Even stilstaan

Pinkstervreugde

Waar vind je haar? Dat waaien van de Pinksterwind, die vreugde van de heilige Geest? Hoe vaak kon Mgr. Schruers zaliger vragen: "Hoe is het met je vreugde, hoe is het met je hart!"
't Is in het hart dat de vreugde huist. Niemand kan ze daar ontvreemden. Maar vreugde laat zich niet opsluiten, ze schuwt de engheid.
Ze breekt altijd naar buiten. Je ziet het in zovele vormen van kunst. Hoe dikwijls is Maria niet geschilderd met een charme die zegt: "Ik draag een geheim met mij mee".
Maria, oorzaak van onze blijdschap, ikoon van de vreugde. Een Geest van vreugde die zo sterk is, dat zij doorheen lijden kan breken, en uitstralen. En of Maria een uitstraling heeft over heel de wereld. Aan de vele bedevaartsoorden kan je het zien. Met haar verbonden is het feest door de grootste crisis heen. Een 'Maria-bezoekje' waard met dit Pinksterweekend.

Nood aan uitleg 1/2

“In de chaotische situatie waarin wij vandaag zijn terecht gekomen, groeit er een grote behoefte aan uitleg.” En de jonge filosoof Coen Simon voegt er dan aan toe: “Filosofen mogen bij het zoeken naar levenszin zeker mee hun uitleg geven. Ik ben geen priester of dominee. Ik ben ook geen gelovige. Ik bekijk wel onze cultuur en onderzoek hoe die in elkaar steekt.” En nadat hij uitleg heeft gegeven over zijn opstelling, stelt hij in een interview in Volzin vrij duidelijk: “Nu geloven voor veel mensen nog weinig betekent en eigenlijk is weggevallen, is voor velen ook de achtergrond, het decor weggevallen. Maar die achtergrond hebben wij mensen nu eenmaal nodig om een zinvol leven te kunnen leiden. Als samenleving hebben wij nood aan dromen, rituelen en instituties om aan het leven betekenis te kunnen geven. We hebben verhalen, verbeeldingskracht en poëzie nodig. God, de liefde, vrije wil, we zien het niet en we kunnen dit alles ook niet bewijzen maar dit alles heeft een functie in ons leven.”

Vreemd

Toen hem de vraag werd gesteld twijfelde de jongen, een opgeschoten puber, geen ogenblik. “Het beste wat me overkomen is, is het overlijden van mijn vader”.
De tafelgenoten waren verbijsterd. De jonge man besefte dit best en gaf meteen wat uitleg.
“Mijn vader is drie jaar geleden, na een lange ziekte, gestorven. Ik had veel liever dat hij was blijven leven. Ik hield echt van hem. Maar nu stel ik vast dat ik veel dankbaarder in het leven sta dan voorheen, dat ik gewoon dankbaar ben dat ik mag leven, elke dag opnieuw. En ook dat ik vaak verwonderd en blij ben om kleine, eenvoudige dingen. Ja, ik weet dat dit vreemd kan klinken, maar eigenlijk is dit het beste wat me ooit overkomen is”.
Wat je zoal te horen krijgt van studenten …

Ja, maar ...

Kan er met Pinksteren iets gebeuren?
Ja! Als we tevreden zijn van onszelf, kunnen we niets meer verbeteren. Meestal maken we dan ook de mensen rondom ons ongelukkig.
We kunnen ook gelukkig leven als een hond. Slapen als de zon er is. Een hapje zoeken als onze maag leeg is. En dan? Wat hebben de anderen daaraan? We kunnen leven als een papegaai. Heel lang. En praten. Tot we van onze stok vallen. En dan? We zijn meer dan de papegaai. We zullen in eeuwigheid ontwaken. Het evangelie stelt eenvoudige vragen, zoals: bid je in de stilte, bekeer je je in je hart, heb je anderen lief? Maar vaak is ons antwoord niet enkelvoudig ‘ja’. Het is eerder: ‘Ja, maar ...’. Ik wil me wel bekeren, ja, maar moet dat zo dadelijk, meteen?
Met Pinksteren moet je iets doen. Met praten alleen kan geen mens zichzelf verlossen uit de dagelijkse sleur. Toen de verloren zoon er genoeg van had, stond hij beslist op en stapte recht naar zijn vader toe ... (Lucas 15,11-32)
Naar Mgr. G. Danneels

