De Kern

De Kampioenen

De Vlaamse regering heeft haar eerste begrotingscontrole afgerond. Dé blikvanger bij deze eerste begrotingscontrole is uiteraard de beslissing om het tbs-stelsel (terbeschikkingstelling) voor leerkrachten geleidelijk te laten uitdoven, uitgezonderd voor kleuteronderwijzers. Het houdt in dat ook leerkrachten straks in principe tot hun 62ste zullen moeten werken voor ze met vervroegd pensioen kunnen gaan. Maar in realiteit zullen de meeste leerkrachten nog altijd op hun 60ste al met pensioen kunnen gaan, omdat voor leerkrachten hun studie- en stagejaren meetellen voor de berekening van hun pensioen.

De vakbonden reageerden furieus. Gezien het voorgaande is dat niet helemaal terecht. Maar goed, we hadden niet anders verwacht, vakbonden zijn de verdedigers van de verworven rechten. We mogen hopen dat de leerkrachten zelf iets genuanceerder reageren. We zijn ervan overtuigd dat ze dat zullen doen. Leerkrachten zijn verstandige mensen, zij weten ook wel dat we allemaal wat langer zullen moeten werken om ons systeem overeind te houden.

Een andere blikvanger is dat een aantal sociale premies met minstens een jaar worden uitgesteld, maar dat de VRT wel met een derde net mag beginnen. Dat derde VRT-net zou nodig zijn omdat Ketnet nu vaak de plaats moet ruimen voor sportverslaggeving en jongeren zo op hun televisiehonger blijven zitten.

Klinkt goed. Maar uit het antwoord van Media-minister Ingrid Lieten op een vraag van Jurgen Verstrepen blijkt dat Ketnet vooral grossiert in herhalingen. Niet minder dan 78 procent van de Ketnet-programmering is herhaling. Voor één is dat 35 procent en voor Canvas gaat het om 31 procent herhalingen. Deze cijfers komen overigens niet van minister Lieten maar van de VRT zelf. Er kan dus geen discussie over zijn.

Wanneer de VRT geld krijgt voor een eigen Ketnet-net, dan gaan we ervan uit dat de VRT met dat geld programma’s gaat maken. Maar dat dit zal leiden tot méér eerste uitzendingen dan herhalingen, dat geloven we nooit. Integendeel, we denken nu al te weten wat we op dat derde net te zien zullen krijgen. Juist, u had het ook al geraden, de 77ste herhaling van 'De Kampioenen'. Kinderen zien dat graag.

Nu, dat er een derde VRT-net komt heeft ook iets geruststellends. Met name dat de Vlaamse regering nog altijd dik in de slappe was zit. Vooral voor Elio Di Rupo is dat goed nieuws. Hij kan gemakkelijk wat usurperende bevoegdheden - ondertussen herdoopt in fantoombevoegdheden - afstoten naar de Vlaamse regering. Die heeft zelfs geld voor iets waar enkel de VRT om vroeg.

Eric Donckier

Trots op Limburg

Niet ‘Rundskop’ maar de gedoodverfde favoriet ‘A separation’ heeft zondagnacht in Hollywood de Oscar gewonnen voor beste niet- Engelstalige film. De Oscaruitreiking en de net-niet-overwinning van ‘Rundskop’ waren gisteren de opener van alle tv-journaals. En vandaag zullen heel wat voorpagina’s van Vlaamse kranten op dit wereldevenement terugkomen.

Dat is in uw krant niet anders. En terecht. Met veel trots en zonder enige gêne noemen we ‘Rundskop’ een Limburgse film. Regisseur Michaël Roskam is een Truienaar; veel opnamen van zijn eerste langspeelfilm vonden plaats in Sint-Truiden en Heers; en Matthias Schoenaerts had nooit de glansrol van de Truiense veeboer Jacky Vanmarsenille kunnen spelen als hij niet de genen had van zijn bekende vader, steracteur en Bilzenaar Julien Schoenaerts.

