Het federale kernkabinet boog zich gisteren een eerste keer over een eventuele aanpassing van ons indexmechanisme en de automatische indexering van de lonen. De echte discussies zijn pas voor na de budgetcontrole van eind deze maand. Dan moet ook het rapport van de Nationale Bank hierover helemaal klaar zijn. Het worden moeilijke discussies.
Vanaf het ogenblik dat het woord index valt, splitst het land zich in twee op. De socialisten en dan in het bijzonder de Waalse socialisten willen van geen herziening weten. De vakbonden zijn hun grootste supporters. De liberalen en in het bijzonder de Vlaamse liberalen zijn voorstanders van een aanpassing. En zij hebben de werkgevers als supporters.
Heilige koe
Overigens, en dat moet meteen duidelijk zijn, geen enkele partij vraagt om een afschaffing van de automatische loonindexering. Dat is een dermate heilige koe, dat zelfs de meest uitgesproken liberalen er zich niet aan wagen. Maar dat er een aanpassing komt, staat buiten kijf.
Onze export loopt immers terug. Zoals overigens ook in andere landen als gevolg van de economische crisis. Maar we verliezen ook marktaandeel. En dat is veel erger. Dat betekent immers dat onze economie niet voldoende vernieuwend is. En dat we te duur zijn. Onze export is onze voornaamste bron van rijkdom.
Hogere inflatie
Een aanpassing van het indexmechanisme dringt zich op. Daarbij zal er minder sprake zijn over de automatische loonindexering op zich, dan wel over de motor achter die automatische aanpassing van de lonen. En dan hebben we het over de inflatie. Die is in België veel hoger dan in de buurlanden, zal dit jaar opnieuw oplopen tot bijna 3 procent.
Een van de voornaamste verklaringen hiervoor, zijn onze hoge energieprijzen, wat wij voor olie, gas en elektriciteit betalen. Dat komt niet alleen door de grondstofprijzen, maar ook door de distributiekosten en de heffingen en daar zijn we zelf voor verantwoordelijk. Bovendien wordt elke prijsverhoging meteen doorgerekend aan de consument. De energieprijzen stegen vorig jaar bij ons met 17 procent tegen slechts met 10 procent in de buurlanden. De gevolgen laten zich raden.
Hoge energieprijzen zorgen voor hoge inflatie. Hoge inflatie zorgt bij overschrijding van de spilindex voor een automatische indexering van de lonen. Indexering van de lonen verhoogt de productiekost van de bedrijven. Een hogere productiekost zorgt voor duurdere producten. Duurdere producten zijn moeilijker te exporteren. Een vicieuze cirkel die best zo snel mogelijk doorbroken wordt.
Eric DONCKIER
Reacties