En de volgende dag was de wereld wit. In het duister van de nacht was de sneeuw gevallen. Wit uit de zwarte hemel, op de ontvankelijke aarde neer.
* * *
Met ‘Google Earth’ kan je het strand en de duinen en het blauwe water van de Middellandse Zee zien. Als je genoeg inzoomt, kan je zelfs de kopjes op het zeewater ontwaren.
Er loopt een grens door dit land, maar die zie je vanuit de hemel niet. Langs beide zijden van de demarcatielijn is de kleur van het water hetzelfde blauw en die van de aarde hetzelfde grijs. Aan de ene kant vallen vandaag bommen en baant een leger zich een weg door smalle straatjes. Het leger komt van de andere kant - ‘Operatie Gegoten Lood’, heet de actie in Gaza.
* * *
Ik trok het gordijn open om de thermometer te zien. De temperatuur was tot min vijftien gevallen. De hemel met fonkelende sterren bood vannacht geen enkele bescherming tegen de diepe koude. Gelukkig had ik die dag mijn levering van stookolie gekregen. Het gaf me een veilig gevoel toen ik ging slapen.
’s Ochtends merkte ik dat het toilet niet meer werkte – toevoerbuis bevroren. Met een haardroger en veel geduld kon ik het ijs doen smelten. Nooit zo genoten van het verlossende geluid van een doorspoelend toilet.
* * *
Vorige week kreeg ik een e-mailtje van Tzion uit Israël, met nieuwjaarswensen: ‘Wishing you happier holidays’. Die ‘happier’ was veelzeggend. Ik stuurde hem een antwoord waarin ik mijn zorgen uitdrukte over wat zich in Gaza afspeelde. Terwijl ik mijn berichtje schreef, kreeg ik een ingeving en stelde voor dat ik plaats voor hem zou maken in mijn column, zodat hij zijn eigen ideeën rond de kwestie in Gaza kon ontwikkelen.
Ik ken Tzion al meer dan twintig jaar, van toen hij nog een manneke van een jaar of vier was. Hij was onze buurjongen in Californië. Het klikte tussen ons en zijn familie. Tzion was wijzer dan zijn jaren en als kind al een begaafd kunstenaar. Nadat hij terug naar Israël verhuisd was, hoorde ik van zijn bezorgde moeder dat hij grote problemen had als dienstweigeraar en actief was in een organisatie die de dialoog tussen Israëli’s en Palestijnen levend probeerde te houden. Hij nam soms grote risico’s en kreeg veel kritiek.
Na mijn uitnodiging om iets voor deze column te doen, hoorde ik niets meer. De winternacht voelde nog kouder aan.
* * *
Ik vertelde aan de man van de mazout dat als zijn pomp aanstaat, ik het fluitje van de overloop zo moeilijk kan horen. Hij zei dat hij het ook zonder pomp kon doen: “Dat noemen wij ‘vrije val’.”
* * *
Ik kreeg ondertussen een mailtje van Dori, de moeder van Tzion. Zij werkt als psychologe in een crisiscentrum voor slachtoffers - in Ashkelon, de stad in Israël waar vele raketten van Hamas neervallen. Dori is al heel lang een trouwe vriendin. Maar vandaag ergerde mij haar verslag over de paniek en de trauma’s in het crisiscentrum – geen enkele verwijzing naar de ellende aan de andere kant van de grens, veroorzaakt door ‘Operatie Gegoten Lood’. Ik had geen zin om te reageren, om zo mijn ongenoegen te uiten. Door niets doen, iets doen...
Maar een vriendin die ik al zo lang ken, verdiende beter, bedacht ik even later. Ik besefte dat een discussie nu niets ging opleveren – die mensen zitten op dit ogenblik vast in een wereldbeeld beperkt door angst. Ik stuurde haar een kort berichtje. Ze bedankte me.
* * *
Nadat de mazoutman de uitdrukking ‘vrije val’ gebruikt had, bleef dat beeld me de hele week lang voor ogen. ‘Vrije val’, ik zag en hoorde het overal rond me. De sneeuw die in grote hopen uit de hemel was gevallen. Krantenkoppen over het massale droppen van bommen op Gaza. De woorden van de weerman in de krant: ‘Zodra de zon weer achter de horizon verdwijnt, gaan de temperaturen opnieuw in vrije val richting strenge vrieskou.’ De titel van een artikel over het verdwijnen van de LP: ‘Vinyl in vrije val’. Zelfs de losgekomen bladeren uit mijn oud exemplaar van de roman ‘Dode Zielen’ van Gogol, die om de haverklap uit de kaft vielen en vrij rondom me neerdwarrelden, waren ‘vrij gevallen’.