Het is dan ook geen toeval dat honderden fans de Oscaruitreiking zondagnacht op een groot scherm in Sint-Truiden volgden. Evenmin is het toeval dat de Rundskop-T-shirts de voorbije weken de deur uitvlogen. En verbaast het u dat er op 11 maart een groot Rundskop-feest plaatsvindt in Sint-Truiden?

En ja, we weten dat de rest van Vlaanderen vaak meewarig en lacherig doet over het Limburggevoel waar we zo trots op zijn. Omdat ze het niet kunnen definiëren. Omdat zij Limburg blijven zien als een beetje achtergestelde provincie waar cultuur zeker niet met een grote C wordt geschreven.

Dat klopt voor een stuk, maar niet als het over film gaat. De geschiedenis bewijst dat, want Michaël Roskam is niet de eerste Limburgse regisseur die de rode loper in Hollywood haalt. In 1992 deden Neerpeltenaar Stijn Coninx met ‘Daens’ en in 2000 de in Leopoldsburg opgegroeide Dominique Deruddere met ‘Iedereen beroemd’ dat ook al.

Michaël Roskam zei het eerder al: ‘Rundskop’ had nooit zo’n sterke film kunnen worden zonder de meer dan 500.000 euro subsidies van verschillende overheden.

Want los van een goed script, een sterke cast, subsidies en de tax shelter (waarbij investeerders in audio-visueel werk een belastingvrijstelling krijgen) is film in Vlaanderen een groot commercieel risico. In deze crisistijden is het erg verleidelijk om te besparen op cultuur. Dat is ook gebeurd. Met munitie als ‘Rundskop’ in handen heeft Vlaams Cultuurminister Joke Schauvliege gisteren terecht gezegd dat het genoeg is geweest.

‘Gekloeët zèè djze altèèt’ (gekloot ben je altijd) mag dan wel dé slagzin zijn uit ‘Rundskop’, deze film heeft aan de Vlaamse belastingbetaler duidelijk gemaakt dat dat niet altijd het geval is. Die is nu trots op ‘Rundskop’ en trots op Limburg. Terecht.

Yves LAMBRIX

Ambtenaren

De regering-Di Rupo is gisterenavond begonnen aan haar budgetcontrole. Ook de Vlaamse regering is volop bezig met haar begrotingscontrole en rondt in principe vandaag al af.

Waarom hebben onze overheden – we hebben het dan niet alleen over onze vele regeringen maar ook over onze provincie- en gemeentebesturen - het allemaal zo moeilijk om hun financiën onder controle te houden? Dat heeft uiteraard van doen met de economische crisis.

Wanneer het slecht gaat met de economie, dan wordt er minder geïnvesteerd door de bedrijven en minder geconsumeerd door de mensen. Dat is slecht voor de overheidsfinanciën. Dat is slechts een deel van de verklaring.

Het andere deel is dat onze overheden permanent boven hun stand leven. De Nationale Bank berekende in haar jongste jaarverslag dat in de periode 2000-2010 de overheidsuitgaven met gemiddeld 2,8 procent per jaar toenamen terwijl de economische groei in diezelfde periode gemiddeld maar 1,6 procent per jaar bedroeg.

In diezelfde periode nam het aantal banen bij de overheid – rechtstreeks maar ook onrechtstreeks want gesubsidieerd door de overheid – toe met 13,6 procent: +5% bij de federale overheid en de sociale zekerheid (tot 129.400 banen), +22% bij de gewesten en gemeenschappen (58.000 banen), +25% bij de lokale besturen (206.200 banen), +16% in het onderwijs (356.200 banen) en +32% in de gezondheidszorg en de maatschappelijke dienstverlening (527.800 banen). Enkel bij defensie (39.300 banen) nam de tewerkstelling af met 15 procent.

Uiteraard kan een maatschappij niet functioneren zonder overheid. Dit impliceert personeel. Er zijn ook taken die best door de overheid worden ingevuld zoals defensie, justitie en onderwijs. Helaas moeten we vaststellen dat onze overheden zich steeds vaker in de plaats van de privé stellen. Dit alles maakt dat het overheidsbeslag nu al 50 procent van ons bruto binnenlands product bedraagt. Dit is een onhoudbare situatie.

