De Kern

Gevoel van onrechtvaardigheid

Was de staking van gisteren een succes? In de wetenschap dat het ging om een algemene staking, kan men dat niet zeggen. Er waren beduidend meer mensen die werkten dan staakten. Wat niet wegneemt dat er ook veel werd gestaakt volgens het vertrouwd beeld bij elke staking.

Er werd meer gestaakt bij de openbare diensten en in het bijzonder bij het openbaar vervoer dan in de privésector. Er werd meer gestaakt in de industrie dan in de dienstensector. Er werd meer gestaakt in de grote bedrijven dan in de kleine en middelgrote ondernemingen. En er werd meer gestaakt in Wallonië dan in Vlaanderen.

Recht op werken en staken

Dit alles maakt dat ook de privé getroffen werd door een staking tegen het regeringsbeleid. In feite hoort dat niet, het zorgt voor onverantwoord economisch verlies. Daar tegenover staat dat het om een correcte staking ging zonder bezetting van belangrijke verkeersknooppunten en industrieterreinen. Het recht op werken was evenwaardig aan het recht op staken.

Dat de stakingsdag geen onverdeeld succes werd voor de vakbonden, hebben ze aan zichzelf te danken. De oproep voor een algemene staking kwam te vroeg. Het sociaal overleg is nog volop bezig. De door de vakbonden naar voren geschoven knelpunten bij de uitvoering van de regeringsmaatregelen zijn opgelijst.

Voor de meeste van die knelpunten is een oplossing mogelijk. Ook de vakbonden moeten rekening houden met het feit dat de regeringsonderhandelingen te lang duurden, dat de regering Di Rupo nu de handen vol heeft, dat er nog meer op de agenda staat dan enkel overleg met de vakbonden.

Collectieve verantwoordelijkheid

Het is ook zo dat het gros van de bevolking er zich wel degelijk van bewust is dat de regering maatregelen moet nemen om de overheidsfinanciën te saneren en onze sociale zekerheid overeind te houden. Dat is een collectieve verantwoordelijkheid. In die zin kan men spreken van een breuk tussen de vakbonden en de publieke opinie.

Maar we willen die breuk ook niet overdrijven omdat de vakbonden ook zaken aankaarten die gedragen worden door brede lagen van de bevolking. We hebben het dan over de obsessie voor winstmaximalisatie door de bedrijven en de uitstoot van (oudere) werknemers, over de notionele intrestaftrek waardoor vooral grote bedrijven quasi geen belastingen meer betalen, over de bonussencultuur in banken die slechts kunnen overleven met overheidssteun.

Onrechtvaardigheidsgevoel

Het bezwaart de overheidsfinanciën. De regering moet maatregelen nemen. Het gros van de bevolking draait daar voor op. Dat zorgt voor een groot onrechtvaardigheidsgevoel. Daar moet de regering Di Rupo rekening mee houden.

Eric DONCKIER

Daar zijn de Chinezen

Zeggen dat de Chinezen hier nog niet waren, zou de waarheid geweld aandoen. Maar het bericht dat een groep van 100 Chinese bedrijven een bruggenhoofd in Europa zoekt, heeft toch wat teweeggebracht gisteren. Het was vice-premier en minister van pensioenen (!) Vincent Van Quickenborne die er mee uitpakte.

Van Quickenborne zegt al jaren contact te onderhouden met ene Feng Jun, één van de jonge sterren aan het Chinese industriële firmament. Feng Jun is 42 en begon met zaken doen in de Chinese hoofdstad Beijing met welgeteld 220 yuan (omgerekend 25 euro). Aanvankelijk legde hij zich toe op de verkoop van keyboards en computers. Onder de vlag Aigo Technology legde hij zich later toe op digitale producten: van fotocamera’s over digitale fotokaders tot e-booklezers.

Het bedrijf is momenteel de grootste producent van digitale fotocamera’s van China, goed voor een jaaromzet van omgerekend 240 miljoen euro. Feng Jun is van plan om van Aigo een wereldmerk te maken en wil zo de Samsungs en Sony’s van deze wereld naar de kroon steken. Hij heeft al een poot in de VS, en de aanval op Europa is ondertussen ook ingezet, onder meer als sponsor van het F1-circus (in 2007).

