Wat hebben Italiaanse kaastaart, Belgische wafels en Franse toast met elkaar gemeen? New Yorkers geloven rotsvast dat het Europese specialiteiten zijn, maar inwoners van het zogezegde land van herkomst zouden het eten in kwestie nauwelijks of niet herkennen. Wij Belgen mogen dan wel bekend zijn om onze wafels, de diepvrieswafels die hier met liters esdoornsiroop als ontbijt gegeten worden, zouden de meeste Belgen de hele dag op de maag liggen.
In Harlem gaan ze nog verder: in een restaurant om de hoek is de grote specialiteit kip met wafels. Dieter, avontuurlijker dan ikzelf wat eten betreft, heeft het geprobeerd: het zijn echt gewoon wafels waarop een groot stuk gefrituurde kip ligt. Overgoten met gezouten boter en natuurlijk esdoornsiroop, geserveerd met maisbrood. De locals zijn er zot van – op de menukaart poseert de kok met beroemdheden als Bill Clinton en Alicia Keys.
Persoonlijk blijf ik toch meer fan van de Brusselse wafel met vers fruit.
Italiaanse kaastaart kwam ik tegen tijdens een festival in Little Italy, de wijk van de Italiaanse immigranten. Al staat de taart op de dessertkaart van zowat elk restaurant, even onvermijdelijk als chocolademousse in België. Toevallig liep ik er rond met een Italiaanse vriend, die tot zijn verbazing bijzonder weinig ‘Italiaanse specialiteiten’ herkende. “Ik kan me niet herinneren dat ik in Italië ooit kaastaart gezien heb.” Hij had trouwens ook nog nooit oreo’s (de Amerikaanse koekjes, gefrituurd in beignetdeeg) gekocht aan een kraampje met groen-wit-rode vlaggetjes. Laat staan piña colada’s, de nationale drank van Puerto Rico, van mensen in een T-shirt met opschrift ‘Kus me, ik ben Italiaans’. Only in New York.
Laat ik mijn nieuwe uitvalsbasis het voordeel van de twijfel geven. Misschien bedoelen ze met Italiaanse kaastaart gewoon taart met Italiaanse kaas... Al vind ik dat intussen ook geen waarschijnlijke theorie meer.
Om ons budget onder controle te houden, proberen we ook zelf te koken, iets wat weinig mensen ons nadoen in een stad waar je om vier uur ’s nachts nog Chinees eten thuis geleverd krijgt. Voor onze kookplannen had ik Parmezaanse kaas nodig. Na een half uur rondlopen in de supermarkt en twee keer vragen, had ik hem gevonden: échte Parmezaanse kaas – uit de Amerikaanse staat Wisconsin.