In plaats van de privé steeds meer te belasten, moet de overheid afslanken. Niet door afdankingen, wel door slechts een gedeeltelijke vervanging van de ambtenaren die met pensioen gaan. Meer mobiliteit binnen de administratie en meer verantwoordelijkheid voor de directies binnen hat ambtenarenkorps zijn eveneeens nodig. Dit kan op termijn ten zeerste besparend werken.

Eric DONCKIER

Buffer

De regering-Di Rupo moet op zoek naar minstens 1,5 miljard euro aan bijkomende maatregelen om het begrotingstekort 2012 te beperken tot 2,8 procent van het bruto binnenlands product of zo’n 10,6 miljard euro. Dat heeft het monitoringcomité berekend, een comité van hoge ambtenaren dat de evolutie van de begroting constant in het oog houdt.

Daar bovenop zou - nog altijd volgens het monitoringcomité - de regering Di Rupo ook een buffer van 500 miljoen euro moeten aanleggen om eventuele tegenslagen op te vangen, bijvoorbeeld wanneer de economische groei nog lager zou zijn dan gevreesd.

Het is maar een advies. Het is de regering die uiteindelijk beslist, die het bedrag vastlegt. Dat gebeurt zondagavond. Daarna gaat de regering op zoek naar maatregelen - te verstaan als besparingen en/of nieuwe belastingen - om het begrotingsgat te dichten. Zondag 4 maart volgt het eigenlijke begrotingsconclaaf waarop de politieke knopen worden doorgehakt.

De regering-Di Rupo nam al voor 11,3 miljard euro aan maatregelen bij de opmaak van de begroting 2012. Nog eens voor 2 miljard euro maatregelen vinden is geen sinecure. Temeer omdat de maatregelen die veel geld kunnen opbrengen - we hebben het dan over de herziening van het indexmechanisme, de verhoging van de BTW, de invoering van een minimumbelasting voor bedrijven en een nieuwe fiscale amnestie - al allemaal afgeschoten zijn.

Wat kan de regering dan wel doen? Misschien kan ze zich laten inspireren door de vier vuistregels die professor Freddy Heylen van de Universiteit Gent naar voren schuift wanneer overheidsfinanciën moeten gesaneerd worden.

1. Belastingverhogingen brengen snel geld op maar fnuiken op termijn de economie en dat is slecht voor de overheidsfinanciën.
2. Besparingen leveren eerst weinig op maar na verloop van tijd steeds meer.
3. Bespaar niet op investeringen, want dat is slecht voor de economie.
4. Eén grote ingreep is beter dan vele kleine opeenvolgende ingrepen.

Deze laatste vuistregel sluit alvast aan bij het voorstel van het monitoringcomité om een buffer aan te leggen. Anders zijn er daarna nog meer begrotingscontroles en dus ook nog meer maatregelen nodig. Dat maakt de mensen en de bedrijven zenuwachtig, dat ondermijnt het vertrouwen. En zoals ook de regering moet weten is vertrouwen de motor van de economie. En een goede economie is goed voor de overheidsfinanciën.

Eric DONCKIER

Twintig

NV-A’er Peter Dedecker twitterde woensdag dat “slechts” 20 VB’ers de N-VA-filter hadden overleefd om op een N-VA-lijst te kunnen staan bij de gemeenteraadsverkiezingen. In een re-tweet vond sp.a-minister Freya Van den Bossche dat 20 niet “slechts” maar “véél” is. De discussie werd gisteren voortgezet. Zo vond Van den Bossche dat de zogenaamde “witte” VB-konijnen op de N-VA-lijsten in feite “zwarte” konijnen zijn.

Ook Filip Dewinter mengde zich in de discussie met een tweet. Daarin kondigde hij een lijst aan met de beste citaten van de VB-overlopers. Daarbij viseert hij vooral Karim Van Overmeire – derde op de NVA- lijst in Aalst – die meeschreef aan het 70-puntenprogramma van het Vlaams Belang. Daarmee erkende Dewinter impliciet dat het 70-puntenplan wel degelijk racistisch is. Of extra koren op de molen van Freya Van den Bossche.

