Advance Treehugging Wars: Dark Conflict
Ok, manneke met dat oranjerood geweertje, ga eens midden in die wei staan. Nee, nee, niet in de bergen. Nee, ook niet in de stad. Nee, zeker niet in het bos. Hoezo, daar kan de vijand u tenminste niet zien? Hoezo, daar is meer dekking tegen vijandelijk vuur? Wel, gij idioot, gij zijt lokaas. Lokaas, zoals in de dikke Van Daele: (figuurlijk) wat iem. tot iets verlokt. Gij gaat daar staan. De vijand komt naar voren met zijn dikste tank, en schiet u overhoop. Nee, nee, ge moet geen schrik hebben. Het is een afleidingsmanoeuvre. Zodra dat mormel voor uw neus staat, schiet ik hem overhoop. Hoezo beurten? Ja, natuurlijk weet dat ik dat tijdens de beurt van de andere niet zelf kan knallen. Ik moet de ander toch de kans geven zelf wat te vlammen. Jij dood? Ja, natuurlijk wel! Precies 87% zelfs, als de statistieken kloppen. Dat betekent dat 13% van u het overleeft. Ik zou maar goed vanachter gaan staan, als ik u was. Hop, die wei in!
Of kort samengevat: ik zou niet graag een van mijn soldaatjes uit Advance Wars zijn. Het beste strategiespel voor de Nintendo DS, en ook een van de beste strategiereeksen ooit. Leren kennen vier jaar geleden voor de Game Boy Advance, toen ik zocht op de woorden "strategy" en "GBA". Daarna ook Dual Strike gespeeld (nooit kunnen uitspelen, moeilijk...), en nu dus Dark Conflict.
Dark Conflict is al enkele maanden oud, maar ik ben er nu pas aan begonnen. Het ziet er wat volwassener uit dan de vorige edities, een beetje harder ook. Er zijn een paar dingetjes weg. Geen supercoole superpowers meer die je superkrachtig maakten. Geen bizarre schietende oliebollen meer (of zoiets), maar een soortement good old plain 'wat als de aarde getroffen wordt door een meteoor en geen zon meer en wie overleeft schiet gewoon wat op elkaar behalve het goede mietje want dat wil dat iedereen van elkaar houdt en dat de bomen elkaar omhelzen en kus kus kus doen'. Best wel ok, op één ding na: de hoofdpersoon zat vast onder het puin en heeft er geen idee van wat er in die tijd gebeurd is. Logisch. Maar euhm, volgens het verhaal zijn we al een jaar na de inslag wanneer 'kus kus-dude' weer baar boven komt. Hoe heeft die kerel (ja, ik heb het er niet voor, wreed irritant ventje) een jaar onder die brokstukken overleefd? Op steengruis? Op zijn treehugging voorkeur? Voor de laatste keer, Nintendo: geef ons een verhaal zo'n strategiespel waardig.
(Oh ja: ik zou nog uren kunnen vertellen over mijn heroïsche veldslag die drie dagen duurde. Bijna 150 beurten lang: front langs de rivier stabiliseren met artillerie. Uitbraak langs het noorden met zware tanks. Mislukt. Langs het zuiden. Mislukt. Langs het midden. Niet eens de kans te mislukken. Langs het noorden en het zuiden. Mislukt. De oplossing: geen trage dure zware tanks, maar een zondvloed aan goedkope lichte tanks langs alle kanten om de schokken op te vangen, gevolgd door artillerie om zelf eens flink te schokken. Kablam.)


Volgend stukkie werd geschreven door de bevallige Sophie Bertrand, ook wel gekend als "
Lectores,