Het is een traditie dat een nieuwe Belgische premier zijn collega’s van de buurlanden bezoekt. Dat bracht Elio Di Rupo vorige week bij Mark Rutte in Den Haag en Jean-Claude Juncker in Luxemburg. Gisteren vloog hij op en af naar Berlijn voor een lunch plus persconferentie samen met bondskanselier Angela Merkel.
Kortom, obligate bezoekjes zonder grote nieuwswaarde. Al lag dat gisteren enigszins anders. ’s Maandags verschijnt Der Spiegel. In de editie van gisteren stond een interview met Elio Di Rupo. En daarin zegt hij Angela Merkel de wacht aan. Omwille van haar kritiek op onze automatische loonindexering. En omwille van haar rol op Europees niveau in de sanering van de overheidsfinanciën.
Loonpolitiek
Di Rupo vindt dat Merkel zich niet heeft te moeien met onze loonpolitiek. En Europa mag wel doelstellingen opleggen, maar hoeft niet te zeggen welke maatregelen we moeten nemen om onze overheidsfinanciën te saneren en onze economie te versterken. Een incident in de maak in eigen land én in Duitsland? Neen dus. Angela Merkel is een vrouw van de wereld, speelde de perfecte gastvrouw. En dus aanvaardde ze dat elk land zijn eigen tradities en gevoeligheden heeft. Onze heilige koe is de automatische indexering van de lonen.
Ook in eigen land zorgden de opmerkingen van de premier amper voor deining, hoewel hij voor een goed stuk hetzelfde zegde als minister Paul Magnette vorige week. Meer zelfs, de vicepremiers Steven Vanackere (CD&V) en Vincent Van Quickenborne (Open Vld) zijn het deze keer zelfs eens met wat Di Rupo zegt. Hoe kan dat nu? Het heeft voor een stuk van doen met het woordgebruik, Elio Di Rupo is iets diplomatischer.
Overheidsfinanciën
Maar ook met het gegeven dat Elio Di Rupo iets anders heel belangrijk aankaart. Er moet immers niet alleen gesaneerd worden om onze overheidsfinanciën op orde te krijgen. Er moet ook geïnvesteerd worden in onze economie. Het tweede is trouwens ook goed voor het eerste. En het geeft de mensen een perspectief, het geeft opnieuw hoop.
Helaas is dit een uiterst moeilijke evenwichtsoefening. Wat men investeert kan men niet meteen besparen, brengt pas later eventueel iets op. Bovendien is het de vraag in wat men investeert om de economie te stimuleren en meer mensen aan het werk te krijgen.
Analyses van onze arbeidsmarkt, ook onze Vlaamse arbeidsmarkt, leren ons dan dat het vooral gaat om investeringen in tewerkstelling bij de overheid of instanties en diensten die van de overheid afhangen. Maar dat is geen oplossing op langere termijn.
Eric DONCKIER
Reacties