Veel liefs uit China

Einde

Vandaag publiceren we de laatste e-mails tussen Anja Buytaert uit Hasselt en Maryse Leys uit Opglabbeek. Zij hebben ons maandenlang op de hoogte gehouden over de adoptie van hun Chinees kindje. Met Bei, het kersverse kindje van Maryse, is er een happy end aan het verhaal gekomen. Anja en Maryse kunnen nu met volle teugen genieten van hun kindjes.

Mama Maryse,

Tot nog toe hield ik me sterk bij alle adoptie-aankomsten die ik meemaakte op Zaventem, zelfs bij die van ons. Maar toen ik jou door die deur zag komen zaterdag en merkte hoe moeilijk jij het had, werd het wazig voor mijn ogen. Het was een moment om nooit te vergeten. En zo zullen er de komende maanden nog veel volgen voor jou en Jos!

Liefste Anja,

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens! Wat een warme thuiskomst was dit! Wat een volk op Zaventem! Het was echt een emotioneel weerzien met familie en vrienden. Voor Bei was het allemaal vreemd en nieuw en in de auto op weg naar huis is ze ook onmiddellijk in slaap gevallen. Thuis werd de verrassing nog groter: ons hele huis was versierd: bloemen, slingers, ballonnen, ontzettend veel kaartjes van familie en vrienden,... En de kaartjes en de cadeautjes blijven binnenkomen. Alleen jammer dat Luxor ons, sinds de komst van Bei, geen blik meer gunt; ze komt zelfs niet meer binnen.

Ni hao Maryse,

Nog één nachtje slapen en we zien Bei in levende lijve! Jullie ouders, zussen en broers zijn waarschijnlijk al twee weken aan het aftellen. Bei is immers het eerste kleinkind, niet?

Dag Anja in de sneeuw,

Het is bijna een weekje geleden dat ik nog eens wat heb geschreven. Heel wat familieleden waren al in paniek. Waar zal ik beginnen? Bei haar hoofdwondje is nagenoeg genezen, er zit een korstje op dankzij de goede zorgen van Tamara, de mama van Yuna & Yenthe. Maar al die infuusjes antibiotica (vier dagen) hebben hun tol geëist, want Bei heeft echt wel heel erge diarree gehad. We hebben dus de laundry van het hotel elke dag van heel wat werk voorzien. En papa Jos heeft zijn ‘pamperdoop’glansrijk doorstaan! Het Sam Gooris-syndroom is dus te genezen.

Geeuw!

Onze week in Hubei, de provincie waar Bei geboren werd en haar eerste 11 levensmaanden heeft doorgebracht, zit er bijna op. Morgen (zaterdag) gaan we met een binnenvlucht weer naar Peking.Het voelt raar om Hubei te moeten verlaten. Ik heb echt het gevoel alsof ik hier al vaker geweest ben. Meer nog, ik voel echt verbondenheid met deze omgeving.Vandaag hebben we ons laatste bezoekje bij de CCAA gebracht en kreeg Huang Wang Bei haar Chinees paspoort. Op dit moment heeft ze nog steeds haar Chinese naam, maar ze is wel echt onze dochter !

Wanshanghao, Anja

Ik ben nog steeds aan het bekomen van de emoties van gisteren, het bezoek aan het weeshuis en de vindplaats van Bei. Het lijkt plots al een eeuwigheid geleden dat jullie in China waren, ik kan me echt niet meer herinneren hoe jullie de overdracht hebben beleefd.

Emoties

Vanmorgen zijn we met de bus, vergezeld door Mr. Liu en een dame van de CCAA, naar het weeshuis vertrokken. De busrit duurde bijna twee uur, Bei en haar vriendinnetjes waren superflink. De onderdirecteur stond ons op te wachten aan de inkomhal en we werden naar een grote ruimte gebracht, waar fruit en thee klaarstonden.

Het is officieel

Vandaag kan genotuleerd worden als weer een zeer bewogen dag in ons leven samen met Bei. Vanmorgen werden we met z’n allen bij de notaris verwacht voor de ondertekening van de adoptie-akte. Om 9.10 uur kwam Mister Liu ons ophalen met de bus. De familie Wauters-Leys was meer dan tijdig op het appèl; niet dankzij het onganisatietalent van mama Maryse, wél dankzij Bei haar ‘vroege’ ontwaken. ‘Carpe diem’ is zeker haar motto! Om de beurt werden we bij de notaris geroepen, en werden ons enkele vragen gesteld over onze jobs, over hoe we de toekomst zien van onze dochter, of we school belangrijk vinden...Dan werd de akte ondertekend door mama en papa met vingerafdruk en door Bei met een voetafdruk.Alles werd bezegeld met een familiefoto. Heerlijk, het is nu echt ECHT !

Ons dochtertje Bei

Ik weet niet of het me lukt te omschrijven hoe de dag vandaag is geweest, hier bestaan immers géén woorden voor, alle superlatieven kunnen niet omvatten hoe het voelt. Maar ik zal het proberen...