Waarom heeft Justine in ‘s hemelsnaam die finalekans laten liggen op Wimbledon? Moeilijk te begrijpen? Neen, want Justine doet nu eenmaal aan vrouwensport. En vrouwensport wordt veel te vaak door mannen beoordeeld. Mannen vinden maar niks aan vrouwenvoetbal: geen vliegende tackles, geen zwevende keepers. Wielrensters tonen nooit splijtende demarrages bergop. Op Wimbledon hebben we geen enkele vrouw zien duiken op dat malse gras. Het verschil met de mannensport is o zo groot.
Alleen sexy gazelle Kim Gevaert en Tia Hellebaut kunnen mannen boeien. Waarom? Omdat elke spurt een spannende zaak is, elke sprong naar de lat nipt wel of nipt niet lukt.
Geen man die dan merkt dat hun prestaties ver onder die van de mannen liggen. Mannen willen kracht en snelheid zien. Veel kracht en snelheid. Slechts weinig vrouwen zijn daarmee van nature gezegend. De Williams-zussen bijvoorbeeld. Zij hebben keihard moeten oefenen om de tennistechniek onder de knie te krijgen. Voor Justine Henin was de opdracht dus dubbel zo zwaar: techniek trainen en de fysieke achterstand inhalen. Het mag een wonder heten dat ze net als de Williams-zussen al acht jaar meedraait met de wereldtop van het tennis. Ze braken allemaal door in 1999 of daaromtrent, net als Mauresmo en Clijsters. Stuk voor stuk gingen ze over de limiet van wat hun lichaam aankon. Allemaal raakten ze korter of langer geblesseerd, een bewijs dat ze het maximum uit hun lijf halen.
Dat Henin als kleinste en tengerste zoveel Grand Slams kon winnen, maakt haar er alleen maar bewonderenswaardiger op. Maar goed. Waarom verliest Henin dan van Bartoli? Het antwoord heet emotie. Een sportvrouw presteert veel meer op de golven van haar gevoelens dan een man. Zolang Henin naar de top klom, in een winnende positie, kon ze vuisten ballen zonder probleem.
Sinds ze op nummer één kwam, won ze alleen nog Grand Slamfinales op haar feelgood-plek Roland Garros en tegen haar rode lap Kim Clijsters. In euforie om de hereniging met haar ouders zweefde Henin boven Roland Garros.
Op andere Grand Slams slaat de stress toe als ze plots een dreiging ziet opduiken. Die stress tast haar fysiek aan: koortsblaasjes, maagpijn (Mauresmo in Australië), rugpijn (US Open-finale tegen Sharapova). Vorige week liep alles goed zolang Venus ups and downs kende. Maar zodra die Sharapova neersabelde, bekeek Henin nog eens haar voorgeschiedenis tegen Venus: 1 gewonnen, 7 verloren. De twijfel sloeg toe, ditmaal verlamde hij haar hoofd en rechterarm.
We gunnen Henin nog veel Grand Slamzeges, maar het bevrijde gevoel dat ze uitstraalde na haar scheiding, is ze vorige week veel te snel verloren.
Het mooiste voorbeeld daarvan leverde Daniela Hantuchova na haar wedtsrjid tegen een geblesseerde Serena Williams. Van het ene moment op het andere zorgde een kortsluiting in haar bovenkamer voor twijfels. Even onverklaarbaar als bij Justine Henin. Maar zoals gezegd, emoties zijn baas in de vrouwensport. Wie vrouwentennis om die reden afkraakt, kent weinig van vrouwensport. En misschien ook weinig van vrouwen. Het beste wat we zulke kritikasters kunnen toewensen is een stel dochters. Sportende dochters.
