Zoals vorige week aangekondigd, ruim ik vandaag plaats
voor mijn vriend Tzion, een kunstenaar uit Israël. Tzion
Hazan (23) is kritisch over zijn land, actief in de vredesbeweging
en de dialoog tussen Israëli’s en Palestijnen.
Tzion tekent verhalen in de stijl van de ‘graphic novel’ en
heeft dus een unieke manier om zijn boodschap op papier
te zetten.
Het is voor ons beiden een drukke week geweest. We hebben tientallen e-mails naar elkaar gestuurd en vaak getelefoneerd. Ik stelde me vragen over wat hij wilde zeggen en vroeg vaak verduidelijking. Tzion besprak de tekst ook met een Palestijnse vriend - die vond zijn analyse hard, maar was overtuigd dat de boodschap diende gehoord te worden. De afgelopen weken krijgen we van beide zijden van het conflict in Gaza de stereotiepe verwijten te horen die al vele jaren herhaald worden. Tzion heeft echter iets nieuws te zeggen, denk ik.
Ik herinner me nog altijd de woorden van mijn professor ethiek in Leuven: als twee broers met elkaar op de vuist gaan, is de domste vraag die je hun kan stellen wie er begonnen is. In mijn ervaring als vader van twee zonen weet ik ondertussen ook dat ik deel word van het conflict als ik een van de twee de schuld geef – maar als ik het geduld kan opbrengen om het verhaal van beiden helemaal uit te horen, verandert er iets belangrijks in de dynamiek van de situatie. De oplossing voor een conflict kan je nooit op het slagveld vinden, wel in inzichten over de menselijke psychologie. Zolang we onze schuldgevoelens op een ander projecteren om onze eigen onschuld te bewijzen, kan er van vrede geen sprake zijn.
Tzion vroeg me om zijn tekst zo nauwkeurig mogelijk te vertalen. Hij vroeg me ook om foto’s van huizen en straten van bij ons, en kiekjes van sneeuw... In de eerste frames herkent u de beelden van Marc Cox op de Grote Markt van de provinciehoofdstad.
Een korte biografie van de kunstenaar mag hier niet ontbreken. Toen Tzion amper zeven was, verhuisde hij met zijn ouders van de voorsteden van Los Angeles – waar ik hem als kleine buurjongen kende – naar de Marokkaans-Joodse buurten van Sderot, een stad die vandaag constant onder raketvuur ligt. Zijn naam ‘Tzion’ – Hebreeuws voor ‘Zion’ - kreeg hij van de broer van zijn vader, die als soldaat in het Israëlisch leger – tijdens de oorlog in Libanon van 1982 – door ‘friendly fire’ gedood werd. Een gebeurtenis die Tzions levensvisie sterk bepaald heeft.
Hij leeft en werkt in de multiculturele wijken van Jaffa en Tel Aviv. In 2004 weigerde hij dienst in het Israëlisch leger. Hij helpt vandaag met de sociaal-politieke problemen van jonge mensen en draagt bij tot het stichten van een nieuwe multiculturele kunstscene in Jaffa, een Joods-Arabische stad.
Als iemand op Tzions bijdrage wil reageren, kan dat op: tzion.h@gmail.com of op zijn website: www.Hazania.net.
Good luck en tot ziens.
Het is voor ons beiden een drukke week geweest. We hebben tientallen e-mails naar elkaar gestuurd en vaak getelefoneerd. Ik stelde me vragen over wat hij wilde zeggen en vroeg vaak verduidelijking. Tzion besprak de tekst ook met een Palestijnse vriend - die vond zijn analyse hard, maar was overtuigd dat de boodschap diende gehoord te worden. De afgelopen weken krijgen we van beide zijden van het conflict in Gaza de stereotiepe verwijten te horen die al vele jaren herhaald worden. Tzion heeft echter iets nieuws te zeggen, denk ik.
Ik herinner me nog altijd de woorden van mijn professor ethiek in Leuven: als twee broers met elkaar op de vuist gaan, is de domste vraag die je hun kan stellen wie er begonnen is. In mijn ervaring als vader van twee zonen weet ik ondertussen ook dat ik deel word van het conflict als ik een van de twee de schuld geef – maar als ik het geduld kan opbrengen om het verhaal van beiden helemaal uit te horen, verandert er iets belangrijks in de dynamiek van de situatie. De oplossing voor een conflict kan je nooit op het slagveld vinden, wel in inzichten over de menselijke psychologie. Zolang we onze schuldgevoelens op een ander projecteren om onze eigen onschuld te bewijzen, kan er van vrede geen sprake zijn.
Tzion vroeg me om zijn tekst zo nauwkeurig mogelijk te vertalen. Hij vroeg me ook om foto’s van huizen en straten van bij ons, en kiekjes van sneeuw... In de eerste frames herkent u de beelden van Marc Cox op de Grote Markt van de provinciehoofdstad.
Een korte biografie van de kunstenaar mag hier niet ontbreken. Toen Tzion amper zeven was, verhuisde hij met zijn ouders van de voorsteden van Los Angeles – waar ik hem als kleine buurjongen kende – naar de Marokkaans-Joodse buurten van Sderot, een stad die vandaag constant onder raketvuur ligt. Zijn naam ‘Tzion’ – Hebreeuws voor ‘Zion’ - kreeg hij van de broer van zijn vader, die als soldaat in het Israëlisch leger – tijdens de oorlog in Libanon van 1982 – door ‘friendly fire’ gedood werd. Een gebeurtenis die Tzions levensvisie sterk bepaald heeft.
Hij leeft en werkt in de multiculturele wijken van Jaffa en Tel Aviv. In 2004 weigerde hij dienst in het Israëlisch leger. Hij helpt vandaag met de sociaal-politieke problemen van jonge mensen en draagt bij tot het stichten van een nieuwe multiculturele kunstscene in Jaffa, een Joods-Arabische stad.
Als iemand op Tzions bijdrage wil reageren, kan dat op: tzion.h@gmail.com of op zijn website: www.Hazania.net.
Good luck en tot ziens.
Reacties