En wat meer is, Feng Jun is niet alleen. Hij heeft 100 Chinese bedrijven in een alliantie samengebracht om te kijken hoe ze in een gezamenlijke inspanning een bruggenhoofd in Europa kunnen uitbouwen. Niet dat ze meteen allemaal tegelijk naar hier komen: eerst zoeken ze een uitvalsbasis, om van daaruit uit te zwermen over de rest van Europa.

Moeten we bang zijn van de Gele Golf? Momenteel troosten we ons nog met de gedachte dat de Chinese producten in kwaliteit sterk onderdoen voor onze eigen producten. Maar ook op dat vlak timmeren de Chinezen hard aan de weg. Ze zullen dus zeker op onze eigen markt gaan concurreren met onze eigen producten.

Maar er zit ook een andere kant aan die medaille. Als de Chinezen een stuk van de Europese taart willen, zullen ze hier moeten investeren. Om te beginnen in verkoops- en distributiekanalen. Later wellicht ook in innovatie, onderzoek en ontwikkeling.

Voor Limburg ligt daar een bijzondere kans. Onze provincie heeft nog ruimte voor bedrijven, is goed ontsloten, en ligt centraal in Europa. Als Limburg een deel van het Chinese laken naar zich toe wil trekken, dan zullen alle krachten in Limburg aan hetzelfde touw moeten trekken. Want Feng Jun en de zijnen hebben keuze zat om zich in Europa te nestelen. We zullen nu al onze kegels moeten rechtzetten.

Eric Donckier

Samen verantwoordelijk

Nog twee keer slapen en de vakbonden gaan staken. Er is bij de publieke opinie zo weinig draagvlak voor deze algemene staking dat zelfs de vakbonden aan het twijfelen zijn geslagen en intern discussiëren over de zin en onzin van deze staking en over de eventueel in te zetten middelen. Als het dan toch zo is, waarom dan niet meteen de hele staking afblazen. Het zou de geloofwaardigheid van de vakbonden ten zeerste vergroten.

In de marge van de discussie over zin en onzin van de maandagstaking is er ook een discussie ontstaan over zin en onzin van vakbonden op zich. Dit begrijpen we niet goed. Vakbonden zijn ten zeerste nodig. De relatie werkgever-werknemer is een gezagsrelatie. Het maakt dat de individuele werknemer relatief zwak staat, hoe mondig die werknemer ook mag zijn. Enkel wanneer werknemers zich verenigen, kunnen ze op gelijk niveau met hun werkgever onderhandelen. Vakbonden kunnen daarbij behulpzaam zijn. Dit betekent overigens niet dat we er forfaitair van uitgaan dat werkgevers geen oren zouden hebben naar de verzuchtingen van hun werknemers. Ze zijn veelal partners in crime, hebben elkaar nodig.

Vakbonden zijn dus wel degelijk nodig. Ze hebben een rol te spelen op bedrijfsniveau en op een meer algemeen niveau als vertegenwoordiger van het algemeen belang. Maar dan moeten ze ook dat algemeen belang voor ogen houden en niet het belang van bepaalde groepen uit onze samenleving. Hier slaan de vakbonden de bal mis, focussen ze al te zeer op de verworven rechten, werpen ze zich vooral op als de verdedigers van de werklozen en de oudere werknemers die vervroegd willen uitstappen, komen ze niet op voor de toekomstige generaties. Dat is jammer en meteen ook de verklaring waarom er zo weinig draagvlak is voor de staking van maandag.

Er is iets dat de vakbonden nooit zouden mogen vergeten, België is geen eiland. Integendeel, we zijn een van de meest open economieën van de wereld. En we hebben geen eigen munt meer die we kunnen devalueren om onze economie opnieuw concurrentieel te maken, maar de euro. We hebben daar ons voordeel mee gedaan. Maar wanneer de economie slabakt en de financiële markten - mede door onze begrotingstekorten en onze hoge staatsschuld - daar allergisch op reageren, dan moet men maatregelen nemen. Dan moet onze overheid, net zoals elke goede huisvader dat zou doen, maatregelen nemen en de tering weer naar de nering zetten om de toekomst veilig te stellen. Dat is een collectieve verantwoordelijkheid.

