De Schreurslijst

Foppe met moppen

Hoe graag waren we Europees voetbalkampioen
bij de beloften geworden? Héél graag.
Onze jongens (die 3 van Genk, die u allemaal
kent, plus onze twee Kanaries) schoten te
kort tegen de Serviërs, maar behaalden toch
een ticket voor de Olympische Spelen. Een
stunt, want dat was geleden van 1928, zoals
onze iets oudere lezers zich herinneren. In
1920 werden we zelfs Olympisch voetbalkampioen,
jawel! De Spelen werden toen in
de ‘Grootste Stad van de Wereld’ betwist. In
Antwerpen dus.

bont en blauw

“Gaan we direct iets drinken op een terrasje?” vroeg een vrouwenstem achter mij, toen ik zaterdag op de Hasseltse Grote Markt tussen de mensen en de partijen doorliep. Het was Frieda Brepoels, in het gezelschap van een ijverige campagnejongen met een geel NV-A-regenjasje aan. “Jawel, ik kom dadelijk,” beloofde ik, want ik ontmoet Frieda Brepoels niet elke dag en uiteindelijk moet ik ook leven van verse roddels om deze rubriek in stand te houden.

Toni

Het leven van de intussen welbekende Limburgse wijnhandelaar Toni Etneo verloopt bij momenten als een jongensdroom. Waar wij autohandelaar Frans Billen, inmiddels BV, kennen omdat hij de scène van Hollywood platloopt, heeft Toni zich toegelegd op de voetbalsport in Europa.

Supernanny

Ik kan er niet naar kijken, naar Supernanny op VTM. Dat heeft niets te maken met Wendy Bosmans, maar als ik dat programma met onze kinderpsychologe op tv zie, zap ik meteen weg. Het zijn harde woorden, ik weet het, maar ik draai niet rond de pot. De kinderen, die in haar uitzending opgevoerd worden, doen dat soms wél, die durven al eens rond de pot draaien en wild beginnen plassen. Nochtans is Wendy één van de meest verdienstelijke mensen, die via tv de Vlaamse huiskamers binnendringen. Zij verdient naast haar inkomen, ook een dikke pluim, jawel, ik meen het. Maar ik wend het hoofd af van haar programma, want het doet pijn aan de ogen. Soms grijp ik in vertwijfeling naar een boek of naar de Knack, als die weer vol Limburgse verhalen staat. Wendy wordt gewaardeerd door veel mensen, omdat ze krakkemikkige gezinnen te hulp schiet. Ouders, die kinderen op de wereld gezet hebben, omdat de productie ervan een plezierige activiteit is, maar die verder met de handen in het haar zitten. De kinderen groeien op, maar ze groeien vooral de ouders boven het hoofd. Het gaat meestal om kinderen, die van op-voeding enkel de voeding hebben gekregen. De bevolking draagt Wendy op handen en zeker die in haar thuisdorp Meeuwen- Gruitrode (uit te spreken als Miëve-Roi). Zij hebben haar in oktober vorig jaar verkozen en nu fungeert ze er als schepen van gezin.

Van Genk tot Andorra

Laatst was ik te gast bij een studienamiddag over senioren in Genk. Tja, een mens moet zich soms durven aanpassen aan zijn ouderdom.

De voornaamste conclusie was dat er in de mijnstad te veel vrouwen rondlopen en te weinig mannen. Dat is goed nieuws voor al die mannelijke Genkenaren, maar is dat wel gezond? En wat daaraan te doen? Mijn voorstel was dat het overtollige aantal vrouwen onder dwang moet omgebouwd worden tot man en dat alle hulp daarbij moet komen van dokter Jeff Hoeyberghs. Mijn idee werd weggelachen. Wat ook de bedoeling was. “Hebt gij van die Hoeyberghs een procent beloofd gekregen om zijn naam hier te vernoemen?” vroeg mij achteraf een bezorgde grootvader.

Poco blijf!

Sebastien Pocognoli gezien? In alle tv-journaals van het voorbije weekend groette hij wenend de supporters. Tranen opsporen, is iets waar camerlui voor opgeleid zijn, niet alleen bij Stanley’s Route of Big Brother. Misschien huilde hij omdat hij mogelijk zijn laatste thuiswedstrijd voor Racing Genk speelde. Poco is een Luikenaar. Van de eerste augustus, dus een leeuw, niet alleen op het veld, maar ook in de sterren. Twintig wordt hij dit jaar.

'Niet op de lijst'

“Neen, ik doe deze keer niet mee aan de verkiezingen,” zei Jef Cleeren toen ik hem ontmoette, uitgerekend op zijn verjaardag, de derde mei.

Kookpunt

Het leven van beroemde filmsterren kan niet makkelijk zijn. Eergisteren was ik te gast bij een kookdemonstatie, waarbij Felice de hoofdrol speelde. Niet dat hij het gebraad was, neen, hij trad op als welwillende amateur-kok.

Auto-biografie

Na weken van twijfel heeft Sonja Claes de knoop doorgehakt. Ze had als kersvers parlementslid een P-nummerplaat gekregen. Die heeft ze nu op haar nieuwe auto gehangen, een lichtgrijze Alfa met knalrode lederen zetels. Eerst vond ze het overdreven maar mensen uit haar omgeving hebben haar overtuigd. Met haar hoog stemmenaantal had zij die zetel in de Vlaamse raad méér dan verdiend en dus mag ze ook fier zijn om zo’n plaat, werd haar voorgehouden. Goed, die hangt er nu op, vooran en achteraan.

Twiedel Twiedel Twiedel Twiet

Bij het affluiten van ‘de moeder van alle derby’s’ tussen Racing Genk en STVV zal het veel voetballiefhebbers in het stadion ontgaan zijn, maar het was best een grappige zet van KRC Genk om een liedje te draaien van André Van Duin (geboren te Amsterdam in 1947 als Adrianus Marinus Kyvon), terwijl de thuisspelers een ereronde maakten. Het was een persiflage op ‘Tweedle dee’ van Little Jimmy Osmond en het keelgeluid van de heer Van Duin galmde vrolijk door de boxen. De tekst daarvan mag ik u niet onthouden. “Twiedeltwiedel- twiedel-twiet, ik ben een kanariepiet,“ zo zong de befaamde bekkentrekker en hij vervolgde met: ”Ik fluit dit liedje in mijn kooi, ik vind het zelf ontzettend mooi, twiedeltwiedel- twiedel-twiet.” (tot zover dit onnavolgbare citaat van deze zo geliefde Hollandse lolbroek.) Ik was er wèg van. Zeker in deze zonnige dagen, waarin je om de 10 minuten via je autoradio de hit ‘We are from Barcelona’ te horen krijgt. Ook een aanstekelijk nummer, geen twijfel over. Maar op weg naar huis klonk Van Duin nog altijd in mijn hoofd “Twiedel-twiedeltwiedel- twiet.” Mocht ik bij STVV iets te vertellen hebben, ik zou het Kanariepiet-nummer onmiddellijk exporteren naar Staaien, want het is een gezellige deun, niet beledigend (er zit geen racisme in, om maar eens een zwaar woord te gebruiken) en bovenal verzacht muziek de zeden. Dat is stilaan nodig. Want naar verluidt hebben een 100-tal boze supporters van STVV zondagavond, na hun terugkeer uit Genk, waar de Grote Derby werd verloren, de spelersbus van de Kanariepieten geblokkeerd zodat de spelers niet naar buiten konden.