Heeft Serhat Akin met zijn late goal het vege lijf van Franky Vercauteren gered? We vrezen van niet. Anderlecht was gisteren de gevaarlijkste ploeg, en ook na het Genkse doelpunt bleef paars-wit ervoor gaan. Maar de mankementen van de voorbije weken, die bleven zichtbaar. Waar bleven de goals, de technische hoogstandjes? Waarom slaagt bijna geen enkele dure aankoop onder Vercauteren erin de ploeg iets fundamenteels bij te brengen. Polak niet, Boussoufa niet, niemand.
De voorliefde van voorzitter Vanden Stock voor Boussoufa is gekend. Hij investeerde er fors in, maar op het veld was daar soms bitter weinig van te merken. Met de Europese partij van donderdag als voorlopig dieptepunt. Terwijl er tussen de lijnen krampachtig gewroet werd, liet Vercauteren Boussoufa zesentachtig minuten op de bank zitten. Zelden moet de vaststelling dat er ruis zit op de lijn coachbestuur, zich zo scherp afgetekend hebben.
Vraag is dus of de verdiende puntendeling in de Cristal Arena de partijen dichter bij elkaar gebracht heeft.
Volgens bepaalde bronnen is de hakbijl al gevallen. Deze namiddag zullen we definitief uitsluitsel krijgen.
Over naar die andere topploeg, waar ook niet alles op wieltjes loopt.
Charleroi is een moeilijk te bespelen ploeg, maar Club Brugge zou voluit voor de drie punten gaan. Dat waren de verklaringen van Jacky Mathijssen in onze zaterdagkrant. Het resultaat: een bleek Club sleept met een lucky penalty een punt uit de brand en zet met een 3 op 12 niet direct een reeks neer waar je trots op kan zijn.
Voor de wedstrijd stonden Mathijssen en zijn opvolger/leerjongen Vande Walle elkaar nog bloemetjes toe te zwaaien. “Philippe was vroeger de beste keeper van ons beiden,” gaf de Maaslander ruiterlijk toe. Maar met evenveel gemak nam hij het wederkerend compliment in ontvangst: “Maar Jacky is de beste trainer.”
Waarschijnlijk is dat wel zo, maar het wordt zo stilletjesaan tijd dat hij het ook eens echt gaat bewijzen bij een topclub. Wat Club gisteren in Charleroi op de mat legde, was weer geen topclub waardig. Een statisch middenveld, suffende spitsen, passes van drie meter die helemaal de mist ingingen. Wat daarbij vooral opviel was het gebrek aan inzet bij de Bruggelingen. Als je weet dat je een wedstrijd speelt die voor je trainer zo emotioneel beladen kan zijn, dan ga je toch tot het uiterste voor hem? Niet dus. Vreemd vinden we dat. Charleroi-keeper Laquait moest pas in de zeventigste minuut zijn eerste redding verrichten. Mathijssen deed de noodzakelijke ingrepen, door met Djokic een derde spits te brengen, maar als je de Serviër ziet worstelen met de bal, vraag je je toch weer af waarom een jong Belgisch talent als Yulu-Matondo de wijk moest nemen naar Roda JC. Ook Wesley Sonck is nauwelijks nog een schim van de doelpuntenmachine die hij ooit was.
Werk aan de winkel dus voor Mathijssen. Wat op Europees niveau kan, zoals donderdag tegen Brann Bergen, moet op zijn minst toch ook in de Belgische competitie kunnen. Het ingevulde boodschappenlijstje van blauwzwart is net iets te indrukwekkend om het soort voetbal van gisteravond te brengen.
