land veilig te stellen. Toch staakten de vakbonden. De vakbonden zijn de gevangenen van hun onderling opbod. Ze zijn meer bezig met zichzelf en de sociale verkiezingen van volgend jaar dan met ons.

Eric DONCKIER

Sociaal contract

Het is weer zover. De vakbonden leggen het land plat, en ze doen dat via de openbare diensten, te beginnen bij de spoorwegen. Wie het openbaar vervoer beheerst, kan ook beletten dat andermans werknemers op hun werk geraken en creëert zo met relatief beperkte middelen het grootste effect. Dat is al lang een doorn in het oog van werkgevers en middenstanders, en geeft regelmatig aanleiding tot pleidooien voor een minimumdienst van de NMBS bij stakingen.

Maar dat is vlugger gezegd dan gedaan. Je zou de staking van vandaag zelfs politiek kunnen noemen, aangezien ze gericht is tegen de plannen van de regering voor een pensioenhervorming, die bovendien absoluut noodzakelijk is, en eigenlijk al veel te lang uitgesteld. Vicepremier Vincent Van Quickenborne heeft gelijk als hij zegt dat er haast bij is, en dat de hervorming wel vóór het jaareinde door het parlement moet worden gejaagd, omdat we ons geen jaar uitstel meer kunnen permitteren. En toch heeft minister Q zwaar geflaterd, en de pas uit de startblokken gekomen regering van Elio Di Rupo misschien onherstelbare schade bezorgd.

Volgende generaties vrijwaren

Die regering staat immers voor de zwaarste opdracht ooit sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het sociaal contract dat na WOII werd afgesloten tussen regering, vakbonden en werkgevers, en dat België tot een van de rijkste landen ter wereld heeft gemaakt, moet voor de eerste keer tot in zijn essentie worden bijgestuurd om het ook voor de volgende generaties te vrijwaren.

Om zo’n gigantische opdracht tot een goed einde te brengen, is het van kapitaal belang om ervoor te zorgen dat de hele samenleving ‘mee is’, overtuigd is van de noodzaak om de hervormingen door te voeren, en van de goede wil van de machthebbers om dat proces op een zo menselijk mogelijke manier door te voeren.

Conflictmodel ipv consensus

Van die titanenopdracht werd het delicaatste aspect - de hervorming van de pensioenen - toevertrouwd aan Vincent Van Quickenborne. Om dan zomaar aan te kondigen dat de pensioenhervorming binnen de twee weken goedgekeurd moet zijn en maar een voorsmaakje is van het eenheidspensioen voor werknemers, zelfstandigen en ambtenaren - wat nota bene niet in het regeerakkoord staat - is kiezen voor een conflictmodel in plaats van streven naar consensus.

De regering-Di Rupo, die het meer dan ooit nodig heeft gedragen te worden door de hele samenleving, zal haar energie voorlopig moeten steken in het lijmen van de gebroken potten, in plaats van in de broodnodige hervormingen.

Luc STANDAERT

Een paar cijfers

De vakbonden gaan morgen staken. Correctie, de overheidsvakbonden gaan morgen staken. Als er gestaakt moet worden, dan zijn het altijd de overheidsvakbonden die het voortouw nemen. Dat is logisch. Administratie en overheidsbedrijven staan los van de economische werkelijkheid. Voor hen is het nooit crisis. Hun bedrijf sluit nooit. Zij worden op het einde van de maand altijd betaald. Zij kunnen niet ontslagen worden. Dan kan men al eens staken. Een donderdag voor Kerstmis is een mooie dag om dat te doen. Dan kan men nog snel de laatste kerstinkopen doen. Vrijdag kon ook. Maar dan hebben de meesten al vrij genomen. <br />

<p>De vakbonden staken tegen het optrekken van de pensioenleeftijd. Minister van Pensioenen Vincent Van Quickenborne is kop van jut. Over minister van Werk Monica De Coninck reppen ze met geen woord, hoewel die knipt in de brugpensioenen en de vakbonden ook daar niet van wilden weten. Van Quickenborne is een liberaal, De Coninck een socialist. Zou het daar iets mee te maken hebben?<p>

<p>De vakbonden hebben ongelijk. Iedereen met een minimum aan gezond verstand begrijpt dat we langer zullen moeten werken om onze sociale zekerheid overeind te houden, om onze pensioenen en gezondheidszorgen betaalbaar te houden. Enkel de vakbonden begrijpen dat niet. Nochtans verschenen er gisteren twee uitermate interessante documenten die dat andermaal zwart op wit aantonen. We citeren:<p>

<p>Een. Volgens de bevolkingsvooruitzichten 2010-2060 van het Federaal  Planbureau zal de Belgische bevolking van nu tot 2060 toenemen van 10,8 tot 13,5 miljoen inwoners. Dat is goed, er zullen méér actieve mensen zijn. Het neemt niet weg dat er nu 26 ouderen per 100 personen zijn in ons land en dat dit geleidelijk oploopt tot 42 ouderen per 100 personen. Daar zullen ook heel veel oude mensen bij zijn omdat we steeds langer leven. Stelt men het aantal 65-plussers en 85-plussers gelijk met index 100 in 2010, dan zal dat tegen 2060 oplopen tot index 180 voor 65-plussers of bijna een verdubbeling en index 319 voor 85-plussers of méér dan het drievoudige.<p>

<p>Twee. Het Rekenhof maakt zich in het gisteren gepubliceerde 168^ste boek met opmerkingen bij het overheidsbeleid zorgen over de overheidspensioenen. In de periode 2006-2010 namen de overheidsuitgaven voor de overheidspensioenen toe met 24,7 procent. De stijging was het meest uitgesproken in het Brussels gewest (+59,3%) en in het Waals gewest (+47,2%). En dat kan met de vergrijzing alleen maar toenemen.<p>

<p>Eric Donckier<p>