Senator Rik Torfs gooide afgelopen weekend een dikke steen in de CD&V-vijver en de rimpels zullen nog een hele tijd te zien zijn. Zijn kritiek was dan ook fors. Het is te veel business as usual. Deelnemen aan de macht primeert op het inhoudelijke debat. Te weinig ideologie, de partij durft zelfs niet langer christelijk te zijn. De besluitvorming gebeurt in gesloten gremia, de anderen moeten knikken. Particuliere belangen primeren op het algemeen belang.
Het zelfvertrouwen is zoek, de partij durft in de grootste stad van het land zelfs niet meer opkomen met een eigen lijst. De vier V-woorden die de CD&V-ideologie zouden moeten samenvatten – verzorgen, vooruitzien, verbinden en versterken – zijn zo algemeen dat ze alles en niets zeggen.
Goed gesprek
De reactie vanuit de CD&V-leiding was enigszins voorspelbaar. Voorzitter Wouter Beke wil eerst een goed gesprek met Rik Torfs voor hij inhoudelijk reageert. Waarschijnlijk zal Wouter Beke dan ook proberen te achterhalen of er soms niet iets anders aan de hand is. Is Rik Trofs misschien gefrustreerd omdat Wouter Beke voorzitter bleef en hij daardoor geen gooi naar het CD&V-voorzitterschap kon doen?
En Servais Verherstraeten, die een analyse maakte van de CD&Vverkiezingsnederlaag van 2009, vond dat Rik Torfs zijn kritiek eerst binnenskamers had moeten uiten. Dat zal wel. Al weet ook Servais Verherstraeten beter. Het is pas nadat iets uitgebreid in de media is aangekaart, dat het ook echt een onderwerp is.
Inhoudelijk juist
Men kan altijd discussiëren over de manier. Maar inhoudelijk slaat Rik Torfs wel degelijk een aantal spijkers met koppen. ACW en ACV, Unizo en Boerenbond hebben binnen de CD&V méér te zeggen dan de volksvertegenwoordigers en senatoren. De manier waarop de Arco-aandeelhouders door de regering uit de wind werden gezet, is daar de perfecte illustratie van.
Het is ook niet altijd duidelijk waar de CD&V voor staat. De enerzijds-anderzijds-aanpak is zinvol bij analyse en beleidsvoorbereiding, maar bij de uitvoering moet het duidelijk zijn waar de partij voor staat.
Geen duidelijke standpunten
Het gebrek aan profiel is iets waar meer partijen aan lijden. Alle partijen willen zoveel mogelijk kiezers aanspreken, proberen daarom zo weinig mogelijk duidelijke standpunten in te nemen om toch maar niemand voor het hoofd te stoten. Ze zijn daardoor onderling inwisselbaar geworden en zijn allemaal kleine partijen geworden die niet langer het verschil maken. Daardoor kunnen we ook als kiezers geen duidelijke keuzes meer maken en een signaal aan onze politici geven. Dat is een probleem voor ons en voor hen.
Eric DONCKIER
Reacties