Door Eric Donckier

Recht op... werken

Maandag staken de vakbonden tegen de regeringsmaatregelen. Een peiling leerde ons gisteren dat de vakbonden op weinig sympathie kunnen rekenen voor hun staking, en al helemaal niet in Vlaanderen. Amper tien procent zou overwegen te staken, de helft daarvan door gewoon thuis te blijven.
Het geeft aan dat er een alsmaar grotere kloof gaapt tussen vakbonden en publieke opinie. Niet dat de mensen opgezet zouden zijn met de regeringsmaatregelen. Ze beseffen wel dat ze nodig zijn om onze overheidsfinanciën te saneren en onze sociale zekerheid overeind te houden, kortom, dat ze nodig zijn om onze toekomst veilig te stellen. Blijkbaar is dat besef nog altijd niet doorgedrongen bij de vakbonden.

De staking kan op weinig sympathie rekenen bij de bevolking. Dat houdt in dat de meeste mensen maandag gewoon zullen gaan werken. Zullen ze dat ook kunnen? Afwachten. Het is niet zo dat de vakbondsleiding daartoe opriep, maar van vorige stakingen weten we dat werkwilligen gemakkelijk kunnen afgeschrikt worden door belangrijke verkeersknooppunten en de toegang tot industrieterreinen te bezetten.

Er is een recht op staken. En er is een recht op werken. Beide rechten zijn gelijkwaardig, iedereen moet dat respecteren. Het recht op werken kan eventueel ook afgedwongen worden door politieagenten in te zetten om verkeersknooppunten en toegangswegen naar industrieterreinen vrij te houden. Patrick Dewael wilde gisteren in de Kamer weten of de gemeentelijke politiediensten daarvoor ook eventueel de hulp van de federale politiediensten kunnen inroepen.

Het antwoord van premier Di Rupo – “Gemeenten en Binnenlandse Zaken zullen maandag hun rol vervullen” – was erg cryptisch. Dat komt omdat zijn meerderheid verdeeld is. De liberalen leggen de klemtoon op het recht op werken, de socialisten op het recht op staken.

Er kondigen zich trouwens nog meer spanningen aan binnen de regering Di Rupo. Kersvers PS-voorzitter Thierry Giet liet gisteren weten dat er tijdens de komende begrotingscontrole géén sprake kan zijn van bijkomende besparingen. Zijn alternatieven zijn belastingen op inkomsten uit kapitaal en een patrimoniumbelasting. Daarmee viseert hij de ondernemers. Dat zullen ze bij Open Vld niet graag horen. Zij komen onder steeds grotere druk te staan van de werkgeversorganisaties.

Volgens Unizo-topman Karel Van Eetvelt is het regeerakkoord noch min noch meer geïnspireerd door jaloezie ten aanzien van ondernemers. Dan vergeet men wel dat het ondernemers zijn die voor tewerkstelling zorgen.

Eric Donckier

Fraude

De regering Di Rupo heeft, zoals overigens aangekondigd in het regeerakkoord, een hele reeks maatregelen genomen om de fiscale en sociale fraude beter te kunnen bestrijden. Die strijd tegen de fraude plus een betere inning van de belastingen moet dit jaar 720 miljoen euro extra opbrengen.

De regering heeft dat geld nodig om het begrotingstekort te beperken. De Europese Commissie twijfelde bij monde van commissaris Olli Rehn aan dat cijfer. Nu de regering meteen 16 maatregelen heeft genomen, zijn die twijfels misschien niet meer nodig.

