Het is een traditie geworden. Telkens de kinderen vakantie hebben, nemen ook onze politici vakantie. Het is onder de eerste regering Verhofstadt dat het werd ingevoerd. We hadden toen nogal wat ministers met jongere kinderen. Die ze nooit zagen omdat ze zo hard werkten.
Althans, dat zegden ze. En dus besloten ze om telkens vakantie te nemen wanneer hun kinderen vakantie hadden, kwestie van hun kinderen toch een beetje te zien opgroeien. Klinkt goed. Ze zouden dat voor alle beroepsgroepen moeten invoeren.
Een weekje met krokus, twee weken met Pasen, twee maanden grote vakantie, een weekje herfstvakantie en twee weken met Kerstmis. In het totaal veertien weken vakantie. Daar doen we het voor.
Is hier een jaloerse journalist aan het woord? Toch niet. Het is wel degelijk zo dat onze politici hard werken, lange dagen kloppen, geen weekends hebben, in Brussel en lokaal actief zijn, voor alles en nog wat worden aangesproken en verantwoordelijk gesteld en uiteindelijk veelal stank voor dank krijgen.
Het is ook zo dat ze moeilijk een snipperdag kunnen nemen wanneer Kamer en Senaat vergaderen. Al is het ook zo dat de commissies en de plenaire vergaderingen van Kamer, Senaat en Vlaams Parlement nooit voltallig zijn. Dus toch een snipperdag?
Al die vakantieweken hebben wel voor gevolg dat het parlementair jaar niet zo heel lang duurt, dat het parlement daardoor al eens in tijdsnood wil komen, dat het op het einde van het jaar en net voor de grote vakantie dag en nacht moet vergaderen en dat het dan in een ijltempo wetsontwerpen en wetsvoorstellen bespreekt en stemt die daarna gecorrigeerd moeten worden wegens te haastig en onzorgvuldig werk.
Het is wat het is, wij zullen het niet veranderen. Het heeft trouwens ook een goede kant. Het geeft onze politici de kans om niet met de waan van de dag bezig te moeten zijn maar om na te denken, om eventueel dossiers bij te werken en - voor wie nog in het land is - achter de schermen naar oplossingen te zoeken voor al langer aanslepende kwesties zoals… de benoeming van topambtenaren en bestuurders in overheidsbedrijven.
Dat is een hels karwei. Niet alleen omdat er rekening moet worden gehouden met het taalevenwicht, maar ook - althans, dat vinden onze politici - met het politiek evenwicht. Gelukkig zijn er 46 vacante betrekkingen voor 6 regeringspartijen. Dat maakt het werk iets gemakkelijker. We zijn er helemaal zeker van dat onze politici deze zware taak tot een goed einde zullen brengen.
Eric DONCKIER
Reacties