Was het omdat ik aandacht had voor het beeld van een ‘vrije val’ dat de talrijke verwijzingen me waren opgevallen, of ‘sneeuwde’ het deze week ook echt meer uitspraken over ‘vrije val’ dan gewoonlijk?
* * *
Van Tzion hoorde ik tot gisteren niets. Had ook hij de hoop voor een dialoog tussen Israël en Palestijnen opgegeven? Mijn humeur ging ook in vrije val. En het werd nog veel kouder.
Maar gisteren schreef Tzion me eindelijk terug. Hij was zeer enthousiast. Hij wil een mooie bijdrage voor m’n column maken, beloofde hij. Die oorlog in Gaza is een regelrechte ramp voor Israël, legde hij uit.
* * *
Ik stapte uit mijn auto met mijn boek in de hand en gleed bijna uit. De roman van Gogol verloor weer al zijn bladeren. ‘Dode zielen’. Ze dwarrelden rond me neer in de sneeuw. Op de radio hoorde ik even later dat er een kort bestand was uitgeroepen in het land achter de duinen, in Gaza en Ashkelon. Ik keek nog eens met ‘Google Earth’ vanuit de hemel op dat stukje aarde neer. Volgde met mijn ogen de straten en kruispunten: daar werkt Dori in haar crisiscentrum en daar werkt Tzion aan zijn bijdrage voor m’n column. Met een klik van de muis zat een seconde later hoger, in Limburg, en keek op mijn eigen wereld neer. Daar zitten mijn kinderen op school, en hier zit ik te schrijven...
* * *
Ook de volgende dag bleef de wereld wit. Zelfs in het duisterste van de nacht bleef hij wit. Het licht van de hemel lag verspreid over de aarde. Met sneeuwkristallen als de zaden van de hoop.
Good luck en tot ziens.
Dr. Frans BAERT
* * *
Met ‘Google Earth’ kan je het strand en de duinen en het blauwe water van de Middellandse Zee zien. Als je genoeg inzoomt, kan je zelfs de kopjes op het zeewater ontwaren.
Er loopt een grens door dit land, maar die zie je vanuit de hemel niet. Langs beide zijden van de demarcatielijn is de kleur van het water hetzelfde blauw en die van de aarde hetzelfde grijs. Aan de ene kant vallen vandaag bommen en baant een leger zich een weg door smalle straatjes. Het leger komt van de andere kant - ‘Operatie Gegoten Lood’, heet de actie in Gaza.
* * *
Ik trok het gordijn open om de thermometer te zien. De temperatuur was tot min vijftien gevallen. De hemel met fonkelende sterren bood vannacht geen enkele bescherming tegen de diepe koude. Gelukkig had ik die dag mijn levering van stookolie gekregen. Het gaf me een veilig gevoel toen ik ging slapen.
’s Ochtends merkte ik dat het toilet niet meer werkte – toevoerbuis bevroren. Met een haardroger en veel geduld kon ik het ijs doen smelten. Nooit zo genoten van het verlossende geluid van een doorspoelend toilet.
* * *
Vorige week kreeg ik een e-mailtje van Tzion uit Israël, met nieuwjaarswensen: ‘Wishing you happier holidays’. Die ‘happier’ was veelzeggend. Ik stuurde hem een antwoord waarin ik mijn zorgen uitdrukte over wat zich in Gaza afspeelde. Terwijl ik mijn berichtje schreef, kreeg ik een ingeving en stelde voor dat ik plaats voor hem zou maken in mijn column, zodat hij zijn eigen ideeën rond de kwestie in Gaza kon ontwikkelen.
Ik ken Tzion al meer dan twintig jaar, van toen hij nog een manneke van een jaar of vier was. Hij was onze buurjongen in Californië. Het klikte tussen ons en zijn familie. Tzion was wijzer dan zijn jaren en als kind al een begaafd kunstenaar. Nadat hij terug naar Israël verhuisd was, hoorde ik van zijn bezorgde moeder dat hij grote problemen had als dienstweigeraar en actief was in een organisatie die de dialoog tussen Israëli’s en Palestijnen levend probeerde te houden. Hij nam soms grote risico’s en kreeg veel kritiek.