Daadkracht

Het verschil in daadkracht tussen deze en de vorige regering in deze is erg groot. Dat heeft niet zozeer te maken met de staatssecretaris voor Fraudebestrijding – in de vorige regering Carl Devlies en in deze regering John Crombez – dan wel met de minister van Financiën. In de vorige regering was dat Didier Reynders en fraudebestrijding stond niet meteen bovenaan zijn prioriteitenlijst. In deze regering is dat Steven Vanackere en hij pakt de zaken duidelijk anders aan.

Het is een goede zaak dat de regering de fraude aanpakt. Onbestrafte fiscale en sociale fraude is ten zeerste onrechtvaardig voor wie zich aan de regels houdt, voor wie in het reguliere arbeidscircuit zijn kost verdient, voor wie zijn inkomsten perfect gekend zijn door de fiscus en waar hij de volle pot belastingen op betaalt.

Fiscale en sociale fraude heeft zelfs voor gevolg dat wie eerlijk is, extra belastingen moet betalen om het inkomstenverlies voor de overheid als gevolg van fraude te compenseren. Mocht iedereen zich aan de regels houden en de belastingen betalen die hij moet betalen, dan zou de fiscale druk in principe omlaag kunnen.

Algemene antimisbruikbepaling

We mogen wel hopen dat de fiscus zich bij dit alles correct opstelt. We schrijven dit omdat de regering ook de algemene antimisbruikbepaling herschrijft. Tot nu was het zo dat het de fiscus was die moest bewijzen dat bepaalde juridische constructies zijn opgezet om fiscaal te kunnen frauderen.

Na goedkeuring van de programmawet door het parlement zal het de belastingbetaler zijn die zal moeten bewijzen dat hij dat niet deed. Dit is erg verregaand. In prinicpe is het de overheid die de regels vastlegt, ze controleert en desnoods ook sanctioneert.

Maar wel pas nadat ze de overtreding heeft bewezen. Volgens fiscale advocaten zou de nieuwe interpretatie van de algemene misbruikbepaling voor gevolg kunnen hebben dat belastingen worden geheven op iets waar geen wettelijke basis voor is. Dit wordt ongetwijfeld voer voor het Grondwettelijk Hof.

Eric DONCKIER

Ongehoord

De commissie Justitie van de Kamer is gisteren amper bijeengeweest. De meerderheid verliet de zaal toen het debat moest beginnen over het wetsvoorstel van Koenraad Degroote (N-VA) om een minimumdienstverlening in te voeren bij stakingen door het gevangenispersoneel.

Het gebeurt wel eens dat de oppositie een commissievergadering en zelfs een plenaire vergadering verlaat om het feit aan te klagen dat de meerderheid niet in aantal is. Maar dat de meerderheid de zaal verlaat en dat ook nog eens doet om de bespreking van een wetsvoorstel onmogelijk te maken, is nooit vertoond.

Minimumdienstverlening gevangenispersoneel

In dit concrete geval is het ook verrassend omdat samen met het wetsvoorstel van Koenraad Degroote ook het wetsvoorstel van Open Vld’ster Carina Van Cauter zou besproken worden en Open Vld in de meerderheid zit. De verklaring voor dit alles is dat de meerderheid verdeeld is over de invoering van een minimumdienstverlening voor gevangenispersoneel.

De liberalen zijn voor, christendemocraten en socialisten met een sterke vakbondsvleugel zijn tegen en wilden er in elk geval niet over debatteren op de vooravond van de grote staking van maandag 30 januari. België is het enige land in de Europese Unie zonder minimumdienstverlening voor gevangenispersoneel. In de helft van de EU-landen mogen cipiers zelf helemaal niet staken.

Minachting voor oppositie

Het is ongehoord dat de meerderheid gisteren de commissie Justitie verliet om de bespreking van een wetsvoorstel onmogelijk te maken. Het getuigt van minachting voor de oppositie én voor het parlement als instelling. Waar dient een parlement dan nog voor? Het is nog maar eens een illustratie van de weinig respectvolle manier waarop onze politici en partijen, waarop meerderheid en oppositie met elkaar omgaan.

