Tournée générale!

Zesde Grand Slam, vierde keer Roland Garros. De gewenning slaat toe, we kijken nog amper op van wat Justine Henin gepresteerd heeft. Zes-één, zes-twee! Ze heeft geen tegenstand.

Sorry, sorry, en nog eens sorry. Hier moeten we even ingrijpen. Justine Henin is stilaan bezig Eddy Merckx te overvleugelen. Vijfmaal de Tour, één Giro, één Vuelta. Merckx is voor ons en voor heel de wereld een sportman buiten alle categorie. Justine Henin is intussen een sportvrouw buiten categorie.

Meer dan dat is ze een sportpersoonlijkheid buiten categorie. Haar hele loopbaan is doorspekt met vallen en opstaan, tegenslagen en triomfen. Haar leven lijkt nog meer op een rollercoaster.

Dat kan niemand haar kwalijk nemen. Wie zo jong zijn/haar moeder verliest, krijgt een andere kijk op goed en kwaad. Henin probeerde op alle vlakken revanche te nemen. Op en naast de baan. In Rodriguez vond ze een medestander, want als trainer wierp hij zich op als een meedogenloze aanjager. Een perfectionist ook.

Juju nam die houding mee naast de baan. Als een pure macchiavellist vermorzelde ze alle obstakels, sportief en privé, die ze op haar pad naar een Grand Slam of de nummer één-positie zag opdoemen.

Tot vier jaar geleden ontzag Henin niets of niemand. Tot haar lichaam kraakte onder de druk. Het cytomegalievirus liet Henin haar eigen emoties weer ontdekken. Haar eigen lichaam bleek niet onfeilbaar. Ze leerde leven met haar dubbele en directe fouten. Peulschillen bleken dat in vergelijking met wat de kinderen van haar stichting doormaakten. Kanker- en andere patiëntjes openden haar ogen. Die wisten pas wat een feilbaar lichaam betekent.

Stilaan ontdekte Henin dat je geluk maar beter kan delen met zoveel mogelijk medemensen. Desnoods tijdens een nachtelijk telefoontje met zo'n terminale tiener. Zelfs al moest dat maar midden in een Grand Slamtornooi.

Henin gaf die nieuwe emotionele dimensie steeds meer kansen. Op de Fed Cup vorig jaar in Luik doorbrak ze haar isolement binnen het vrouwencircuit. Daar bleek dat ze de zotte doos in zichzelf gerust eens alleen op de loop kon laten gaan. Steeds vaker vergat ze de controlefreak in zichzelf. Steeds meer ervaringen bewezen haar de waarde van het gezegde 'Hoe meer zielen, hoe meer vreugde.'

Blijkbaar was Pierre-Yves een remmende factor toen ze zich uit het verstikkend cocon van de eenzaamheid aan de top probeerde te wurmen. In zijn plaats is de hele armada van broers, zussen, papa, tantes en nonkels weer komen meevieren. Vooral broer-levensgenieter David, eigenaar van een café in de vurige stede Luik, belichaamt wat zijn zus Justine zich al te lang ontzegd heeft, maar wat ze nu duidelijk begrepen heeft. Geluk, dat is een Tournée Générale!