Het is krokusvakantie, de regering komt niet bijeen, de parlementen vergaderen niet. Dan wil de aandacht voor tweets en re-tweets al eens toenemen. Men zou dit dan ook kunnen afdoen als een komkommerverhaal zonder belang. Maar dat is het niet. Er is meer aan de hand. De N-VA is erg succesvol, is nu de grootste partij in Vlaanderen. In oktober zijn het gemeenteraadsverkiezingen.

Omdat de N-VA bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen amper iets voorstelde, is het de verwachting dat de N-VA deze keer een flinke winst kan boeken. Dat gaat uiteraard ten koste van andere partijen, dat maakt die andere partijen zenuwachtig. En dus zijn veel middelen goed om op de buik van de N-VA te duwen. Zoals de overstap van VB’ers naar de N-VA.

Men zou kunnen spreken van bekeerlingen die het racisme afzweren en weer aanknopen bij hun oorspronkelijke Vlaams-nationale overtuigingen, maar dan binnen de N-VA. Maar Freya Van den Bossche draait de zaken om, ziet ze als bekeerders die er voor gaan zorgen dat ook de N-V A een racistische partij wordt waar men vervolgens een cordon sanitaire rond kan trekken. Tijdens het investituurdebat van de regering Di Rupo vergeleek Patrick Dewael (Open Vld) de N-VA ook al met het VB.

Het cordon was de levensverzekering van de zelfverklaarde democratische partijen. Het liet ze toe om altijd in de meerderheid te zetelen. Ze willen dat zo houden. Maar het VB stelt niet meer zo heel veel voor en dus wordt het cordon sanitaire best uitgebreid tot de N-VA. Een cordon dat in feite nu al van toepassing is. De regering Di Rupo heeft géén Vlaamse meerderheid. Democratisch?

Eric DONCKIER

Middenklasse betaalt

Bij de voorstelling begin dit jaar van het nieuwe fiscaal regime voor bedrijfswagens, grossierde de overheid in voorbeelden waaruit moest blijken dat de werknemers met een kleinere en milieuvriendelijke auto daar beter van zouden worden. Het gelag - 200 miljoen euro waarvan de helft voor rekening van de werknemers - zou betaald worden door de dikke mannen met de dikke auto’s. Voorts heette het dat de maatregel er op termijn voor moet zorgen dat het park aan bedrijfswagens zuiniger en milieuvriendelijker wordt.

Nu twee maanden later weten we - met dank aan SD Worx en Leaseplan - beter.
- 83 procent van de Belgen zal méér belastingen op zijn bedrijfswagen moeten betalen.
- Wanneer men rekening houdt met het aandeel van de bedrijfswagen in het totale loonpakket, dan zijn het niet de directeurs of de hogere kaderleden die het meest getroffen worden, maar wel de lagere kaders en de werknemers die hun auto nodig hebben om hun job als vertegenwoordiger of account manager te kunnen uitvoeren.
- Omdat het nieuwe fiscaal regime rekening houdt met de catalogusprijs, zit een vergroening van het wagenpark er niet meteen in. Hybride en elektrische auto’s zijn héél duur in de aankoop. Het zou ook kunnen dat werkgevers en werknemers om de kosten te drukken gaan besparen op groene opties.

En dan nog iets. Bij de nieuwe belasting op bedrijfswagens wordt rekening gehouden met de catalogusprijs van de auto plus de prijs van de opties plus de btw op de wagen maar niet met eventuele kortingen. Omdat er ook rekening wordt gehouden met de btw, betekent dit dat we belastingen op belastingen moeten betalen.

Hogere belastingen op bedrijfswagens, duurdere dienstencheques, hogere taksen op spaargelden, een minder interessante fiscale aftrek voor de eigen woning en kinderopvang... Allemaal zaken die vooral de werkende middenklasse raken. Logisch, het is de grootste groep in onze maatschappij en ze kan geen kant uit wegens toch te weinig geld om met hebben en houden betere oorden op te zoeken.