Na mijn uitnodiging om iets voor deze column te doen, hoorde ik niets meer. De winternacht voelde nog kouder aan.
* * *
Ik vertelde aan de man van de mazout dat als zijn pomp aanstaat, ik het fluitje van de overloop zo moeilijk kan horen. Hij zei dat hij het ook zonder pomp kon doen: “Dat noemen wij ‘vrije val’.”
* * *
Ik kreeg ondertussen een mailtje van Dori, de moeder van Tzion. Zij werkt als psychologe in een crisiscentrum voor slachtoffers - in Ashkelon, de stad in Israël waar vele raketten van Hamas neervallen. Dori is al heel lang een trouwe vriendin. Maar vandaag ergerde mij haar verslag over de paniek en de trauma’s in het crisiscentrum – geen enkele verwijzing naar de ellende aan de andere kant van de grens, veroorzaakt door ‘Operatie Gegoten Lood’. Ik had geen zin om te reageren, om zo mijn ongenoegen te uiten. Door niets doen, iets doen...
Maar een vriendin die ik al zo lang ken, verdiende beter, bedacht ik even later. Ik besefte dat een discussie nu niets ging opleveren – die mensen zitten op dit ogenblik vast in een wereldbeeld beperkt door angst. Ik stuurde haar een kort berichtje. Ze bedankte me.
* * *
Nadat de mazoutman de uitdrukking ‘vrije val’ gebruikt had, bleef dat beeld me de hele week lang voor ogen. ‘Vrije val’, ik zag en hoorde het overal rond me. De sneeuw die in grote hopen uit de hemel was gevallen. Krantenkoppen over het massale droppen van bommen op Gaza. De woorden van de weerman in de krant: ‘Zodra de zon weer achter de horizon verdwijnt, gaan de temperaturen opnieuw in vrije val richting strenge vrieskou.’ De titel van een artikel over het verdwijnen van de LP: ‘Vinyl in vrije val’. Zelfs de losgekomen bladeren uit mijn oud exemplaar van de roman ‘Dode Zielen’ van Gogol, die om de haverklap uit de kaft vielen en vrij rondom me neerdwarrelden, waren ‘vrij gevallen’.
Was het omdat ik aandacht had voor het beeld van een ‘vrije val’ dat de talrijke verwijzingen me waren opgevallen, of ‘sneeuwde’ het deze week ook echt meer uitspraken over ‘vrije val’ dan gewoonlijk?
* * *
Van Tzion hoorde ik tot gisteren niets. Had ook hij de hoop voor een dialoog tussen Israël en Palestijnen opgegeven? Mijn humeur ging ook in vrije val. En het werd nog veel kouder.
Maar gisteren schreef Tzion me eindelijk terug. Hij was zeer enthousiast. Hij wil een mooie bijdrage voor m’n column maken, beloofde hij. Die oorlog in Gaza is een regelrechte ramp voor Israël, legde hij uit.
* * *
Ik stapte uit mijn auto met mijn boek in de hand en gleed bijna uit. De roman van Gogol verloor weer al zijn bladeren. ‘Dode zielen’. Ze dwarrelden rond me neer in de sneeuw. Op de radio hoorde ik even later dat er een kort bestand was uitgeroepen in het land achter de duinen, in Gaza en Ashkelon. Ik keek nog eens met ‘Google Earth’ vanuit de hemel op dat stukje aarde neer. Volgde met mijn ogen de straten en kruispunten: daar werkt Dori in haar crisiscentrum en daar werkt Tzion aan zijn bijdrage voor m’n column. Met een klik van de muis zat een seconde later hoger, in Limburg, en keek op mijn eigen wereld neer. Daar zitten mijn kinderen op school, en hier zit ik te schrijven...
* * *
Ook de volgende dag bleef de wereld wit. Zelfs in het duisterste van de nacht bleef hij wit. Het licht van de hemel lag verspreid over de aarde. Met sneeuwkristallen als de zaden van de hoop.
Good luck en tot ziens.
Dr. Frans BAERT
Reacties