Een ander voorbeeld daarvan kregen we op hetzelfde ogenblik in de commissie Algemeen Beleid van het Vlaams Parlement. Daar toonde de oppositie zich van haar smalste kant. Minister van Begroting Philippe Muyters toonde er met feiten, cijfers en data aan dat hij niet loog over het begrotingsresultaat 2009.

Maar de oppositie wilde hem niet geloven, bleef insinueren dat de minister niet de volledige waarheid vertelde. Als men iets vaak genoeg herhaalt, zelfs al is het niet waar, blijft er wel iets van hangen moeten ze denken.

Maar wanneer men toch niet naar elkaar wil luisteren of, nog erger, wanneer men gewoon niet met elkaar wil praten, dan is het de vraag of we nog zoveel parlementen en politici nodig hebben. Alhoewel, dan hebben we ook geen democratie meer en ook dat is geen oplossing.

Eric DONCKIER

Saneren en investeren

Het is een traditie dat een nieuwe Belgische premier zijn collega’s van de buurlanden bezoekt. Dat bracht Elio Di Rupo vorige week bij Mark Rutte in Den Haag en Jean-Claude Juncker in Luxemburg. Gisteren vloog hij op en af naar Berlijn voor een lunch plus persconferentie samen met bondskanselier Angela Merkel.

Kortom, obligate bezoekjes zonder grote nieuwswaarde. Al lag dat gisteren enigszins anders. ’s Maandags verschijnt Der Spiegel. In de editie van gisteren stond een interview met Elio Di Rupo. En daarin zegt hij Angela Merkel de wacht aan. Omwille van haar kritiek op onze automatische loonindexering. En omwille van haar rol op Europees niveau in de sanering van de overheidsfinanciën.

Loonpolitiek

Di Rupo vindt dat Merkel zich niet heeft te moeien met onze loonpolitiek. En Europa mag wel doelstellingen opleggen, maar hoeft niet te zeggen welke maatregelen we moeten nemen om onze overheidsfinanciën te saneren en onze economie te versterken. Een incident in de maak in eigen land én in Duitsland? Neen dus. Angela Merkel is een vrouw van de wereld, speelde de perfecte gastvrouw. En dus aanvaardde ze dat elk land zijn eigen tradities en gevoeligheden heeft. Onze heilige koe is de automatische indexering van de lonen.

Ook in eigen land zorgden de opmerkingen van de premier amper voor deining, hoewel hij voor een goed stuk hetzelfde zegde als minister Paul Magnette vorige week. Meer zelfs, de vicepremiers Steven Vanackere (CD&V) en Vincent Van Quickenborne (Open Vld) zijn het deze keer zelfs eens met wat Di Rupo zegt. Hoe kan dat nu? Het heeft voor een stuk van doen met het woordgebruik, Elio Di Rupo is iets diplomatischer.

Overheidsfinanciën

Maar ook met het gegeven dat Elio Di Rupo iets anders heel belangrijk aankaart. Er moet immers niet alleen gesaneerd worden om onze overheidsfinanciën op orde te krijgen. Er moet ook geïnvesteerd worden in onze economie. Het tweede is trouwens ook goed voor het eerste. En het geeft de mensen een perspectief, het geeft opnieuw hoop.

Helaas is dit een uiterst moeilijke evenwichtsoefening. Wat men investeert kan men niet meteen besparen, brengt pas later eventueel iets op. Bovendien is het de vraag in wat men investeert om de economie te stimuleren en meer mensen aan het werk te krijgen.

Analyses van onze arbeidsmarkt, ook onze Vlaamse arbeidsmarkt, leren ons dan dat het vooral gaat om investeringen in tewerkstelling bij de overheid of instanties en diensten die van de overheid afhangen. Maar dat is geen oplossing op langere termijn.

Eric DONCKIER

Eeuwigheid

Het voorbije weekend heeft eens te meer bewezen dat huizenhoge clichés een kern van waarheid hebben: in de politiek is een week een eeuwigheid. Amper tien dagen geleden gaf niemand een cent voor de kandidatuur van de Republikeinse presidentskandidaat Newt Gingrich.