Maar hoe lang nog? De fiscale druk op de werkende man en vrouw heeft als gevolg dat normaal werk verhuist naar de lage loonlanden. Wat overblijft, zijn simpele en slecht betaalde jobs dan wel gespecialiseerde en goed betaalde jobs. De dualisering van de arbeidsmarkt zorgt voor een dualisering van de maatschappij met steeds meer armen en steeds meer rijken. Onze politici zagen de tak af waar we met zijn allen op zitten. Wat kan het hen schelen? Zij zijn goed betaald.

Eric Donckier

Segregatie

Vlaams parlementslid en burgemeester van Heusden-Zolder Sonja Claes trekt aan de alarmbel. “Integratie is een verhaal met veel nuances. Sommige allochtonen zijn goed geïntegreerd. Maar ik stel intussen als burgemeester wel vast dat voor mensen in de concentratiewijken de integratie niet is gelukt. Ik weet ook wel dat dit geen positief verhaal is. Maar dit zijn wel de feiten”, zegt ze in een interview waarbij ook het woord “segregatie” valt.

Dit is even schrikken. Lange tijd was Limburg hét voorbeeld wanneer het om de integratie van allochtonen ging. De mijnen waren onze bondgenoten, ze zorgden voor werk en huisvesting in de wijken rondom. Hun erfenis smaakt wrang. Het werk is weg. De wijken zijn er nog. Maar het zijn al te vaak op zich gekeerde, gesloten wijken geworden met alleen maar Turken of Marokkanen. Met eigen winkels, restaurants en dokters en bijna alle kinderen naar dezelfde zwarte school. Men kan er perfect overleven zonder ook maar één woord Nederlands te spreken.

Is dit een probleem? We zouden kunnen zeggen dat het geen probleem is. Wij hier en zij daar. Wij hebben hen niet nodig en zij hebben ons niet nodig. Geen discussies, geen confrontaties, hoogstens wat wederzijdse ergernis op de bus of in de sporthal. Die zijn nog van iedereen.

Maar we weten beter. Natuurlijk is dit een probleem. Voor hen en voor ons. De werkloosheid in deze gesloten Turkse of Marokkaanse wijken is enorm hoog. Veel kinderen hebben hun vader nooit weten werken want niet meer nodig op de mijn. Studies zijn niet meteen de eerste prioriteit. En de gebrekkige kennis van het Nederlands is een rem bij het zoeken naar werk. Dat wordt extra in de hand gewerkt door huwelijksmigratie waardoor we steeds opnieuw met eerste en tweede generaties zitten.

De wijk wordt een cocon waar men niet meer uit kan ontsnappen. Leven van een uitkering, we weten wel zeker dat dit geen ambitie is, al was het maar omdat degenen die er door hun studies en werk wisten te ontsnappen er ook nooit meer terugkeren.

Het is ook een probleem voor ons. We staan voor een keerpunt. De vergrijzing van onze bevolking maakt dat we straks iedereen nodig zullen hebben om het werk te doen dat moet gedaan worden om onze welvaart en ons welzijn veilig te stellen. We kunnen het ons niet permitteren dat een belangrijk deel van de bevolking langs de kant blijft staan. We zullen onze integratieinspanningen met een bijzondere aandacht voor de concentratiewijken opnieuw moet opdrijven en iedereen opnieuw voor zijn verantwoordelijkheid moeten plaatsen.

Eric Donckier

Vakantie

Het is een traditie geworden. Telkens de kinderen vakantie hebben, nemen ook onze politici vakantie. Het is onder de eerste regering Verhofstadt dat het werd ingevoerd. We hadden toen nogal wat ministers met jongere kinderen. Die ze nooit zagen omdat ze zo hard werkten.

Althans, dat zegden ze. En dus besloten ze om telkens vakantie te nemen wanneer hun kinderen vakantie hadden, kwestie van hun kinderen toch een beetje te zien opgroeien. Klinkt goed. Ze zouden dat voor alle beroepsgroepen moeten invoeren.