Meiklokje

Er hangt adem van Uw geest
in elke bloem die ik ontmoet,
maar in het lelietje der dalen,
verscholen tussen vele bladeren,
ademt Gij uit in overvloed.
Ik ga op ontdekkingstocht,
een avondwandeling in mei.
Tussen schaduwrijke bomen,
strooit het klokje zijn aromen,
geurt het om ter meest en blij
met zijn wonderzoete geur,
in verborgen groen en dal.
Als de lenteregens zingen,
prijst het klokje het geringe,
draagt het kleine Uw voorkeur.

Tegen de ruit

Deze morgen was het weer zo ver. Een musje vloog met een doffe bons tegen de ruit van de keuken. Het tuimelde op het terras. Ik wou naar buiten rennen om het op te rapen. Het bonzend hartje in zijn keel weerhield me. Het zou nog meer schrikken. Het zat er muisstil, enkel de kraaloogjes blonken. Het vensterglas scheidde ons. Ik voelde me met dit vogeltje verbonden. Hoe vaak bonsde ik met mijn gedachten niet tegen denkbeeldig glas op momenten waarop ik op mezelf terugviel, afgewezen, of gewoon niet goed in mijn vel. Ik ging terug aan het werk en schonk het geen aandacht meer. Nadien zou ik het voorzichtig optillen en met alle laatste zorgen begraven in de tuin. Toen ik even later naar buiten keek, was het vogeltje weg. Mijn verbazing maakte snel plaats voor opluchting. Een intense vreugde gloeide in mij. Dat kleine vogeltje was niet meer vleugellam en had op eigen houtje een veiliger oord opgezocht. Ik weet dat er ergens ook Iemand is die mij optilt. Die Ene zorgt voor mij als ik uit het nest val. Hij zei ooit: ‘Ik zal er altijd voor je zijn.’

In de ogen kijken

Ik kon het goed vinden bij God. Ik praatte met Hem. Ik kon Hem iets vragen. Ik kon Hem ook eens dank je zeggen.
Maar ik had de indruk dat Hij mij iets vroeg. Dat was dat ik Hem in de ogen zou kijken. Dat gaf mij een onbehaaglijk gevoel. Dat wilde ik niet. Ik keek van Hem weg, als ik met Hem praatte. Ik had de indruk dat Hij mij in de ogen keek. Maar ik ontweek zijn blik. Ik had schrik. Ik dacht dat Hij mij iets zou verwijten of een ondergestopt kwaad zou aanwijzen of dat Hij mij iets zou vragen, dat ik niet wilde. Het ongemak bleef.
Op een dag nam ik al mijn moed in handen en keek Hem in de ogen. Er kwam geen verwijt. Hij vroeg mij niet iets vervelends te doen. Zijn ogen zeiden alleen maar: ‘Ik hou van je.’ Ik keek lang in die ogen. Ik zocht naar wat die mij te zeggen hadden. Er was maar één boodschap: ‘Ik hou van je.’
Ik ging naar buiten en weende zoals Petrus. Hij ook had geweend, toen Jezus hem aankeek na zijn drievoudige verloochening.