Na zijn klinkende overwinning in de zuidelijke en vooral conservatieve staat South Carolina staat Gingrich er weer helemaal. Ongetwijfeld heeft zijn perfect geregisseerde woedeuitval naar de elitaire media, die vragen durfden stellen over zijn woelige privéleven, bijgedragen tot de overwinning van Gingrich die met 40% van de stemmen zijn rivaal Mitt Romney het nakijken gaf.

Berouwvolle zondaar

Bij de evangelische achterban van Gingrich gaat het verhaal over een berouwvolle zondaar, die na twee mislukte huwelijken zijn leven wil beteren, erin als gesneden koek. Newt Gingrich, geboren en getogen in de buurstaat Georgia, verstaat het conservatieve zuiden als geen ander. Daar zijn de kiezers voorlopig nog niet klaar voor een mormoonse president die bovendien niet eens weet hoeveel belastingen hij vorig jaar betaald heeft en die verdacht veel gematigde standpunten heeft.

Mitt Romney zit met een probleem: dit weekend bleek dat hij ook de caucus, een uiterst ingewikkelde vorm van voorverkiezingen, in Iowa verloren had. De gematigde mormoon zit in de verliezersmodus. Na South Carolina ligt de strijd voor de Republikeinse nominatie weer volop open. Bezorgde Republikeinen noemen die voorverkiezingen een zelfmoordrace. De partijtop krijgt het nu al benauwd bij het idee dat de achterban Newt Gingrich in augustus op het schild zal hijsen om uit te komen tegen president Obama.

Peilingen

Gingrich, die vorige week ook de steun van conservatief boegbeeld Sarah Palin kreeg, is een omstreden persoon. Uit de peilingen blijkt dat Barack Obama Gingrich met een verschil van elf procent zou verslaan mochten het nu verkiezingen zijn - voor geen enkele andere Republikeinse presidentskandidaat is dat verschil zo groot. Gingrich mag dan wel de lieveling van zijn conservatieve achterban zijn, het grote publiek lust hem niet echt. Amper 26% van de Amerikanen vindt hem aardig en 58% heeft zelfs een hekel aan de man.

Gisteren is het Republikeinse circus verhuisd naar Florida, waar normaal gezien Mitt Romney beter moet scoren bij de meer gematigde achterban. South Carolina kende maar één echte winnaar: die kijkt vanuit zijn Witte Huis met genoegen toe hoe de Republikeinse kandidaten elkaar vermorzelen.

Roger HUISMAN

Correct en beschaafd blijven

Philippe Muyters blijft minister van de Vlaamse regering. Althans voorlopig. Want volgende woensdag wordt er in het Vlaams Parlement gestemd over een motie van wantrouwen jegens de minister. Wie weet welke mails er tegen volgende week nog allemaal uitlekken.

Nu, op dit ogenblik is er geen enkel doorslaggevend argument voor het ontslag van de minister. Moest hij gelogen hebben, dan zou dat wél het geval zijn. Daar ziet het niet naar uit. Het Vlaams parlement en dus ook de oppositie in dat parlement kreeg alle documenten die het vroeg over de afrekening van de begroting 2009. Indien nu twee jaar later zou blijken dat er iets mis is met die documenten, dan is niet alleen minister Muyters toen in de fout gegaan maar ook de oppositie. Omdat ze die documenten toen niet gelezen heeft. Bovendien, de begroting 2009 was niet die van Philippe Muyters (N-VA) maar nog die van Dirk Van Mechelen (Open Vld).

Muyters moest na de regeringswissel in juli 2009 proberen te redden wat er nog te redden viel van die begroting. Ook het taalgebruik in de mail is geen reden om de minister te doen opstappen. Was dat wel het geval, dan had eerder ook minister Ingrid Lieten haar ontslag moeten nemen toen ze haar collega’s in de Vlaamse regering vergeleek met uit teflon en beton opgetrokken gevoelloze karikaturen. En had ook Sven Gatz, de toenmalige fractieleider van Open Vld in het Vlaams Parlement, ontslag moeten nemen toen hij ministerpresident Kris Peeters vergeleek met een aap: “Hoe hoger de aap kruipt, hoe meer men zijn bloot gat ziet.” Overigens, het waren niet Lieten en Muyters die de bewuste mails schreven, wel hun medewerkers.

