Graffiti

Nieuwjaarsbrief

Vond een oude nieuwjaarsbrief in een doos met foto’s van lang geleden. Nieuwjaarsdag 1964. M’n jongste las over mijn schouder mee: “Papa, dat is net mijn handschrift!” reageerde hij geestdriftig.

* * *

Zeer lieve Ouders Reeds lang heb ik getracht Naar deze dag. Ik ben er fier over dat ik u heden mijn wensen voor het nieuwe jaar mag aanbieden.

* * *

Naar jaarlijkse traditie blader ik voor het jaareinde door mijn rode notitieboekjes van de afgelopen maanden, voor een eigenzinnig jaaroverzicht. Dingen die ik genoteerd heb, maar die niet altijd in de columns terecht kwamen.

* * *

Lieve Pappie en Mammie aan het kerstkindeke Heb ik voor u gevraagt: Een goede gezondheid veel geluk in uw huisgezin en in uw ondernemingen. Ik ben er van overtuigt dat het lieve Jezuke, mijn smeekbeden zal verhoren.

* * *

Het nijlpaard

Ook na het nijlpaard gaat de weg gewoon verder.

* * *

’s Ochtends. De deurbel gaat te vroeg. Ik lig nog in bed. De bel gaat nog eens. Ja, ja, ik kom al! Ik loop naar het raam en zie beneden een jongeman. Ik roep dat ik eraan kom en sluit het venster. De bel gaat opnieuw, en opnieuw. Hela, ik ben niet doof hoor! Ik open de deur. De jongeman staat voor me met een map paperassen onder de arm. Als hij begint te praten, begrijp ik geen woord. Na een paar zinnen wordt me duidelijk dat hij doof is en me iets wil verkopen.
Ik kan hem nog altijd niet verstaan. Hij toont me een folder met uitleg. Ik probeer de woorden te ontcijferen, maar omdat ik te snel naar beneden ben gelopen, zit m’n bril niet op m’n neus. Ik zie alleen wat wazigheid en probeer de jongeman uit te leggen dat ik zonder m’n bril niets kan lezen. Hij begrijpt me niet. Ik wijs naar mijn beide ogen en teken denkbeeldige cirkels met de wijsvinger rond mijn pupillen. Tegelijkertijd articuleer ik de vier letters van het woord ‘bril’ en wijs naar boven: “Ik ga mijn bril halen! Dan weet ik wat er op jouw folder gedrukt staat!” Terwijl ik mij omdraai, zie ik de ontgoocheling in zijn ogen en merk dat hij me niet begrepen heeft en denkt dat ik de deur voor hem wil sluiten.
Ik probeer het nog eens met gebarentaal, maar we raken geen stap verder. Ik zie hem weggaan en bij de buren aanbellen. Hopelijk vindt de dove straks iemand die kan zien.

* * *

1.000

Afgelopen maanden veel bladeren gerakeld. Tientallen kruiwagens vol. Hoeveel bladeren zijn het geweest? Duizenden? Tienduizenden misschien?
Van onze ginkgo vielen er een paar honderd, meer niet denk ik. Van de oude beuk moeten het er veel meer geweest zijn.
Ieder dood blad heeft er ongeveer hetzelfde leven opzitten – in de lente ontloken, in de zomer met zon overgoten en dan met het korten van de dagen volgde het afscheid.
En toch zijn er verschillen. Sommige bladeren pronkten in de kruin, dicht bij de hemel, vingen hoge wind en regen. Andere leefden dichter bij de mens die op een hete dag in zijn schaduw afkoeling zocht, dichter bij de vogel die op zijn tak een nest bouwde. Elk blad, een ander verhaal.
Maar als ze vandaag dood op een hoop liggen, vallen die verschillen weg, is elk blad een blad en straks zelfs dat niet meer. Hier vandaag, morgen weg. Het stelt allemaal niet zoveel voor.

Lode

Lode “Lode heeft een hele goede pen,” zei mijn vader altijd, “en dat is het belangrijkste.”

* * *