Frank Van Roost serveert

Emoties

Waarom heeft Justine in ‘s hemelsnaam die finalekans laten liggen op Wimbledon? Moeilijk te begrijpen? Neen, want Justine doet nu eenmaal aan vrouwensport. En vrouwensport wordt veel te vaak door mannen beoordeeld. Mannen vinden maar niks aan vrouwenvoetbal: geen vliegende tackles, geen zwevende keepers. Wielrensters tonen nooit splijtende demarrages bergop. Op Wimbledon hebben we geen enkele vrouw zien duiken op dat malse gras. Het verschil met de mannensport is o zo groot.

Alleen sexy gazelle Kim Gevaert en Tia Hellebaut kunnen mannen boeien. Waarom? Omdat elke spurt een spannende zaak is, elke sprong naar de lat nipt wel of nipt niet lukt.

Geen man die dan merkt dat hun prestaties ver onder die van de mannen liggen. Mannen willen kracht en snelheid zien. Veel kracht en snelheid. Slechts weinig vrouwen zijn daarmee van nature gezegend. De Williams-zussen bijvoorbeeld. Zij hebben keihard moeten oefenen om de tennistechniek onder de knie te krijgen. Voor Justine Henin was de opdracht dus dubbel zo zwaar: techniek trainen en de fysieke achterstand inhalen. Het mag een wonder heten dat ze net als de Williams-zussen al acht jaar meedraait met de wereldtop van het tennis. Ze braken allemaal door in 1999 of daaromtrent, net als Mauresmo en Clijsters. Stuk voor stuk gingen ze over de limiet van wat hun lichaam aankon. Allemaal raakten ze korter of langer geblesseerd, een bewijs dat ze het maximum uit hun lijf halen.

Dat Henin als kleinste en tengerste zoveel Grand Slams kon winnen, maakt haar er alleen maar bewonderenswaardiger op. Maar goed. Waarom verliest Henin dan van Bartoli? Het antwoord heet emotie. Een sportvrouw presteert veel meer op de golven van haar gevoelens dan een man. Zolang Henin naar de top klom, in een winnende positie, kon ze vuisten ballen zonder probleem.

Sinds ze op nummer één kwam, won ze alleen nog Grand Slamfinales op haar feelgood-plek Roland Garros en tegen haar rode lap Kim Clijsters. In euforie om de hereniging met haar ouders zweefde Henin boven Roland Garros.

Op andere Grand Slams slaat de stress toe als ze plots een dreiging ziet opduiken. Die stress tast haar fysiek aan: koortsblaasjes, maagpijn (Mauresmo in Australië), rugpijn (US Open-finale tegen Sharapova). Vorige week liep alles goed zolang Venus ups and downs kende. Maar zodra die Sharapova neersabelde, bekeek Henin nog eens haar voorgeschiedenis tegen Venus: 1 gewonnen, 7 verloren. De twijfel sloeg toe, ditmaal verlamde hij haar hoofd en rechterarm.

We gunnen Henin nog veel Grand Slamzeges, maar het bevrijde gevoel dat ze uitstraalde na haar scheiding, is ze vorige week veel te snel verloren.

Het mooiste voorbeeld daarvan leverde Daniela Hantuchova na haar wedtsrjid tegen een geblesseerde Serena Williams. Van het ene moment op het andere zorgde een kortsluiting in haar bovenkamer voor twijfels. Even onverklaarbaar als bij Justine Henin. Maar zoals gezegd, emoties zijn baas in de vrouwensport. Wie vrouwentennis om die reden afkraakt, kent weinig van vrouwensport. En misschien ook weinig van vrouwen. Het beste wat we zulke kritikasters kunnen toewensen is een stel dochters. Sportende dochters.

Een elfje voor Tia

Een paar jaar op rij mocht elke sportjournalist van Het Belang van Limburg in de oudejaarskrant zijn ‘Sportmoment van het Jaar’ beschrijven.

Vorig jaar, medio december, had ik mijn stukje klaar. Helaas, de Sportmomenten zijn eind 2006 niet in de krant geraakt.

Vermits Tia Hellebaut vanavond met de wedstrijd in Oslo aan de gouden meetings van het echte atletiekseizoen begint,  heb ik het stukje nog ergens van een harde schijf geplukt. Het kan nog dienen en Tia verdient deze ode.

Ik heb me zelden zo verbonden gevoeld met een Belgische topper als vorig jaar met Tia Hellebaut, toen ze op het EK in Göteborg goud pakte nadat ze in twee trapjes haar eigen record bijschroefde tot 2m03.

Intussen –EK in zaal in maart 2007- zweefde ze over 2m05. Mijn wens uit de slotzin van toen is al voor een heel klein beetje vervuld.

-----------------------------

Het artikel dat ik in december vorig jaar schreef:

-----------------------------

Ik heb wat met hoogspringen. Heb het zelf beoefend. Lang moest ik dus niet nadenken over de sportprestatie van 2006. Zeker omdat mijn geloof in het cijfer elf er nog door versterkt werd. Het getal elf, dat van de gekken en van het carnaval in Limburg!