Door de wereld gaan

Je zal maar in deze tijd leven. Zowat alles ondergaat een veranderingsproces. Differentiatie en ontwikkeling gaan in een ijltempo verder. Dit is een proces dat we niet kunnen stoppen. Meer dan ooit zijn we binnen dit alles op zoek naar de waarheid. De crises die dit met zich meebrengt vormen voor gelovigen en ongelovigen een grote uitdaging. “Il faut épouser son temps”, zou Herman Van Rompuy zeggen. “In de wereld, maar niet van de wereld”, zegt Jezus over de zijnen als Hij tot de Vader voor hen bidt om hen niet uit de wereld weg te nemen maar hen te bewaren voor het kwade. Het komt er op aan om te midden van de veranderingen ook een deel te behouden, een getal dat niet verloren mag gaan zoals de twaalf stammen van Israël en de twaalf apostelen. Dit deel hoort samen en brengt ook bijeen, gezonden als elk van hen wordt naar de uithoeken van de wereld. Hun éénheid bouwt op het Woord van de Heer dat spreekt van de unieke liefdesband tussen de Vader en de Zoon. Wij worden uitgenodigd om aan die liefdesband deel te nemen.

Hemelvaart?

“Katholieken weten niet meer waarvoor katholieke feesten staan”, schreef de journalist (T.H.) “Neem nu het feest van Hemelvaart. Meer dan een maand (40 dagen) duurde het voordat Jezus inzag dat Hij maar beter weer bij zijn Vader kon intrekken.” Sommigen zullen deze beschrijving erg spottend of cynisch ervaren. Ook binnen de christelijke kerkgemeenschappen wordt deze feestdag soms erg verschillend beschreven en geïnterpreteerd. Dat cynisch mompelen van de journalist is dan minder hoorbaar. Wat wel steeds sterker klinkt is: hemel moeten we niet langer interpreteren als een plaats. Er zijn geen twee werelden. Er is maar één werkelijkheid. Deze overtuiging is heel sterk verworven in onze tijd en wordt o.a. gebaseerd op wetenschap en op een nieuw gegroeid levensgevoel. We leven niet meer met het wereldbeeld van de Middeleeuwen. Die Man van Nazareth, die vol was van God, is tenvolle thuisgekomen in Gods dynamiek van liefde. Kun je daar als gelovige inkomen?

"Pratsj"

Wat wordt nog ernstig genomen als alles in onze samenleving vooral leuk moet zijn? Dit soort vragen waren deze dagen te horen in de media. “Genoeg gelachen”, stelt een man die dikwijls op het podium stond. Onze cultuur wordt erg gekleurd door 'alles moet kunnen'. Onze steeds grotere vrijheid heeft soms geen doel meer. De vraag naar zingeving klinkt steeds sterker. Waarden en normen verschuiven steeds meer en we worden zeer kwetsbaar en beïnvloedbaar. Misschien kunnen de jongeren in ons midden nog het meest bedreigd worden door dit drukkend leefklimaat. Iemand, actief bezig met drugpreventie, zegt: “Het stromend water heeft een brede bedding en stevige oevers nodig. Als die oevers ontbreken is er na een tijd geen rivier meer. Het wordt dan een modderpoel.” Aan onze Limburgse grens vertellen bestuursverantwoordelijken dat ze vrezen dat die 'modder', die 'pratsj', nu in ons midden zal groeien.

Jeugd van tegenwoordig

Over en weer vliegen uitdagende opmerkingen, jassen en voorwerpen langs me door. Ze hebben mij gevraagd om te spreken voor een groep kandidaat-kampleiding: jongeren van 16 jaar. Terwijl ik geniet van hun bruisende energie vraag ik mij af hoe ik in dit rumoer mijn stem kan laten horen en of ze naar zo'n oude bal als ik nog wel zouden willen luisteren. Het valt mee. Mijn publiek is gewilliger dan ik dacht. Wanneer we in hevige interactie over hun leven, geloof en problemen spreken, komen ze los. Heftig agerend maar ook persoonlijk getuigend laten ze iets zien van hun zoektocht naar geloof, zin en toekomst. Het raakt me omdat ze ondanks hun lawaai zo kwetsbaar zijn. Bij de oogst aan het eind van de avond valt deze opmerking het meest: je echt gehoord voelen, dat er echt naar je geluisterd wordt. Tegelijk vervult het me met hoop en vertrouwen: zoveel jonge mensen die sterk op anderen jongeren betrokken zijn en het verlangen hebben om hen de vakantie van hun leven te geven.