Dit neemt niet weg dat het taalgebruik in die mails, de manier waarop politici elkaar in het parlement proberen te vernederen en de persoonlijke aanvallen - premier Di Rupo weet daar alles van - een probleem is. Het is immers de perfecte en helaas ook ontluisterende illustratie van de manier waarop partijen en politici met elkaar omgaan.

Zeer zeker, we zijn er ons helemaal van bewust dat partijen tegenover elkaar staan, dat ze verschillende programma’s hebben, dat ze hun visie op de maatschappij proberen door te drukken, dat hun dat gevraagd wordt door hun kiezers. We begrijpen dat ze dat ook duidelijk willen maken voor de publieke opinie, dat ze zich profileren. Maar dat kan ook op een correcte en beschaafde manier gebeuren. Politici moeten ophouden met hun eigen nest te bevuilen. Dat is niet goed voor de politiek en uiteindelijk ook niet goed voor ons.

Eric Donckier

Simpel

Onze dames en heren politici zijn sterk bezig. Ze hebben gisteren zelfs een probleem opgelost dat zich in principe pas in 2014 zou kunnen stellen. Nu nog de problemen van 2012 even oplossen en we zijn er helemaal. Toegegeven, we zijn cynisch. Maar onze politici zijn er nog maar eens in geslaagd om van iets wat in principe geen probleem zou mogen zijn toch een probleem te maken. U heeft het uiteraard begrepen, we hebben het over de fiscale aftrek voor wie een huis koopt, bouwt of verbouwt.

Waar gaat het om? Simpel. In het kader van de staatshervorming worden ook de belastingverminderingen of –kredieten voor een eigen woning geregionaliseerd. Dat gebeurt waarschijnlijk vanaf 2014.

Hypotheeklening

Het moet de drie gewesten toelaten om een eigen woonbeleid te voeren. Dat zorgt voor enige ongerustheid bij wie al een hypotheeklening heeft lopen of wie van plan is er een aan te gaan om een huis te kopen, bouwen of verbouwen. Zal men in de toekomst van de Vlaamse regering dezelfde fiscale aftrek krijgen als men nu krijgt van de federale regering?

Onze politici hadden die ongerustheid heel gemakkelijk kunnen wegnemen door meteen te stellen dat dit inderdaad het geval zal zijn voor de lopende dossiers en dat er eventueel nieuwe regels komen voor nieuwe dossiers vanaf 2014. Zo zou de Vlaamse regering bijvoorbeeld de grootte van de fiscale aftrek kunnen koppelen aan de energie-efficiëntie van de woning. Het is trouwens de manier waarop de Vlaamse regeringen in het verleden altijd hebben gewerkt wanneer ze nieuwe bevoegdheden kregen: aanhouden van de oude federale regelgeving voor de bestaande dossiers en een eigen Vlaamse regelgeving voor de nieuwe dossiers. Dat zorgt voor rechtszekerheid.

Fiscale tegemoetkomingen

Dat is wat gisteren uiteindelijk ook uit de bus kwam. De Vlaamse regering engageerde zich formeel om niets te veranderen aan de oude dossiers. En beloofde in een en dezelfde adem dat ook wie na 2014 koopt, bouwt of verbouwt mag rekenen op fiscale tegemoetkomingen vanwege de Vlaamse regering. Maar wel pas nadat onze dames en heren politici zich weer eens lekker hadden geprofileerd en elkaar een klootje hadden afgetrokken.

Het is steeds opnieuw hetzelfde, onze politici kunnen het maar niet laten. Zelfs wanneer de centen van de mensen in het geding zijn primeert de eigen politieke profilering en die van de partij boven het algemeen belang. aarmee ondermijnen ze het vertrouwen van de mensen. Dat is slecht voor onze instellingen. Dat is slecht voor onze economie. Wanneer houdt dit op?

Eric DONCKIER