Precies elf jaar eerder, begin augustus 1995 maakte ik in datzelfde prachtige Ullevi-stadion mijn eerste WK atletiek mee als verslaggever. Een droom ging in vervulling.

Maar nog mooier was 1976. Datum: elf -jawel, 11 !!!- juli. Ik maakte bijna identiek hetzelfde mee, zij het op een veel bescheidener niveau. Eenmaal ben ik erin geslaagd mijn persoonlijk record tweemaal te breken tijdens dezelfde wedstrijd. Op elf (jawel, 11) juli 1976, dertig jaar voor Tia.

Het was een van de laatste dagen van die memorabele hete zomer 1976. Een maand lang boven de 27 graden, ongehoord in het pré-broeikastijdperk. Op vrijdag 9 juli had ik mijn laatste examen afgelegd, op zaterdag moest mijn persoonlijk hoogspringrecord van 1m95 eraan. Brabantse kampioenschappen in Nijvel: door de examenperiode zat mijn lijf vol adrenaline en opgekropte energie. Die namiddag vloog ik, net als Lucien Van Impe, die op dat moment met zijn fenomenale raid door de Pyreneeën de basis legde voor zijn Tourzege.

Ik vloog, maar de piste in het Waalse-Brabantse Nivelles –toen nog geen tartan!- was een ramp: een zandbak, losse sintel, mijn afstootvoet schoof keer op keer weg. Ik raakte niet over mijn 1m96.

De frustratie zat hoog, ik zocht heel het land af naar een wedstrijd op zondag. Er was er maar ééntje in heel België: de Limburgse kampioenschappen. Helaas, ik was geen Limburger en sprong voor een Brabantse club. Gelukkig was er die goeie ouwe pater Vandenberk (zaliger)! Hij gaf me –hoogst uitzonderlijk- telefonisch toestemming om mee te doen. Diezelfde pater legde die zondagochtend rond elf uur op de piste van Sint-Lodewijk in Genk persoonlijk de lat op de staanders.

Ik ben er hem eeuwig dankbaar voor. De 1m96 haalde ik bij mijn tweede poging, ik stond daarmee ook tweede. Om te winnen moest ik over 1m98, het lukte mij ook. Tweemaal je record verbeteren binnen het kwartier: ook al gaat het maar om een paar centimeters, mentaal is het loodzwaar.

Geen moment kon ik toen bevroeden dat mijn latere leven zich grotendeels in Limburg zou afspelen. Geen moment ook kon ik vermoeden dat Lei Clijsters toen voorgoed in mijn leven binnensloop. Als tennisverslaggever heb ik de vader van Kim duizendmaal gezien, en af en toe ook gesproken. Lang voor zijn dochter Kim op de wereld kwam, heette mijn grootste tegenstander op die elfde juli 1976… Lei Clijsters. Een andere Lei, twee meter groot. Hem ontfutselde ik toen de eerste plaats. Net zoals Tia dertig jaar later zou doen met haar opponenten. Helaas, als niet-Limburger had ik geen recht op een medaille. Mijn dubbel record was me zoveel meer waard.

Het leven hangt aan elkaar van toevalligheden. Dus Tia… ik heb bij die 1m98 van dertig jaar geleden met hard trainen nog zeven centimeter bijgedaan. Ik hoop dat de gelijkenis zich doortrekt. Dat jouw 2m03 ooit 2m10 wordt. Zou toch mooi zijn, niet, nu het wereldrecord op 2m09 staat. Of heb je ook een voorkeur voor het getal elf: 2m11 ofzo?

Tia Hellebaut: goud in Göteborg

Tournée générale!

Zesde Grand Slam, vierde keer Roland Garros. De gewenning slaat toe, we kijken nog amper op van wat Justine Henin gepresteerd heeft. Zes-één, zes-twee! Ze heeft geen tegenstand.

Sorry, sorry, en nog eens sorry. Hier moeten we even ingrijpen. Justine Henin is stilaan bezig Eddy Merckx te overvleugelen. Vijfmaal de Tour, één Giro, één Vuelta. Merckx is voor ons en voor heel de wereld een sportman buiten alle categorie. Justine Henin is intussen een sportvrouw buiten categorie.

Meer dan dat is ze een sportpersoonlijkheid buiten categorie. Haar hele loopbaan is doorspekt met vallen en opstaan, tegenslagen en triomfen. Haar leven lijkt nog meer op een rollercoaster.

Dat kan niemand haar kwalijk nemen. Wie zo jong zijn/haar moeder verliest, krijgt een andere kijk op goed en kwaad. Henin probeerde op alle vlakken revanche te nemen. Op en naast de baan. In Rodriguez vond ze een medestander, want als trainer wierp hij zich op als een meedogenloze aanjager. Een perfectionist ook.

Juju nam die houding mee naast de baan. Als een pure macchiavellist vermorzelde ze alle obstakels, sportief en privé, die ze op haar pad naar een Grand Slam of de nummer één-positie zag opdoemen.