Een weekje met krokus, twee weken met Pasen, twee maanden grote vakantie, een weekje herfstvakantie en twee weken met Kerstmis. In het totaal veertien weken vakantie. Daar doen we het voor.

Is hier een jaloerse journalist aan het woord? Toch niet. Het is wel degelijk zo dat onze politici hard werken, lange dagen kloppen, geen weekends hebben, in Brussel en lokaal actief zijn, voor alles en nog wat worden aangesproken en verantwoordelijk gesteld en uiteindelijk veelal stank voor dank krijgen.

Het is ook zo dat ze moeilijk een snipperdag kunnen nemen wanneer Kamer en Senaat vergaderen. Al is het ook zo dat de commissies en de plenaire vergaderingen van Kamer, Senaat en Vlaams Parlement nooit voltallig zijn. Dus toch een snipperdag?

Al die vakantieweken hebben wel voor gevolg dat het parlementair jaar niet zo heel lang duurt, dat het parlement daardoor al eens in tijdsnood wil komen, dat het op het einde van het jaar en net voor de grote vakantie dag en nacht moet vergaderen en dat het dan in een ijltempo wetsontwerpen en wetsvoorstellen bespreekt en stemt die daarna gecorrigeerd moeten worden wegens te haastig en onzorgvuldig werk.

Het is wat het is, wij zullen het niet veranderen. Het heeft trouwens ook een goede kant. Het geeft onze politici de kans om niet met de waan van de dag bezig te moeten zijn maar om na te denken, om eventueel dossiers bij te werken en - voor wie nog in het land is - achter de schermen naar oplossingen te zoeken voor al langer aanslepende kwesties zoals… de benoeming van topambtenaren en bestuurders in overheidsbedrijven.

Dat is een hels karwei. Niet alleen omdat er rekening moet worden gehouden met het taalevenwicht, maar ook - althans, dat vinden onze politici - met het politiek evenwicht. Gelukkig zijn er 46 vacante betrekkingen voor 6 regeringspartijen. Dat maakt het werk iets gemakkelijker. We zijn er helemaal zeker van dat onze politici deze zware taak tot een goed einde zullen brengen.

Eric DONCKIER

Dikke rimpels

Senator Rik Torfs gooide afgelopen weekend een dikke steen in de CD&V-vijver en de rimpels zullen nog een hele tijd te zien zijn. Zijn kritiek was dan ook fors. Het is te veel business as usual. Deelnemen aan de macht primeert op het inhoudelijke debat. Te weinig ideologie, de partij durft zelfs niet langer christelijk te zijn. De besluitvorming gebeurt in gesloten gremia, de anderen moeten knikken. Particuliere belangen primeren op het algemeen belang.

Het zelfvertrouwen is zoek, de partij durft in de grootste stad van het land zelfs niet meer opkomen met een eigen lijst. De vier V-woorden die de CD&V-ideologie zouden moeten samenvatten – verzorgen, vooruitzien, verbinden en versterken – zijn zo algemeen dat ze alles en niets zeggen.

Goed gesprek

De reactie vanuit de CD&V-leiding was enigszins voorspelbaar. Voorzitter Wouter Beke wil eerst een goed gesprek met Rik Torfs voor hij inhoudelijk reageert. Waarschijnlijk zal Wouter Beke dan ook proberen te achterhalen of er soms niet iets anders aan de hand is. Is Rik Trofs misschien gefrustreerd omdat Wouter Beke voorzitter bleef en hij daardoor geen gooi naar het CD&V-voorzitterschap kon doen?

En Servais Verherstraeten, die een analyse maakte van de CD&Vverkiezingsnederlaag van 2009, vond dat Rik Torfs zijn kritiek eerst binnenskamers had moeten uiten. Dat zal wel. Al weet ook Servais Verherstraeten beter. Het is pas nadat iets uitgebreid in de media is aangekaart, dat het ook echt een onderwerp is.

