De commissie Justitie van de Kamer is gisteren amper bijeengeweest. De meerderheid verliet de zaal toen het debat moest beginnen over het wetsvoorstel van Koenraad Degroote (N-VA) om een minimumdienstverlening in te voeren bij stakingen door het gevangenispersoneel.
Het gebeurt wel eens dat de oppositie een commissievergadering en zelfs een plenaire vergadering verlaat om het feit aan te klagen dat de meerderheid niet in aantal is. Maar dat de meerderheid de zaal verlaat en dat ook nog eens doet om de bespreking van een wetsvoorstel onmogelijk te maken, is nooit vertoond.
Minimumdienstverlening gevangenispersoneel
In dit concrete geval is het ook verrassend omdat samen met het wetsvoorstel van Koenraad Degroote ook het wetsvoorstel van Open Vld’ster Carina Van Cauter zou besproken worden en Open Vld in de meerderheid zit. De verklaring voor dit alles is dat de meerderheid verdeeld is over de invoering van een minimumdienstverlening voor gevangenispersoneel.
De liberalen zijn voor, christendemocraten en socialisten met een sterke vakbondsvleugel zijn tegen en wilden er in elk geval niet over debatteren op de vooravond van de grote staking van maandag 30 januari. België is het enige land in de Europese Unie zonder minimumdienstverlening voor gevangenispersoneel. In de helft van de EU-landen mogen cipiers zelf helemaal niet staken.
Minachting voor oppositie
Het is ongehoord dat de meerderheid gisteren de commissie Justitie verliet om de bespreking van een wetsvoorstel onmogelijk te maken. Het getuigt van minachting voor de oppositie én voor het parlement als instelling. Waar dient een parlement dan nog voor? Het is nog maar eens een illustratie van de weinig respectvolle manier waarop onze politici en partijen, waarop meerderheid en oppositie met elkaar omgaan.
Een ander voorbeeld daarvan kregen we op hetzelfde ogenblik in de commissie Algemeen Beleid van het Vlaams Parlement. Daar toonde de oppositie zich van haar smalste kant. Minister van Begroting Philippe Muyters toonde er met feiten, cijfers en data aan dat hij niet loog over het begrotingsresultaat 2009.
Maar de oppositie wilde hem niet geloven, bleef insinueren dat de minister niet de volledige waarheid vertelde. Als men iets vaak genoeg herhaalt, zelfs al is het niet waar, blijft er wel iets van hangen moeten ze denken.
Maar wanneer men toch niet naar elkaar wil luisteren of, nog erger, wanneer men gewoon niet met elkaar wil praten, dan is het de vraag of we nog zoveel parlementen en politici nodig hebben. Alhoewel, dan hebben we ook geen democratie meer en ook dat is geen oplossing.
Eric DONCKIER
Reacties