Een weekend alleen thuis? Zo dikwijls
gebeurt dat niet. Meestal is er
wel iemand in huis: mijn dochter of
mijn man. Deze keer dus niet. Ik ben
drie dagen alleen. Ik heb geen afspraken,
hoef met niemand te praten
als ik geen zin heb. Ik hoef zelfs de
deur niet uit. Of toch: de honden, die
moet ik uitlaten. Maar dat is dan ook
de enige verplichting die ik heb.
Lees meer "Alleen" »
De wintertuin achter ons huis staat er zeventien jaar en in al die tijd is het glazen dak nog nooit gewassen. ”Dat hoeft niet”, zegt mijn man. ”De regen maakt het glas wel schoon.” De eerste tien jaar geloofde ik hem. Maar hoe langer we getrouwd zijn hoe meer vraagtekens ik plaats bij zijn uitspraken. Bovendien groeit er elk jaar wat meer mos op het glazen dak. Als ik omhoog kijk, zie ik geen stralend blauwe lucht maar een donkere hemel met groene vlekken. Het is alsof ik door een vuile bril kijk. En hoe hard het ook regent, die groene vlekken blijven zitten. Ze worden groter en groener. Mijn echtgenoot heeft dus ongelijk. De regen maakt het glas niet schoon.
Lees meer "Glazenwasser" »
De laatste weken denk ik vaak aan
Rupsje Nooitgenoeg, het hoofdpersonage
van een succesvol
prentenboek dat ik vroeger aan
mijn dochter voorlas. Op de kaft
staat een erg aaibare rups, je zou
er zo je huisdier van maken.
Maar Rupsje Nooitgenoeg blijkt in
mijn leefwereld een eikenprocessierups
te zijn met gifhaartjes over
haar hele lijf. Ze komt hier al jaren.
Mensen die tussen de eikenbomen
wonen, sluiten hun ramen, hangen
hun was niet meer buiten te
drogen en blijven het liefst binnen.
Want Rupsje Nooitgenoeg is helemaal
niet zo onschuldig. Integendeel,
ze doet ons jeuken. Onze armen
staan vol knobbeltjes, onze
ogen tranen en ik heb al weken
keelpijn. Om dan nog maar te
zwijgen over de koeien en de
paarden die hun vel openbijten als
reactie op de jeuk.
Lees meer "Rupsje Nooitgenoeg" »
Soms heb ik van die bevliegingen
waaraan ik móet toegeven. Ze zijn
sterker dan mezelf. Als het drukkend
warm is, heb ik bijvoorbeeld zin in
een zwembad. Tja, ik kan het ook
niet helpen. Met de opwarming van
de aarde in het vooruitzicht, lijkt een
zwembad mij een verantwoorde bevlieging.
Lees meer "Zwembad" »
De teken zijn hardnekkig deze lente.
Na elke wandeling met de honden
borstel ik hun vacht en ga ik op zoek
naar kleine tekenspinnetjes. En iedere
keer kan ik er wel tien uit hun haar
plukken! Gisteren had ik er eentje
tussen mijn duim en wijsvinger. Net
voor ik ze onder een steen wou pletten,
beet ze mij. Ik zeg wel ‘ze’ want
het is alleen de vrouwelijke teek die
zich vasthaakt in de huid en bloed
zuigt. Intussen ken ik haar favoriete
plekjes: op de kop van de hond, in en
rond zijn oren, op zijn borst, in zijn
hals en onder zijn oksels. Mijn geoefende
vingers stoppen bij elk bultje,
bij elke zwelling. En als ik een teek
voel - een grijs ballonnetje vol bloed -
is het tijd voor het grof geschut: de
tekentang. Mijn honden kennen het
wapen al. Als ik het tangetje pak,
kruipen ze meteen onder de tafel en
doen alsof ze mij niet horen. Nochtans
ben ik heel voorzichtig als ik een
teek losdraai. Maar soms zit ze stevig
ingekapseld in het vel van de hond.
Lees meer "Teek" »
"Wanneer ga jij eens de kost verdienen?", vraagt mijn man. "Dat schrijven van jou brengt ons niet veel op." Ach, ik weet dat hij mij plaagt, hij zegt dat al jaren, maar deze keer blijven zijn woorden wat langer hangen. Ik geef het toe: de financiële situatie van een schrijver is niet rooskleurig. En dat is dan nog zachtjes uitgedrukt. Erbarmelijk is een beter woord. Auteursrechten worden één keer per jaar uitbetaald en bedragen 10% van de netto verkoopprijs van de verkochte boeken. Met andere woorden: als u een boek van 15 euro koopt, krijgt de auteur 1,5 euro. Van dat bedrag gaan nog eens belastingen af. U begrijpt dat een schrijver heel wat boeken moet verkopen om zijn kost te verdienen. En Vlaanderen is klein.
Lees meer "Solliciteren" »