Tot vier jaar geleden ontzag Henin niets of niemand. Tot haar lichaam kraakte onder de druk. Het cytomegalievirus liet Henin haar eigen emoties weer ontdekken. Haar eigen lichaam bleek niet onfeilbaar. Ze leerde leven met haar dubbele en directe fouten. Peulschillen bleken dat in vergelijking met wat de kinderen van haar stichting doormaakten. Kanker- en andere patiëntjes openden haar ogen. Die wisten pas wat een feilbaar lichaam betekent.

Stilaan ontdekte Henin dat je geluk maar beter kan delen met zoveel mogelijk medemensen. Desnoods tijdens een nachtelijk telefoontje met zo'n terminale tiener. Zelfs al moest dat maar midden in een Grand Slamtornooi.

Henin gaf die nieuwe emotionele dimensie steeds meer kansen. Op de Fed Cup vorig jaar in Luik doorbrak ze haar isolement binnen het vrouwencircuit. Daar bleek dat ze de zotte doos in zichzelf gerust eens alleen op de loop kon laten gaan. Steeds vaker vergat ze de controlefreak in zichzelf. Steeds meer ervaringen bewezen haar de waarde van het gezegde 'Hoe meer zielen, hoe meer vreugde.'

Blijkbaar was Pierre-Yves een remmende factor toen ze zich uit het verstikkend cocon van de eenzaamheid aan de top probeerde te wurmen. In zijn plaats is de hele armada van broers, zussen, papa, tantes en nonkels weer komen meevieren. Vooral broer-levensgenieter David, eigenaar van een café in de vurige stede Luik, belichaamt wat zijn zus Justine zich al te lang ontzegd heeft, maar wat ze nu duidelijk begrepen heeft. Geluk, dat is een Tournée Générale!

Kill Maria!

Jaaaah, we willen allemaal Maria Sharapova zien. Beste mensen, als journalist hoor ik objectief te blijven, maar voor één keer val ik graag uit mijn rol. Dan mag Hollywood ooit het motto gelanceerd hebben dat 'Blondes have more fun', wij zijn helemaal voor Ana Ivanovic gewonnen in die andere halve finale vanmiddag op Roland Garros, een regelrechte Battle of the Babes. Na Kill Bill met allerlei Uma Thurmans wil ik vandaag Kill Maria zien, met Servische Ana in de hoofdrol. Heavy en brutaal, met de glimlach.

Surft u maar effe langs op de website www.anaivanovic.com en u voelt er zich thuis alsof Ana u persoonlijk op de koffie heeft gevraagd. Mij overkwam dat voorrecht vorig najaar op het tornooi van Hasselt op een doordeweekse dinsdagmiddag. Het werd een huis-, tuin- en keukenbabbel met de meest frisse verschijning op het circuit.

Honderduit taterde ze over de domste en de ernstigste dingen van het leven. Van haar voorkeur voor sushi tot de bombardementen op Belgrado die ze als 12-jarige meemaakte.

"We hoorden de inslagen tot op een kilometer van ons huis. De ruiten daverden. Om zes uur stond ik op voor de training van zeven uur. Telkens de sirenes loeiden, mocht ik mijn training vergeten. Het lawaai hield aan tot de vliegtuigen uit ons luchtruim waren. Uren aan een stuk. Ik heb huizen in puin zien liggen."

Een tiener van haar kaliber vergeet snel. Als Ana op 6 november haar twintigste verjaardag viert, hoop ik dat ze kan toosten op een prachtseizoen, met haar eerste Grand Slamfinale in Parijs. En met zoveel andere mooie herinneringen, zoals haar tornooizege in Berlijn.

Of dat bange moment in de auto in Rome. "We geraakten strop in de mensenmassa. Bleek dat heel Rome de bekerzege van AS Roma stond te vieren."

Een beetje actie kan Ivanovic nochtans niet deren. "Lost en 24 zijn de reeksen waar ik van hou. En tijdens het tornooi van Antwerpen ben ik de film Blood Diamond gaan kijken. Erg heavy en brutaal, maar ik heb ervan genoten," zo schreef ze een paar dagen later in haar dagboek. "En Kim speelde het beste tennis dat ik ooit heb moeten ondergaan."

Intussen is die Kim (voor wie haar al vergeten is: familienaam Clijsters) van het toneel verdwenen. Ana Ivanovic is op de scène gesprongen: 1m83 pure levensvreugde. Geniet er vanmiddag van.

Slechts één ding bedroeft mij. In haar dagboek van november vorig jaar op haar website rept mooie Ana met geen woord over haar interview met mij. Zou dat nu echt aan mij gelegen hebben? Dat wil en kàn ik niet geloven. Supporteren jullie allemaal maar voor Sharapova, ik hou het op Ana.

Een sportblog over tennis

Frank Van Roost - bijna vijftiger, wandelende sportencyclopedie, zelfverklaarde allesweter, hoogspringer van opleiding, mister energy himself - volgt al sinds mensenheugnis het internationale tennis voor Het Belang van Limburg en Gazet van Antwerpen.

Vele vedetten heeft hij zien komen, evenveel zien gaan. De rode draad door zijn carrière: hij heeft over allemaal een mening, weet dingen over hen die u niet weet. En die deelt hij graag met u op deze blog.

Reacties zijn meer dan welkom.