Inhoudelijk juist

Men kan altijd discussiëren over de manier. Maar inhoudelijk slaat Rik Torfs wel degelijk een aantal spijkers met koppen. ACW en ACV, Unizo en Boerenbond hebben binnen de CD&V méér te zeggen dan de volksvertegenwoordigers en senatoren. De manier waarop de Arco-aandeelhouders door de regering uit de wind werden gezet, is daar de perfecte illustratie van.

Het is ook niet altijd duidelijk waar de CD&V voor staat. De enerzijds-anderzijds-aanpak is zinvol bij analyse en beleidsvoorbereiding, maar bij de uitvoering moet het duidelijk zijn waar de partij voor staat.

Geen duidelijke standpunten

Het gebrek aan profiel is iets waar meer partijen aan lijden. Alle partijen willen zoveel mogelijk kiezers aanspreken, proberen daarom zo weinig mogelijk duidelijke standpunten in te nemen om toch maar niemand voor het hoofd te stoten. Ze zijn daardoor onderling inwisselbaar geworden en zijn allemaal kleine partijen geworden die niet langer het verschil maken. Daardoor kunnen we ook als kiezers geen duidelijke keuzes meer maken en een signaal aan onze politici geven. Dat is een probleem voor ons en voor hen.

Eric DONCKIER

Er zijn nog zekerheden

Er zijn nog zekerheden in het leven.

Wanneer de overheidsfinanciën weer eens in nood verkeren, dan is er wel altijd een of andere Waalse socialist die opstaat om voor een of andere nieuwe belasting te pleiten. Waarop er meteen ook een liberaal opstaat om zich daar tegen te verzetten en te pleiten voor besparingen.

Vrijdag was het weer van dat. Laurette Onkelinx (PS), het is haar toevertrouwd, vindt het niet kunnen dat bedrijven zoals Solvay en AB Inbev amper belastingen betalen in België en pleitte daarom voor de invoering van een minimumtaks voor grote bedrijven. In ruil daarvoor is ze ook bereid om te praten over besparingen.

Vincent Van Quickenborne (Open Vld) reageerde meteen. Hij wil van geen minimumtaks weten nu onze bedrijven het zo moeilijk hebben om te concurreren en zelfs personeel moeten afdanken. Steven Vanackere (Cd&V) is het eens met Van Quickenborne en had het over een “slap ballonnetje” vanwege Onkelinx.

Het probleem met het voorstel van Onkelinx is dat ze de verkeerde voorbeelden koos. AB Inbev en Solvay zijn multinationals met hoofdzetel in België maar vooral veel activiteiten in het buitenland.

Hun winst in het buitenland wordt daar belast. Ze hier nog eens laten betalen is geen goed idee, kan ze enkel aanzetten om straks ook hun hoofdzetel te verhuizen.

Ten gronde heeft Laurette Onkelinx wel een punt. Er zijn bedrijven in dit land die amper belastingen op hun winsten betalen. Veelal zijn dat de grote bedrijven. Ze hebben de kennis of het geld om de kennis te kopen waarmee ze de belastingen maximaal ontwijken. Het is niet ethisch. Maar wel wettelijk. En dat is, ook deze waarheid heeft haar rechten, mee de fout van Laurette Onkelinx en haar partij.

De vennootschapsbelasting loopt in principe op tot 33 procent. De personenbelasting is de hoogste van de wereld. Die is weliswaar voor rekening van de werknemer, maar moet via het brutoloon wel mee opgebracht worden door de bedrijven. En dan zijn er nog de patronale lasten, de lokale belastingen en wat nog meer. Daarmee kunnen onze bedrijven niet concurreren.

De oplossing ligt voor de hand, een eenvoudige en competitieve vennootschapsbelasting. Daar wilde de PS niet van weten. In de plaats daarvan kregen we de fictieve notionele interestaftrek en een dermate ingewikkelde fiscale wetgeving met ook nog eens ontelbare achterpoortjes. En daar maken de grote bedrijven gebruik van. De kritiek van Laurette Onkelinx op de grote bedrijven moet dan ook verstaan worden als kritiek op haar eigen PS.

Eric DONCKIER